Jeugdige (17) krijgt 60 dagen jeugddetentie en werkstraf voor trap tegen gezicht van liggend slachtoffer in Hulst Op 30 augustus 2025 raakten in Hulst twee groepen jonge mannen slaags. Eerst werd er enkele minuten gepraat, daarna volgde duw- en trekwerk. Een mededader sloeg een jongeman, die op de grond viel. Toen rende de verdachte, destijds minderjarig, naar die jongeman toe en schopte hem met kracht tegen het gezicht terwijl hij op de grond lag. Het slachtoffer bleef na de schop bewegingsloos liggen. Hij liep een gebroken kaak, een gebroken neus en tandletsel op: beschadigde, afgebroken en missende tanden.
De officier van justitie zag in de schop een poging tot doodslag. Volgens hem had de verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde anders. Er was geen aanwijzing dat de verdachte het slachtoffer wilde doden. Ook was niet bewezen dat hij de dood bewust op de koop toenam. De rechtbank vond dat een enkele schop tegen het gezicht niet zonder meer een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. In de medische informatie stond niet dat de schop potentieel dodelijk was. Het letsel zat aan de voorkant van het hoofd en niet bij de slaap, en de verdachte schopte zonder schoen.
Ook zware mishandeling achtte de rechtbank niet bewezen, omdat er geen zwaar lichamelijk letsel was in juridische zin. Een operatie of ander nader medisch ingrijpen was niet nodig, de breuken waren niet complex en de hersteltermijn bleef relatief kort. Wel bewees de rechtbank een poging tot zware mishandeling. Wie met kracht tegen het gezicht van iemand op de grond schopt, neemt volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans op ernstig letsel op de koop toe, bijvoorbeeld breuken in het aangezicht.
De verdachte is daarnaast schuldig aan openlijke geweldpleging in vereniging tegen drie slachtoffers. Samen met mededaders sloeg en schopte hij tegen het gezicht, het hoofd en het lichaam van twee van hen. Dat gebeurde op straat in Hulst, waar omstanders onverwacht met het geweld werden geconfronteerd. De rechtbank rekende hem dat zwaar aan.
Bij de straf woog zwaar dat de verdachte twee keer eerder was veroordeeld voor openlijke geweldpleging en dat hij de feiten pleegde tijdens een proeftijd. Dat is recidive. Positief was dat de schorsing van zijn voorlopige hechtenis goed verliep. De Raad voor de Kinderbescherming en de jeugdreclassering meldden dat hij goed meewerkte, het traject bij Stichting OpenDoor positief afrondde en leerde omgaan met agressie. Hij werkt fulltime, en de rechtbank wilde hem niet overvragen. Omdat de officier was uitgegaan van een poging tot doodslag, legde de rechtbank een lagere straf op dan geëist. De officier eiste 160 uren werkstraf en 137 dagen jeugddetentie, waarvan 120 dagen voorwaardelijk.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 60 dagen jeugddetentie, waarvan 43 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en tot een werkstraf van 60 uren. Het onvoorwaardelijke deel van 17 dagen is gelijk aan het voorarrest, dat hij al heeft uitgezeten. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven. Verder moet hij de voorwaardelijke werkstraf van 40 uren uit een eerdere uitspraak van de kinderrechter van 17 mei 2024 alsnog uitvoeren. Aan het eerste slachtoffer moet hij € 6.171,83 betalen, bestaande uit € 2.171,83 materiële en € 4.000 immateriële schade. Aan het tweede slachtoffer moet hij € 1.308,90 betalen, waarvan € 558,90 materiële en € 750 immateriële schade. Beide bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 augustus 2025 en hoofdelijk met de mededaders verschuldigd. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op, zonder vervangende gijzeling.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechter wijst huurachterstand van USD 8.700 toe tegen kledingwinkel, maar schrapt boete van 5% per dag Een kledingwinkel in Simpson Bay op Sint Maarten betaalde sinds augustus 2026 geen huur meer. De verhuurder, ECA Real Estate, eigenaar van een bedrijfspand met acht units, vorderde daarom in kort geding ontruiming van de winkelunit en betaling van de achterstand. De huurder, Arawak N.V. (handelend onder de naam My Way), had de unit in maart 2026 gehuurd voor drie jaar tegen USD 2.500 per maand.
Arawak erkende dat de huurachterstand USD 8.700 bedroeg. Het bedrijf zei in financiële problemen te zitten en wilde over een betalingsregeling praten. De winkel was inmiddels vrijwillig verlaten. Partijen hadden direct na de zitting samen de eindinspectie gedaan, en beide stuurden het Gerecht daarna een e-mail dat de oplevering naar tevredenheid was verlopen. Daarom wees de rechter de vordering tot ontruiming af: de verhuurder had daar geen belang meer bij.
De erkende huurachterstand van USD 8.700 is volgens de rechter ook in kort geding toewijsbaar. Een kort geding is een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Bij een geldvordering moet de rechter nagaan of de vordering voldoende aannemelijk is, of de eiser er een spoedeisend belang bij heeft en of het bedrag terugbetaald kan worden als de zaak later anders uitpakt.
Niet toegewezen werd de 'late fee' uit het huurcontract. Die bedroeg 5 procent van de maandhuur per dag, oftewel USD 125 per dag. Dat komt neer op anderhalf keer de maandhuur extra per maand. De rechter achtte het aannemelijk dat een rechter in een gewone procedure dat niet zou toewijzen. In kort geding is het bedrag in elk geval niet toewijsbaar.
De borg (security deposit) moet Arawak wel kwijtraken. Het huurcontract bepaalt dat de borg automatisch naar de verhuurder gaat als de huurder het contract voortijdig beëindigt of het pand verlaat. Het stoppen met betalen van de huur is volgens de rechter gelijk te stellen met beëindigen, en Arawak had het pand ook verlaten. Dat de verhuurder twee maanden huur als vergoeding houdt voor de tijd die het kost om een nieuwe huurder te vinden, vond de rechter redelijk.
Over waterlekkage deed de rechter geen uitspraak. Arawak had voldoende onderbouwd dat zij te hoge waterrekeningen kreeg door een lekkende leiding, een kwestie die voor rekening van de verhuurder komt. De rechter vond het voorstel van Arawak om die schade te verrekenen redelijk, maar daarover kan in deze procedure niet worden beslist.
Arawak moet daarnaast Cg 2.250 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen, wat Arawak niet had weersproken. Als grotendeels verliezende partij moet Arawak ook de proceskosten betalen, begroot op Cg 2.009,50, plus nakosten.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten veroordeelde Arawak daarom tot betaling van USD 8.700 aan huurachterstand, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 7 oktober 2026, en tot betaling van Cg 2.250 aan incassokosten en de proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een partij hoger beroep instelt. Al het andere dat ECA vroeg, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt huur na 17 maanden achterstand en wijst incassokosten af wegens oneerlijk boetebeding Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning.
De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep.
De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning.
De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen.
De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Jongere (17) krijgt 120 uur werkstraf voor twee straatroven op fatbikes met nepwapen, meer dan de eis Twee avonden achter elkaar, op 12 en 13 mei 2025, werden jongeren in de Tilburgse wijk Reeshof beroofd door groepjes op een fatbike en een scooter. Bij beide overvallen werd gedreigd met een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek. De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft een jongen die toen 15 of 16 was, veroordeeld als medepleger van deze feiten.
Op 12 mei omstreeks 21:20 uur werd een jongen in het bijzijn van een getuige door twee jongens op een fatbike gedwongen zijn horloge af te geven. Zij prikten hem met het voorwerp in de rug, maakten een slaande beweging richting zijn nek en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Een dag later, op 13 mei, werd een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Hij werd getrapt, klemgereden en bedreigd met het voorwerp, waarbij hem werd gezegd dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Zijn fatbike werd afgenomen. Omdat er een tracker in zat, kon de politie de fiets kort daarna opsporen. Op die fiets werden de verdachte en een medeverdachte aangehouden.
Voor de feiten van 13 mei verklaarde de verdachte dat hij erbij was geweest maar niets had gedaan en geen wapen had gezien. De rechtbank volgde dat niet. Aangever en getuigen herkenden hem op een foto, genomen vlak na zijn aanhouding, als degene met het voorwerp. Ook een appje van 13 mei om 12:45 uur speelde mee, waarin hij schreef dat zijn moeder 'echt een fatbike wil'. De rechtbank leidde daaruit af dat het plan om een fatbike te pakken die dag opnieuw bestond, nadat dat een dag eerder niet was gelukt.
Voor de feiten van 12 mei ontkende de verdachte elke betrokkenheid. De rechtbank bewees die toch op grond van signalementen van aangever en getuige, camerabeelden en de telefoon van de verdachte. Daarop stonden een selfie met een Guccipet, zonnebril en wit T-shirt, gemaakt op 12 mei in Reeshof, en video's met een horloge dat sterk leek op het gestolen horloge. De verdachte gaf het voorwerp aan zijn medeverdachte, die ermee dreigde, en nam daarna het besturen van de fatbike over. Dat betekent volgens de rechtbank nauwe en bewuste samenwerking.
Bij de straf woog de rechtbank het blanco strafblad en de positieve, maar nog prille ontwikkeling mee. De verdachte is meer thuis, heeft afstand genomen van een deel van zijn negatieve contacten en is aangenomen bij een carwash. Zwaar telde dat geweld is gebruikt, dat gedreigd is met een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt en dat de slachtoffers jong waren. Ook de houding van de verdachte, die zelf niets zegt te hebben gedaan, vond de rechtbank zorgelijk. De officier van justitie vroeg twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie en 80 uur werkstraf.
De rechtbank legt twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie op met een proeftijd van twee jaar en een onvoorwaardelijke werkstraf van 120 uur. Bij een niet naar behoren verrichte werkstraf volgen 60 dagen vervangende jeugddetentie. De bijzondere voorwaarden zijn dat hij inzicht geeft in zijn sociale contacten en meewerkt aan een passende dagbesteding en aan hulpverlening die de jeugdreclassering nodig acht. Die voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar. Daarnaast moet hij samen met zijn mededaders € 2.000 immateriële schade betalen aan het slachtoffer van 13 mei, en € 534,99 aan het slachtoffer van 12 mei. Een deel van de gevorderde materiële schade is afgewezen of kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Rechter geeft 13-jarige onder toezicht gestelde jongen toestemming voor eigen bankrekening, ondanks weigering moeder Een jongen van 13 uit Roemenië, die in Amsterdam onder toezicht staat van jeugdbescherming, wil graag een baantje aannemen en aan sport of een andere activiteit meedoen. Daarvoor heeft hij een bankrekening nodig. Zijn moeder, die het gezag over hem heeft, geeft daar geen toestemming voor. De rechtbank Amsterdam heeft nu bepaald dat die toestemming niet van haar nodig is.
De jongen is sinds 4 februari 2026 onder toezicht gesteld van de Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering (LdH). Hij verblijft in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder. De kinderrechter verlengde die maatregelen bij beschikking van 27 oktober 2026 tot 4 februari 2027. Voor de duur van de ondertoezichtstelling was al een bijzondere curator benoemd, een advocaat die de belangen van het kind behartigt als de ouder dat niet kan of wil. Die taak is per 27 oktober 2026 beëindigd. Op dezelfde dag verleende de kinderrechter LdH al vervangende toestemming voor de aanvraag van een Roemeens paspoort of identiteitskaart en voor de inschrijving van de jongen in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente Amsterdam.
De bijzondere curator diende op 16 juli 2026 namens de jongen een verzoek in om vervangende toestemming voor het openen van een rekening bij een Nederlandse bank en het beheren daarvan door de jongen zelf. De zaak is besproken op de zitting van 27 oktober 2026. Daar waren de bijzondere curator, een medewerker van LdH en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming aanwezig. De moeder kwam, ondanks een oproep, niet naar de zitting. Haar advocaat had zich teruggetrokken omdat hij geen contact met haar kreeg. De jongen sprak vooraf met de kinderrechter, met bijstand van een Roemeense tolk en in aanwezigheid van de bijzondere curator.
De kinderrechter vond voldoende aannemelijk dat de moeder haar toestemming weigert: zij reageert niet op de verzoeken van de bijzondere curator en LdH. Daarom benoemt de rechtbank mr. V.W.J.M. Kuit, advocaat, opnieuw tot bijzondere curator, nu specifiek voor het openen en beheren van de bankrekening.
Aan het beheer verbindt de kinderrechter een voorwaarde. Zolang de gezagsbeperkende maatregel loopt, moet de jongen op momenten die LdH bepaalt inzicht geven in zijn bankrekening aan een door LdH aangewezen volwassene. De kinderrechter noemt dit cruciaal voor de financiële opvoeding en bescherming van de jongen. Ze wijst erop dat de moeder, als gezaghebbende ouder, tot zijn 18e wettelijk aansprakelijk is voor zijn financiële handelingen, ook voor zijn schulden. Goed toezicht is daarom nodig.
De rechtbank benoemt de bijzondere curator voor twaalf maanden voor het openen en beheren van de rekening en verleent hem vervangende toestemming die de toestemming van de moeder vervangt. De jongen moet als voorwaarde inzicht in zijn rekening geven aan een door LdH aangewezen volwassene. Na het openen van de rekening informeert de bijzondere curator de rechtbank, met een document waaruit blijkt dat de jongen en LdH met die voorwaarde instemmen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht