Hoge Raad wijst cassatieberoep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen over Handvest Een bedrijf dat in cassatie ging bij de Hoge Raad, kreeg te maken met een regel die in belastingzaken veel beroepen treft: wie het griffierecht niet op tijd betaalt, komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe. Het bedrijf (in de uitspraak belanghebbende genoemd) betaalde het griffierecht niet en verwees naar Europees recht om dat te rechtvaardigen. Daarmee haalde het de Hoge Raad niet over de streep.
De zaak begon bij het Gerechtshof Amsterdam, dat op 7 april 2026 uitspraak deed in een reeks samenhangende belastingzaken. Daartegen stelde het bedrijf, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, beroep in cassatie in bij de Hoge Raad.
Op 1 juli 2026 stuurde de griffier van de Hoge Raad het bedrijf een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd is en kreeg het bedrijf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Op 31 augustus 2026 gaf de griffier het bedrijf via het digitale dossier alsnog de gelegenheid uit te leggen waarom er niet was betaald. Het bedrijf reageerde met een brief van 16 september 2026. Daarin stelde het dat het op straffe van niet-ontvankelijkheid vooraf moeten betalen van griffierecht niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 van dat Handvest. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger is dan de in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorgeschreven werkwijze. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen, een verzoek om het Europese hof uitleg te vragen over Europees recht.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was bij het betalen van het griffierecht. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding, op de gronden die hij had gegeven in zijn arrest van 12 juni 2026. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten besliste de Hoge Raad dat er geen aanleiding is voor een veroordeling. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst beroep van B.V. af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een B.V. wilde bij de Hoge Raad in cassatie gaan tegen een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, maar betaalde het griffierecht niet. Daardoor is het beroep niet eens inhoudelijk behandeld. De Hoge Raad verklaarde het beroep niet-ontvankelijk, zonder te beoordelen of het hof gelijk had.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026, waarin vier zaken (nrs. 25/1098 tot en met 25/1101) zijn behandeld. Wie in cassatie gaat, moet griffierecht betalen, een vast bedrag voor het in behandeling nemen van de zaak. De griffier van de Hoge Raad schreef het bedrijf daarom op 17 juli 2026 aan met een aangetekende brief en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht werd niet voldaan.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier daarnaast een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Het bedrijf kreeg zo de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Dat deed het in een brief van 16 september 2026, ingediend via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf een principieel bezwaar aan. Het vond dat het niet past bij het recht op een eerlijk proces uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie om het griffierecht vooraf te eisen, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat het griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Dat zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, vormde geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwees de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld. Op die gronden zag hij ook nu geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en zag geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Raad van State: ouderschuld van € 41.684 niet over te nemen bij toeslagenhersteloperatie Een vrouw die gedupeerd is in de toeslagenaffaire leende € 41.684 van haar ouders. Op papier staat die lening in een onderhandse overeenkomst: een gewone schriftelijke afspraak zonder notaris. Daarin staat dat het bedrag uiterlijk op 1 december 2037 moet zijn afgelost. Aflossingstermijnen zijn er niet. De vrouw wilde dat de overheid deze schuld zou overnemen als onderdeel van het herstel van de schade die zij door de toeslagenaffaire opliep.
De Belastingdienst/Toeslagen weigerde dat bij besluit van 22 juli 2024. Het bezwaar daartegen verklaarde de minister van Financiën op 18 februari 2025 ongegrond. Volgens de minister voldoet de schuld niet aan de voorwaarden van de Wet hersteloperatie toeslagen: de lening is niet vastgelegd in een notariële akte en niet gebleken is dat de schuld vóór 1 juni 2021 opeisbaar was.
De rechtbank Amsterdam gaf de minister op 29 augustus 2025 gelijk. Zij overwoog dat de eindtermijn van 2037 nog niet is verstreken en dat er daarom geen achterstallige betalingen of opeisbare termijnbedragen zijn. Ook was niet gebleken dat de vrouw vóór 1 juni 2021 achterliep met de rente. Haar beroep op het gelijkheidsbeginsel strandde. De regeling is er niet om gedupeerden van elke betalingsverplichting te bevrijden, maar om te voorkomen dat zij worden geconfronteerd met incassomaatregelen. Het onderscheid tussen ouders met en zonder betalingsachterstand op 1 juni 2021 is volgens de wetgever gerechtvaardigd.
De vrouw ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 29 augustus 2025. Haar gronden herhaalden grotendeels wat zij al bij de rechtbank had aangevoerd, en zij gaf niet aan waarom de motivering van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. Dat haar vader mondeling zou hebben aangemaand tot betaling, vond de Afdeling onvoldoende zonder nadere stukken om te bewijzen dat de schuld opeisbaar was.
De vrouw verwees op de zitting ook naar een uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 5 februari 2024. Daarin was geoordeeld dat het vereiste van een notariële akte buiten toepassing kon blijven. De Afdeling volgde dat niet: de wetgever heeft dit vereiste bewust in de wet opgenomen. Bovendien zou het niet-tegenwerpen van het aktevereiste haar niet baten, omdat dan nog steeds de eis van opeisbaarheid niet is gehaald.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De schuld van € 41.684 aan de ouders wordt dus niet overgenomen. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad wijst beroep tegen griffierecht af: cassatie niet-ontvankelijk Een bv uit de belastingzaak voerde cassatie, maar betaalde het griffierecht niet. De griffier van de Hoge Raad had de bv op 1 juli 2026 bij aangetekende brief gewezen op het verschuldigde griffierecht en een termijn van vier weken gegeven om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen.
Op 3 augustus 2026 kreeg de bv via het digitale dossier nog de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Daarop diende zij op 28 augustus 2026 een brief in. Haar punt was niet dat zij de brief had gemist of het bedrag niet kon ophoesten, maar dat het systeem zelf niet deugt. Volgens de bv is het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, in strijd met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Zij stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarnaar wordt gevraagd, zal oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarom zou de Hoge Raad volgens haar verplicht zijn prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat de bv aanvoerde, was geen reden om te oordelen dat zij niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwees de Hoge Raad naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026. Op die gronden zag hij geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
Daarmee was de uitkomst volgens artikel 8:41, lid 6, Awb onvermijdelijk: wie het griffierecht niet op tijd betaalt, wordt niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 dan ook niet-ontvankelijk, zonder naar de inhoud van de belastingzaak te kijken. De Hoge Raad veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: griffierecht van BV niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een uitspraak in een belastingzaak, kwam bij de Hoge Raad niet verder dan de voordeur. Het griffierecht, het bedrag dat je moet betalen om een procedure in behandeling te laten nemen, werd niet voldaan. Daarmee kwam de Hoge Raad niet toe aan de vraag of het gerechtshof het bij het rechte eind had.
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf, een besloten vennootschap die in de uitspraak wordt aangeduid als belanghebbende, op 17 juli 2026 bij aangetekende brief op de verplichting om griffierecht te betalen. Daarvoor kreeg het een termijn van vier weken. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht werd daarna niet betaald.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf gebruikte die gelegenheid met een brief van 16 september 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan voor het uitblijven van de betaling, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard als het griffierecht niet vooraf is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, was volgens de Hoge Raad geen reden om te oordelen dat het niet in verzuim was geweest bij de betaling. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar de overwegingen in een eerder arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al aan de orde kwam. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026 blijft daarmee staan.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht