Rechtbank wijst iPhone-batterijclaim tegen Apple af: te weinig steun van gedupeerden voor Stichting Aequitas Honderdduizenden Nederlanders bezaten in 2017 en 2018 een iPhone waarvan de prestaties werden afgeremd door een software-update. Volgens Stichting Aequitas Belangenbehartiging heeft Apple die gebruikers niet eerlijk geïnformeerd over problemen met de batterij en over de energiebeheerfunctie die de snelheid van het toestel verminderde. De stichting wil via een collectieve actie dat Apple de schade vergoedt, die zij voorlopig begroot op € 316.600.000. De rechtbank Amsterdam komt niet aan de vraag toe of Apple iets te verwijten valt, want de stichting mocht deze procedure niet voeren.
Het gaat om de iPhone 6, 6 Plus, 6s, 6s Plus, de eerste generatie SE en de iPhone 7 en 7 Plus. Bij sommige van deze toestellen schakelde de telefoon onverwacht uit, vooral bij een laag oplaadniveau, een oudere batterij of lage temperaturen. Apple introduceerde daarop met de update iOS 10.2.1 van 23 januari 2017 een energiebeheerfunctie die pieken in het stroomverbruik beperkt. Voor de iPhone 7 volgde iOS 11.2 op 2 december 2017. De laatste relevante update verscheen op 29 maart 2018. Stichting Aequitas verwijt Apple dat het bedrijf niet duidelijk meldde dat de prestaties van de toestellen daardoor opzettelijk werden vertraagd.
De zaak is aangespannen tegen Apple Inc. uit Californië en de Nederlandse vennootschappen Apple Benelux, Apple Holding en Apple Retail Netherlands. Het is een collectieve actie onder de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA). De rechter beoordeelt eerst of de belangenorganisatie ontvankelijk is, en pas daarna of de claim inhoudelijk deugt.
De rechtbank toetst vooral aan het representativiteitsvereiste. Een belangenorganisatie moet de steun hebben van een voldoende groot deel van de groep voor wie zij opkomt. De Hoge Raad overwoog op 17 juli 2026 in een andere WAMCA-zaak dat het niet genoeg is dat een niet te verwaarlozen aantal personen achter de actie staat. Het aantal deelnemers moet worden afgezet tegen de totale groep.
Bij Stichting Aequitas hadden zich bij dagvaarding 14.705 deelnemers aangemeld, op de datum van de mondelinge behandeling volgens de stichting 16.362. Stichting Aequitas zelf schat het aantal getroffen iPhones op ruim 4,4 miljoen. Omdat het aanmeldformulier uitgaat van één iPhone per deelnemer en de stelling dat veel mensen meerdere toestellen hadden niet is onderbouwd, stelt de rechtbank de totale groep ongeveer gelijk aan dat aantal. Dan steunt slechts 0,33 procent (bij 14.705 deelnemers) tot 0,37 procent (bij 16.362 deelnemers) van de groep de vordering.
Die kleine achterban kan alleen voldoende zijn als andere omstandigheden dat goedmaken. Stichting Aequitas wees erop dat alle iPhone-modellen onder de deelnemers vertegenwoordigd zijn en dat ConsumentenClaim de aanmeldingen verwerkt. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Over de samenstelling van de totale groep is niets bekend, dus zegt de verdeling over de modellen niets over een goede afspiegeling. Dat ConsumentenClaim de administratie verzorgt, zegt volgens de rechtbank evenmin iets over de steun onder gedupeerden.
Daar komt bij dat niet vaststaat dat de aangemelde deelnemers wel tot de groep behoren zoals de stichting die zelf heeft gedefinieerd. Volgens het rapport van RSM Netherlands Accountants zijn niet vastgelegd welke update zij installeerden, of zij toen in Nederland woonden, of zij het batterijvervangingsprogramma voor de iPhone 6s hebben gebruikt en hoeveel van hen als bedrijf in plaats van als particulier handelden. De overige ontvankelijkheidseisen bespreekt de rechtbank niet meer.
Apple vroeg ook om een vervijfvoudigde proceskostenveroordeling, omdat de vorderingen tegen de Nederlandse Apple-vennootschappen summierlijk ondeugdelijk zouden zijn. De rechtbank wijst dat af. Tegen Apple Inc. is dat verweer niet gevoerd, en niet is gebleken dat voor de Nederlandse gedaagden meer kosten zijn gemaakt. Daarom geldt het gewone liquidatietarief.
De rechtbank verklaart Stichting Aequitas niet-ontvankelijk in haar vorderingen en veroordeelt haar in de proceskosten van Apple, begroot op € 19.639. Dat bedrag bestaat uit € 10.188 griffierecht, € 9.262 salaris voor de advocaat en € 189 nakosten.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Wrakingskamer neemt wraking niet in behandeling: rechter berust in verzoek Een man die verweerder is in een zaak over een verzoek op grond van artikel 3:268 lid 2 BW, vroeg de rechtbank Den Haag om de rechter in die zaak te wraken. Wraking is de procedure waarmee een partij een rechter van de zaak kan laten halen omdat hij twijfelt aan diens onpartijdigheid. Het schriftelijke verzoek kwam op 9 november 2026 binnen, drie dagen voordat de behandeling van de hoofdzaak zou worden voortgezet.
Die voortzetting was gepland op 12 november 2026. In de hoofdzaak staat de man als verwerende partij tegenover twee besloten vennootschappen, die als verzoekende partijen optreden. Het verzoek ging over de rechter die deze zaak behandelt, mr. H.J. Vetter. De man werd in de wrakingsprocedure bijgestaan door mr. D.P. Kant.
De rechter liet op 10 november 2026 per e-mail aan de wrakingskamer weten dat hij in de wraking berust. Berusten betekent dat een rechter het wrakingsverzoek niet bestrijdt en de zaak laat gaan. De uitspraak vermeldt niet waarom de rechter dat deed, en de wrakingskamer heeft de gronden van het verzoek ook niet inhoudelijk beoordeeld.
De meervoudige wrakingskamer van de rechtbank aanvaardde de berusting. Daarmee was een inhoudelijke beoordeling van het verzoek niet meer nodig. De kamer besloot het wrakingsverzoek niet verder in behandeling te nemen en beval dat een afschrift van de beslissing naar de man, naar de advocaat van de wederpartijen in de hoofdzaak, mr. T.J.P. Jager, en naar de rechter wordt gestuurd. Tegen de beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Rechtbank Den Haag · 11 november 2026
Civiel Recht Rotterdammer moet voor schade door FSV-registratie naar burgerlijke rechter; hoger beroep ongegrond De minister van Financiën liet een man uit Rotterdam weten dat zijn persoonsgegevens geregistreerd stonden in de Fraude Signalering Voorziening (FSV) van de Belastingdienst. De man vroeg daarop om vergoeding van materiële en immateriële schade door die onrechtmatige registratie. De minister wees het verzoek op 6 december 2024 af, omdat de man niet had onderbouwd dat en hoeveel schade hij had geleden, en ook niet dat die schade door de FSV-registratie kwam.
De rechtbank Rotterdam verklaarde zich op 2 september 2025 onbevoegd. Volgens de rechtbank geldt voor schade door handelen van de Belastingdienst of de Dienst Toeslagen op grond van de Wet nadeelcompensatie en schadevergoeding bij onrechtmatige besluiten nog het oude recht van vóór 1 juli 2013. Onder dat oude recht oordeelt de bestuursrechter alleen over een zuiver schadebesluit als hij ook bevoegd is over de handeling die de schade veroorzaakte. De registratie in de FSV is een feitelijke handeling en geen besluit, dus alleen de burgerlijke rechter is bevoegd. De man vond dat de rechtbank dat niet goed had gemotiveerd en ten onrechte niet inging op zijn inhoudelijke gronden.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State bevestigt het oordeel van de rechtbank. De schade gaat over handelingen in het kader van taken van de Belastingdienst, zodat het oude recht geldt, en de man voerde niets aan waaruit blijkt dat de FSV-registratie een besluit is. Daarom kon de rechtbank niet ingaan op zijn gronden over de geleden schade; daarvoor moet hij naar de burgerlijke rechter. Er was ook geen reden om stukken over de schade bij de minister op te vragen. Zijn verzoek om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen, wijst de Afdeling af, omdat hij niet aangaf waarover en de zaak geen vragen van Unierecht oproept.
Het hoger beroep is ongegrond en de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 30 september 2026
Bestuursrecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht