Rechtbank laat man met schulden eerder in schuldsanering starten: looptijd 18 maanden vanaf februari Een man van in de zestig kwam in een problematische schuldensituatie terecht en zocht via een schuldhulpverleningstraject naar een uitweg. Toen dat niet genoeg opleverde, vroeg hij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een traject waarin iemand drie jaar of korter zijn inkomen boven een vast bedrag afdraagt en daarna van zijn resterende schulden af is. Daarnaast wilde hij dat de regeling niet pas op de dag van het vonnis zou ingaan, maar al op 3 februari 2026.
De rechtbank Rotterdam behandelde het verzoek op 21 oktober 2026. De man verscheen samen met zijn partner en een schuldhulpverlener van zijn gemeente. Na de zitting leverde de schuldhulpverlening nog aanvullende stukken in.
Voor toelating moet iemand te goeder trouw zijn geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden, waarbij de rechtbank vooral naar de laatste drie jaar kijkt. Ook moet verwacht worden dat hij zich aan de verplichtingen van de regeling zal houden. De rechtbank vond dat de man aan al deze eisen voldoet en liet hem toe. Omdat zijn belangen in Nederland liggen, was de Nederlandse rechter bevoegd. De duur van de regeling stelde de rechtbank vast op achttien maanden.
De meeste aandacht ging uit naar de ingangsdatum. Normaal gesproken gaat de looptijd in op de dag van het vonnis, maar een eerdere datum kan als de schuldenaar tijdens het voorafgaande schuldhulpverleningstraject zijn verplichtingen is nagekomen. Hij moet dan zoveel mogelijk hebben afgelost en zich hebben ingespannen om inkomsten te verwerven, wat bij arbeidsgeschiktheid in beginsel betekent dat hij fulltime werkt of aantoonbaar solliciteert.
In dit geval was vanaf februari 2026 niet gespaard voor de gezamenlijke schuldeisers. Een schuldeiser had namelijk beslag gelegd op de inkomsten van de man, waardoor een deel daarvan alleen aan die ene schuldeiser werd betaald. De rechtbank rekende hem dat niet aan. Het bedrag dat onder het beslag was betaald, was bovendien hoger dan wat hij volgens de berekening van het vrij te laten bedrag had kunnen aflossen. Die periode telt daarom mee voor een eerdere ingangsdatum.
Ook de inspanningsverplichting vond de rechtbank nagekomen. Uit de aanvullende stukken en uit wat de rechtbank op de zitting zelf zag, werd voldoende aannemelijk dat de man tijdens het traject arbeidsongeschikt was. Tijdens de Wsnp zal de bewindvoerder opnieuw kijken naar de mate van zijn arbeidsongeschiktheid en kan hij de rechter-commissaris zo nodig vragen een medische keuring te gelasten.
De rechtbank bepaalde de ingangsdatum op 3 februari 2026, de dag waarop het schuldhulpverleningstraject begon. De bewindvoerder moet bij het eindverslag nagaan of er materiële onjuistheden zijn geweest bij de afdracht en de inspanningen in het voortraject, en adviseren of ook aan de overige verplichtingen daarvan is voldaan. Dat kan nog leiden tot verlenging van de looptijd.
De rechtbank sprak de schuldsaneringsregeling uit voor de man, stelde de ingangsdatum vast op 3 februari 2026 en de duur op achttien maanden. Zij benoemde mr. M.C. Franken tot rechter-commissaris en L. Hordijk tot bewindvoerder, die de post van de man mag inzien, en bepaalde dat de bewindvoerder een voorschot op zijn vergoeding mag nemen voor zover de boedel toereikend is.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank beëindigt schuldsanering van Rotterdammer: niet gesolliciteerd, geen afdracht, nieuwe schulden Een schuldenaar uit Rotterdam kreeg met de schuldsaneringsregeling de kans om na achttien maanden van zijn schulden af te komen. Het ging om een schuldenlast van € 52.069,18. Op 19 november 2025 sprak de rechtbank de regeling uit. Nu heeft dezelfde rechtbank de regeling tussentijds beëindigd, omdat de man zich niet aan de verplichtingen heeft gehouden.
Tegenover de schone lei staan strenge voorwaarden. Een schuldenaar moet de bewindvoerder gevraagd en ongevraagd informeren, zijn inkomen boven het vrij te laten bedrag afdragen aan de boedelrekening, zich aantoonbaar tot het uiterste inspannen om een fulltime dienstbetrekking te krijgen en mag geen nieuwe schulden laten ontstaan. De bewindvoerder vroeg de rechter-commissaris om de regeling tussentijds te beëindigen. Die stemde daarmee in. Bij de bewindvoerder ontbraken onder meer loonstroken vanaf augustus 2026, bankmutaties van meerdere betaal- en spaarrekeningen, sollicitatiebewijzen en de aangifte inkomstenbelasting over 2025.
De man had al eerder een waarschuwing gehad. Wegens een tekortkoming in de inspanningsverplichting in de periode november 2025 tot en met februari 2026 had de rechter-commissaris de looptijd van de regeling verlengd met vier maanden, tot 19 september 2027. Daarna ging het opnieuw mis. In de maanden maart tot en met juni 2026 werkte de man gemiddeld 30 uur per week, in juli 2026 in totaal 61 uur. Vanaf augustus kon de bewindvoerder het aantal gewerkte uren niet meer controleren. De man had daarom in de periode maart tot en met oktober 2026 aanvullend moeten solliciteren, maar deed dat niet. De rechtbank telde daarvoor een tekortkoming van acht maanden. Ook droeg hij tot nu toe niets af. Tot en met oktober 2026 liep de geschatte boedelachterstand op tot € 2.749.
De man verklaarde ter zitting dat zijn vriendin tijdens de regeling zwanger werd en bevallen is van een tweeling, met complicaties bij de bevalling. Hij was meer met haar bezig dan met het zoeken naar fulltime werk. Ook moest hij binnen twee maanden de woning van zijn vriend verlaten. Sinds kort heeft hij een eigen huurwoning via Woonstad. De boedelachterstand wilde hij inlopen door de auto te verkopen die hij tijdens de regeling kocht. De rechtbank vond dat aanbod ontoereikend: de waarde van de auto was niet onderbouwd en het bleef onduidelijk of de achterstand ermee kon worden ingelopen.
Ook nieuwe schulden speelden een rol: € 232 aan de Belastingdienst en € 949,40 aan Coöperatie VGZ UA. De man zei die te hebben betaald en beloofde uiterlijk op 5 november 2026 betalingsbewijzen aan de bewindvoerder te sturen. Op 6 november 2026 meldde de bewindvoerder dat hij die niet had ontvangen. Ook de loonstroken die de man naar eigen zeggen had opgestuurd, waren niet binnengekomen. De rechtbank stelde daarom vast dat de nieuwe schulden niet waren voldaan.
De rechtbank oordeelde dat niet aannemelijk is geworden dat de tekortkomingen de man niet te verwijten zijn. Na de strenge brief van de rechter-commissaris van 9 januari 2026 en het verhoor op 26 februari 2026 moest hij de verplichtingen goed kennen. De rechtbank beëindigde daarom de schuldsaneringsregeling op grond van artikel 350, derde lid, onder c en d, van de Faillissementswet. Omdat er geen baten zijn om schuldeisers te betalen, volgt er geen faillissement van rechtswege. De rechtbank stelde het salaris van de bewindvoerder, inclusief onkosten en omzetbelasting, vast op maximaal € 5.316,50, te betalen uit het aanwezige actief.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling na weigering ondanks akkoord van veertien anderen Een vrouw uit de regio Drechtsteden wilde haar schulden van bijna € 79.000 via een minnelijke schuldregeling oplossen. Veertien van haar vijftien schuldeisers gingen akkoord met het aangeboden bedrag: 22,48% van de vordering voor preferente schuldeisers en 11,24% voor concurrente schuldeisers. Eén schuldeiser weigerde en blokkeerde daarmee de gehele regeling.
De weigerachtige schuldeiser had een vordering van € 8.425,90 op de vrouw, goed voor 10,7% van de totale schuldenlast. De vordering stamde uit een aannemingsovereenkomst die de ex-partner van de vrouw had gesloten. Die ex-partner was tijdens het huwelijk in gemeenschap van goederen getrouwd met de vrouw, waardoor ook zij aansprakelijk werd. De kantonrechter had de ex-partner al veroordeeld het volledige bedrag te betalen. De schuldeiser vond het aangeboden percentage te laag en wees er op dat hij maandelijks al € 50 ontving via een betalingsregeling. Hij voelde zich bovendien meerdere malen coulant te zijn geweest.
De rechtbank moest beoordelen of de schuldeiser in redelijkheid zijn medewerking kon weigeren. Daarbij woog de rechtbank het belang van de schuldeiser bij volledige betaling af tegen de belangen van de vrouw en de overige schuldeisers die al hadden ingestemd. De rechtbank stelde vast dat een ruime meerderheid akkoord was, dat het voorstel was getoetst door de Sociale Dienst Drechtsteden als onafhankelijke partij, en dat het voorstel goed gedocumenteerd was. Ook was aannemelijk dat de vrouw door gezondheidsklachten beperkt is in haar arbeidsmogelijkheden: de bedrijfsarts oordeelde dat zij niet duurzaam belastbaar is voor haar eigen werk als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg.
Bovendien berekende de rechtbank dat toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling de schuldeisers juist minder zou opleveren, omdat de kosten van een bewindvoerder en griffierecht ten laste zouden komen van het af te dragen bedrag. Het aangeboden akkoord was voor de schuldeisers dus gunstiger dan het alternatief.
De rechtbank wees het verzoek toe en beval de weigerachtige schuldeiser in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van zijn vrijwillige instemming, zodat de regeling toch doorgang kan vinden. Het subsidiaire verzoek om de schuldsaneringsregeling van toepassing te verklaren, werd afgewezen omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter stopt ontruiming van gezin met huurschuld voor zes maanden, schuldsaneringsverzoek niet-ontvankelijk Een Rotterdams gezin met twee minderjarige kinderen dreigde op 7 oktober 2026 uit huis te worden gezet. De verhuurder, Stichting Woonstad Rotterdam, had daarvoor al sinds juli 2024 een ontruimingsvonnis, vanwege een oude huurschuld. Hoewel de man en de vrouw de lopende huur van € 614,12 per maand sinds juni 2024 weer betalen, lukte het hen niet om de restschuld af te lossen. Meerdere betalingsregelingen werden niet nagekomen.
Op 29 september 2026 vroegen de twee de rechtbank om hulp. Zij dienden een verzoek in om toegelaten te worden tot de schuldsaneringsregeling en vroegen daarnaast om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die de ontruiming tijdelijk tegenhoudt. Voor zo'n voorziening moet er een bedreigende situatie zijn. De rechtbank vond die aanwezig, omdat het gezin een kopie van het vonnis van 23 juli 2024 en van het deurwaardersexploot van 7 september 2026 had overgelegd, waarin de ontruiming op 7 oktober werd aangekondigd.
De man is zelfstandige in de bouw en werkt al lange tijd via een uitzendbureau voor een vaste opdrachtgever. Ook de komende zes maanden kan hij daar werken. Hij houdt netto ongeveer € 4.500 per maand over, genoeg om de huur te betalen. De vrouw zoekt werk. Het gezin heeft zich aangemeld bij schuldhulpverlener Zuidweg & Partners, die ook de schulden van de vrouw meeneemt. Verwacht wordt dat het minnelijke traject, een regeling met de schuldeisers buiten de rechter om, binnen zes maanden kan worden afgerond.
Woonstad Rotterdam gaf ter zitting aan dat het om een oude huurschuld gaat en dat de ontruiming was aangezegd in de hoop dat het gezin een oplossing voor de schulden zou vinden. De verhuurder verklaarde dat zij kon instemmen met de gevraagde voorziening.
De wet bevat geen criterium waarmee de rechter kan bepalen of zo'n voorziening moet worden toegewezen. De rechtbank koos daarom voor dezelfde afweging als bij een vergelijkbare voorziening elders in de Faillissementswet: het belang van het gezin tegenover dat van de schuldeiser. Het gezin heeft er belang bij samen met de kinderen in de woning te blijven en het schuldhulptraject te doorlopen. De verhuurder wil het vonnis kunnen uitvoeren. Omdat het inkomen stabiel is, de lopende huur al sinds juni 2024 op tijd wordt betaald, het gezin gemotiveerd is om aan een oplossing te werken en de verhuurder instemde, viel de afweging uit in het voordeel van het gezin.
Om de belangen van de verhuurder veilig te stellen, verbond de rechtbank een voorwaarde aan de voorziening. Die geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. Ook moet de schuldhulpverlener uiterlijk twee weken voor het aflopen van de voorziening een verslag uitbrengen over de stand van zaken.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk. Het minnelijke traject is naar verwachting niet op korte termijn afgerond, en dan is zo'n verzoek volgens de wet niet toelaatbaar. Het gezin kan later alsnog een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort daarom de tenuitvoerlegging van het ontruimingsvonnis van 23 juli 2024 op en verlengt de huurovereenkomst voor de duur van de voorziening. Die geldt zes maanden vanaf 29 september 2026, zolang de lopende huur tijdig wordt betaald.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter schort ontruiming van huurwoning op voor zes maanden: adempauze voor vrouw met schulden Een vrouw uit de regio Rotterdam dreigde op 27 oktober 2026 uit haar huurwoning te worden gezet. De verhuurder, Stichting Rabobank Pensioenfonds, had op 15 juli 2026 een vonnis tot ontruiming gekregen en liet de ontruiming op 3 augustus 2026 per exploot aanzeggen. De vrouw heeft schulden en vroeg de rechtbank Rotterdam om een adempauze, zodat zij met hulp van schuldhulpverlening een regeling met haar schuldeisers kan treffen.
Ze diende daarvoor op 29 september 2026 een verzoek in om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die de ontruiming tijdelijk blokkeert. Zij voerde aan dat zij sinds 1 oktober 2026 een nieuwe baan heeft met een bruto inkomen van € 4.600 per maand. De huur van € 1.367,06 per maand betaalt zij sinds februari 2026 weer. Daarnaast heeft zij zich gemeld bij Geldplein voor schuldhulpverlening, en die organisatie gaat budgetbeheer instellen. Dan is volgens haar gewaarborgd dat de huur op tijd wordt betaald.
De verhuurder liet bij verweerschrift weten geen zicht te hebben op de financiële situatie van de vrouw. Volgens de verhuurder was de huur in september pas op de 21e betaald en betaalde zij niet de juiste huurprijs. Ook vermoedde de verhuurder dat de adempauze wordt gebruikt om de ontruiming uit te stellen, omdat de vrouw tegelijk toelating tot de schuldsaneringsregeling had gevraagd. De verhuurder verweet haar bovendien dat zij niet eerder hulp had gezocht.
De rechtbank oordeelde dat er een bedreigende situatie was, nu de ontruiming was aangezegd. Daarna woog zij de belangen af. De stelling dat de vrouw te weinig huur betaalt, volgde de rechtbank niet: volgens de huurprijsaanpassing van 1 juli 2026 bedraagt de huur € 1.367,06, en dat bedrag is betaald. De door de verhuurder genoemde € 1.377,06 bleek niet uit het dossier. De te late betaling in september had de vrouw ter zitting verklaard. Met haar vaste baan en het budgetbeheer achtte de rechtbank voldoende aannemelijk dat de lopende huur wordt voldaan. Het belang van de vrouw om in de woning te blijven en het schuldhulpverleningstraject te doorlopen, woog daarom zwaarder dan het belang van de verhuurder om het vonnis uit te voeren.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaarde de rechtbank wel niet-ontvankelijk. Het minnelijke traject zal naar verwachting niet snel zijn afgerond, en dan kan dat verzoek op dit moment niet worden behandeld. De vrouw kan later een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort de tenuitvoerlegging van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden vanaf 21 oktober 2026 en verlengt de huurovereenkomst voor die periode. De voorziening geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. Geldplein moet uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening verslag uitbrengen over de voortgang van de schuldregeling.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht