Rechtbank verklaart zich bevoegd in schadeclaim over beschadigde halfgeleiderlading Een Oostenrijkse leverancier van halfgeleiderbenodigdheden verkocht een lading van 23 pallets aan het Chinese bedrijf SMIC. Voor het vervoer van die lading naar China schakelde SMIC vervoerder Cosco in, die het vervoer multimodaal regelde: eerst over de weg naar Schiphol, daarna per vliegtuig naar China. Cosco besteedde het wegvervoer van Oostenrijk naar Schiphol uit aan het Nederlandse bedrijf ECMS Express, dat op zijn beurt weer een onderaannemer inschakelde voor de daadwerkelijke rit. Tijdens het lossen van de lading op Schiphol door medewerkers van ECMS raakte een deel van de lading beschadigd.
Cosco stelde ECMS aansprakelijk voor de schade, die zij begrootte op ruim 1,1 miljoen dollar. Van dat bedrag was 952.000 dollar al door goederenverzekeraar Sompo aan SMIC uitgekeerd, en dat bedrag wilde Sompo nu op Cosco verhalen. De resterende 200.000 dollar, het eigen risico van SMIC, vorderde SMIC rechtstreeks van Cosco. Om onder deze aansprakelijkheid uit te komen, spande ECMS zelf een procedure aan bij de rechtbank Noord-Holland. Zij vroeg de rechtbank voor recht te verklaren dat zij helemaal niet aansprakelijk is, of in elk geval dat de vorderingen zijn verjaard, of dat haar aansprakelijkheid beperkt is tot het bedrag dat het internationale verdrag voor wegvervoer, de CMR, voorschrijft: 8,33 bijzondere trekkingsrechten per kilogram verloren gewicht.
Voordat de rechtbank aan die vraag toekwam, moest zij eerst een ander punt beslissen. SMIC en Sompo betwistten dat de Nederlandse rechter wel bevoegd is om over deze zaak te oordelen. Zij voerden aan dat het hier gaat om een multimodale vervoerovereenkomst, waarop volgens een uitspraak van de Hoge Raad, het zogenoemde Godafoss-arrest, de CMR niet van toepassing is. Zonder toepasselijkheid van de CMR zou er ook geen grondslag zijn voor de bevoegdheid van de Nederlandse rechter, aldus SMIC en Sompo, en zij vroegen de rechtbank zich onbevoegd te verklaren.
ECMS bracht daartegen in dat niet gekeken moet worden naar de multimodale overeenkomst tussen SMIC en Cosco, waarbij zij zelf geen partij is, maar naar de aparte overeenkomst die Cosco met haar heeft gesloten voor het wegvervoer van Oostenrijk naar Nederland. Op die overeenkomst is de CMR wel van toepassing, en op grond daarvan is de rechter van het land van aflevering, in dit geval Nederland omdat de lading op Schiphol werd afgeleverd, bevoegd.
De rechtbank volgde dat standpunt. Zij oordeelde dat de overeenkomst tussen Cosco en ECMS een op zichzelf staande overeenkomst tot wegvervoer is, waarop de CMR dwingendrechtelijk van toepassing is omdat de plaats van inontvangstneming en de plaats van aflevering in twee verschillende landen liggen die allebei partij zijn bij het verdrag. Het Godafoss-arrest waar SMIC en Sompo zich op beriepen, gaat over multimodale overeenkomsten en is dus niet van toepassing op de aparte wegvervoerovereenkomst tussen Cosco en ECMS. Omdat Schiphol de plaats van aflevering was, is de rechtbank Noord-Holland op grond van de CMR bevoegd. Volgens de rechtbank geldt dat niet alleen voor de vorderingen tussen Cosco en ECMS, maar ook voor eventuele vorderingen van SMIC en Sompo tegen ECMS uit onrechtmatige daad, omdat die vorderingen voortvloeien uit hetzelfde vervoer.
De rechtbank wees de vordering van SMIC en Sompo om zich onbevoegd te verklaren daarom af. Omdat zij op dit punt in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van dit incident aan ECMS betalen, hoofdelijk begroot op € 842. De hoofdzaak over de daadwerkelijke aansprakelijkheid voor de schade aan de lading wordt hierna voortgezet.
Rechtbank Noord-Holland · 19 augustus 2026
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht Rechter wijst verzoek om originele incassomachtiging af in geschil over veevoerfacturen In een handelsgeschil over onbetaalde veevoerfacturen wil een veehouderij een origineel document opvragen om te laten onderzoeken of hun handtekening is vervalst. De rechtbank Oost-Brabant wijst dat verzoek in een tussenbeslissing af, omdat de relevantie voor de rest van de procedure ontbreekt.
Een leverancier verkocht en leverde sinds 2023 veevoer aan een veehouderijbedrijf. Op enig moment begon het bedrijf de bedragen die de leverancier via automatische incasso had geïnd, terug te laten boeken (te storneren). De leverancier spande daarop een procedure aan om betaling van onbetaald gebleven facturen af te dwingen. Het veehouderijbedrijf en zijn eigenaar betwisten geld verschuldigd te zijn: volgens hen heeft de leverancier aanzienlijk meer veevoer gefactureerd dan daadwerkelijk is geleverd, en is het aan de leverancier om te bewijzen dat alle facturen op daadwerkelijke leveringen zien. Zij stelden op hun beurt een tegenvordering in, met de eis dat voor recht wordt verklaard dat de leverancier facturen heeft vervalst en zo fraude heeft gepleegd of onrechtmatig heeft gehandeld, en vorderen terugbetaling van onverschuldigd betaalde bedragen.
In dit tussenvonnis gaat het niet om die hoofdvraag, maar om een afzonderlijk verzoek van het veehouderijbedrijf: de originele machtiging die zij ooit aan de leverancier zouden hebben gegeven voor het verrichten van automatische incasso's. Volgens het bedrijf hebben zij nooit zo'n machtiging getekend en zou de gebruikte machtiging vervalst zijn. Zij wilden het originele document laten onderzoeken door een deskundige om aan te tonen dat de handtekening niet van hen is, en zij vroegen de rechtbank de leverancier te veroordelen om dat document af te geven of tijdelijk beschikbaar te stellen, op straffe van een dwangsom.
Voordat de rechtbank aan die vraag toekomt, moet zij eerst een procedureel punt rechtzetten. Na de conclusie van antwoord in dit incident had het veehouderijbedrijf niet op tijd gereageerd op stukken van de leverancier. Ten onrechte was daarvoor destijds geen 'akte niet-dienen' verleend, waardoor een te laat ingediende akte alsnog op de rol was ingeschreven en de procedure ten onrechte was doorgelopen. De rechtbank herstelt dat nu alsnog: zij verleent alsnog akte niet-dienen, wat betekent dat de daarna ingediende stukken van beide partijen buiten beschouwing blijven bij de beoordeling.
Over de kern van het verzoek oordeelt de rechtbank dat een partij die inzage in documenten van een wederpartij wil, op grond van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet aantonen daarbij voldoende belang te hebben. Dat is hier niet gebeurd. Het veehouderijbedrijf heeft niet toegelicht waarom de originele machtiging van belang is voor hun verweer tegen de factuurvordering, of voor hun eigen tegenvordering. Aan de gestelde fraude met de machtiging verbindt het bedrijf namelijk geen enkele consequentie: het vordert niet de bedragen terug die met die machtiging zijn geïncasseerd, en het vraagt ook geen schadevergoeding wegens onrechtmatig handelen op dit punt. De tegenvordering is uitsluitend gebaseerd op de stelling dat te veel is gefactureerd, niet op de gestelde vervalsing van de machtiging. Daarmee ontbreekt een zelfstandig belang bij het opvragen van het document.
De rechtbank wijst het verzoek om afgifte van de originele machtiging daarom af. Het veehouderijbedrijf en zijn eigenaar worden, als de in het ongelijk gestelde partijen in dit incident, hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 842. De hoofdzaak zelf, over de onbetaalde facturen en de gestelde fraude, is met deze uitspraak nog niet beslist: de rechtbank verwijst die zaak naar de rol voor verder beraad over het vervolg van de procedure.
Rechtbank Oost-Brabant · 19 augustus 2026
Civiel Recht Media Markt moet € 775.458 schade betalen na abrupt beëindigen kabelcontract met Mondeno Twintig jaar lang leverde Mondeno kabels en accessoires aan de winkels van Media Markt. Het bedrijf vulde wekelijks de schappen aan, hield daarvoor een voorraad aan en had personeel en magazijnruimte om de klant te bedienen. Eind 2018 en begin 2019 spraken beide bedrijven een nieuwe samenwerking af. Daarbij zou Media Markt kabels bij twee leveranciers inkopen: Mondeno en een tweede partij, HAMA. In november 2020 liet Media Markt weten dat het deel van het assortiment dat aan Mondeno was toegezegd toch naar HAMA ging. Daarna kocht Media Markt nog maar heel beperkt bij Mondeno.
Dat Media Markt daarmee tekortschoot, staat al vast. Het gerechtshof Den Haag oordeelde op 27 augustus 2024 dat Media Markt de afspraken niet is nagekomen en de schade van Mondeno moet vergoeden. Geen van beide partijen ging in cassatie, dus die uitspraak staat. In deze vervolgprocedure, een zogeheten schadestaatprocedure, ging het alleen nog om de hoogte van de schade. Mondeno eiste uiteindelijk € 3.246.414, inclusief rente. Dat bedrag ging uit van een samenwerking van in beginsel drie jaar vanaf april 2020.
Media Markt stelde dat de overeenkomst opzegbaar was en dat de schade hooguit de drie maanden opzegtermijn uit haar algemene voorwaarden zou beslaan. De rechtbank Rotterdam gaf Media Markt op twee punten gelijk. De overeenkomst was opzegbaar: twee professionele bedrijven mogen in algemene bepalingen afspreken dat een overeenkomst voor bepaalde tijd kan worden opgezegd, ook als daarover niet is onderhandeld. En Media Markt had de overeenkomst in november 2020 ook daadwerkelijk opgezegd. Het bericht dat de kabels naar HAMA gingen, betekende onmiskenbaar dat Media Markt de afspraken niet zou uitvoeren. Dat dit niet per aangetekende brief gebeurde, deed daar niet aan af.
Over de lengte van de opzegtermijn oordeelde de rechtbank anders dan Media Markt. Een beroep op een opzegtermijn van drie maanden was onder de omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. De rechtbank woog onder meer mee dat de bedrijven 21 jaar zaken met elkaar deden en dat Media Markt een belangrijke klant was. Mondeno had verplichtingen aangegaan voor personeel, magazijn en voorraad. Media Markt had in 2018 en 2019 zelf een langdurige samenwerking in het vooruitzicht gesteld. Bovendien lag de reden voor de opzegging in commerciële afwegingen en niet in klachten over Mondeno. Daarom had Media Markt een opzegtermijn van twaalf maanden in acht moeten nemen, tot 1 december 2021. Het eerdere standpunt van Mondeno dat zes maanden redelijk zou zijn, stond daaraan niet in de weg.
De schade is daarmee de gemiste nettomarge over januari tot en met november 2021. December 2020 telt niet mee, omdat Media Markt toen nog ongeveer evenveel bij Mondeno kocht als zonder coronacrisis te verwachten was. De rechtbank rekende vervolgens met de cijfers van Mondeno, op enkele punten gecorrigeerd. De historische omzetcijfers en de uitbreiding naar meer winkels nam ze over, omdat Media Markt die onvoldoende gemotiveerd had betwist. Een afslag van 30 procent paste ze niet toe. De verhoging van de omzet door vrijgevallen assortiment van andere leveranciers wees ze af, omdat Mondeno die onvoldoende had onderbouwd. Wel trok ze 7,5 procent af voor de coronacrisis. De omzet over de elf maanden kwam zo op € 2.560.887, waarvan € 133.030 aan latere afname door Media Markt werd afgetrokken. Over de resterende gemiste omzet van € 2.427.587 hanteerde de rechtbank een nettomarge van 31,94 procent, het gemiddelde van de percentages van beide partijen. Het beroep van Media Markt op de schadebeperkingsplicht van Mondeno slaagde niet.
De rechtbank veroordeelt Media Markt tot betaling van € 775.458, met wettelijke rente vanaf 1 december 2021. Eerder dan die datum kon de rente niet ingaan, omdat de schade pas tot en met november 2021 werd geleden. Media Markt moet ook de proceskosten van € 20.089,94 betalen, plus wettelijke rente als zij die niet binnen veertien dagen voldoet. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State houdt boete van € 1.500 in stand voor chauffeur met bestuurderskaart van zijn moeder Een chauffeur reed op 31 mei 2023 met een bestuurderskaart die niet op zijn naam stond, maar op die van zijn moeder. Die kaart registreert de rij- en rusttijden van een vrachtwagenchauffeur en moet persoonlijk zijn. Politieagenten controleerden hem op naleving van de arbeidstijdenregels en kwamen hierachter. Gebruik van andermans kaart is verboden volgens het Arbeidstijdenbesluit vervoer, de regeling die moet voorkomen dat chauffeurs vermoeid de weg op gaan.
De minister van Infrastructuur en Waterstaat legde de man op 5 maart 2024 een boete op van € 4.400. In bezwaar matigde de minister de boete op 11 juni 2024 tot € 1.500, omdat de man als werknemer en niet als werkgever werd aangemerkt. De rechtbank Zeeland-West-Brabant verklaarde het beroep van de man op 4 juli 2025 ongegrond. Daarop stelde hij hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
In hoger beroep voerde de man meerdere bezwaren aan. In het boeterapport stond een verkeerde weekdag voor de constatering van de overtreding. Volgens de Afdeling is dat een kennelijke verschrijving, omdat uit het rapport duidelijk blijkt welke gedragingen hem worden verweten. Ook hoefde de minister geen kopieën van de legitimatiebewijzen van de toezichthouders over te leggen om te bewijzen dat zij politieagenten waren. De man had tijdens de controle niet gevraagd om legitimatie.
De man klaagde ook over de cautie, de mededeling dat hij niet tot antwoorden verplicht is. De Afdeling oordeelde dat die op tijd is gegeven. Pas nadat hij had verklaard dat zijn moeder af en toe het voertuig uit de loods reed, ontstond bij de toezichthouder het vermoeden dat zij niet had gereden. Vanaf dat moment kon hij als verdachte worden aangemerkt, en direct daarna kreeg hij de cautie. Dat de agenten hem voor het verhoor niet op zijn recht op rechtsbijstand wezen, deed hem volgens de Afdeling geen schade in zijn verdediging, omdat hij vanaf zijn zienswijze wel door een advocaat werd bijgestaan. Een oneerlijk proces was er dus niet.
De man vond de boete ook onevenredig, omdat hij de verkeersveiligheid niet in gevaar zou hebben gebracht. Hij reed volgens hem alleen enkele meters op eigen terrein en een rit van 56 kilometer heen en terug naar een garage. De Afdeling volgde dat niet. De regels zijn bedoeld om vermoeid rijden te voorkomen, en de man heeft bewust geprobeerd de regelgeving te omzeilen. Dat is geen licht vergrijp.
De minister had in hoger beroep gevraagd de boete met 100 procent te verhogen. Daar zag de Afdeling geen aanleiding voor. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 1.500 blijft dus staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hof wijst hoger beroep van British Airways af in zaak over vertraagde vlucht: geen appel onder € 1.750 Vier passagiers wilden een financiële compensatie van British Airways omdat hun vlucht meer dan drie uur vertraagd was. Op basis van de Europese verordening over passagiersrechten (EG 261/2004) vorderden ze € 600 per persoon, samen € 2.400. De kantonrechter in Haarlem wees dat bedrag op 15 januari 2025 toe. British Airways ging daartegen in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, met een dagvaarding van 15 april 2025.
Het hof moest eerst beoordelen of hoger beroep wel mogelijk was. Tegen een vonnis in eerste aanleg kan alleen hoger beroep worden ingesteld als de vordering meer dan € 1.750 bedraagt. British Airways vond dat dit hier zo was: het totaal was € 2.400, plus buitengerechtelijke incassokosten van € 453,75 (of € 435,60) en rente. De passagiers vonden dat ze elk een eigen vordering hadden van € 600.
Het hof gaf de passagiers gelijk. Uit de dagvaarding blijkt dat elke passagier € 600 vordert, en dat het totaalbedrag een optelsom is. Het is dus een situatie van meerdere eisers die bij één dagvaarding ieder een eigen vordering instellen. Bij zo'n zogeheten subjectieve cumulatie mogen die vorderingen niet bij elkaar worden opgeteld om te bepalen of hoger beroep openstaat. Dat de kantonrechter het totaalbedrag aan de passagiers samen toewees, verandert dat niet. Het betoog van British Airways dat de passagiers een gemeenschap vormden waarin ze hun vorderingen hadden samengevoegd, ging niet op. Dat de vordering in het petitum niet per passagier was uitgesplitst, deed daar niets aan af.
Ook met de incassokosten en de rente erbij bleef elke vordering onder de grens van € 1.750. Daarom kan British Airways niet in haar hoger beroep worden ontvangen. Het hof ging dus niet in op de vraag of de vertraagde vlucht recht gaf op compensatie. Het vonnis van de kantonrechter blijft overeind.
Het hof verklaarde British Airways niet-ontvankelijk in het hoger beroep en veroordeelde haar in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 818 (€ 362 griffierecht en € 456 salaris advocaat). Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht