Vrouw mag woning in Almelo onderhands verkopen omdat man onvindbaar is en ING wil executeren Een Roemeens echtpaar kocht in 2022 samen een woning in Almelo, gefinancierd met een hypotheek bij ING. De relatie liep stuk en in 2025 startte een echtscheidingsprocedure in Roemenië. Ondertussen voldeden beiden al langere tijd niet meer aan hun hypothecaire verplichtingen. ING somde de totale schuld van € 211.127,50 op en dreigde met executoriale verkoop als er niet snel een oplossing zou komen.
De vrouw keerde terug naar Nederland en probeerde de woning onderhands te verkopen. Dat kon alleen als de man meewerkte, maar die was onvindbaar. Een brief die zij hem stuurde naar een gevangenis in Slovenië kwam onbestelbaar terug. Bij de rechtszitting verscheen hij ook niet.
De zaak was juridisch complex door het internationale karakter. De rechter moest vaststellen welk recht van toepassing is op de woning. Het huwelijksvermogensregime van partijen valt onder Roemeens recht, omdat zij bij hun huwelijk in 2009 alleen de Roemeense nationaliteit gemeenschappelijk hadden en ook hun eerste verblijfplaats in Roemenië hadden. Een argument van de vrouw dat partijen bij het tekenen van de koopovereenkomst in 2022 automatisch voor Nederlands recht hadden gekozen, wees de rechter af: zo'n rechtskeuze moet in Nederland via een notariële akte worden vastgelegd, wat niet was gebeurd.
Voor de eigendomsoverdracht van de woning zelf geldt wel Nederlands recht, omdat onroerend goed altijd wordt beheerst door het recht van het land waar het zich bevindt. Dat is een beginsel uit zowel het Roemeense als het Nederlandse internationaal privaatrecht.
Naar Roemeens recht is de gemeenschap van goederen geëindigd op het moment waarop het echtscheidingsverzoek werd ingediend, ook al is de scheiding nog niet uitgesproken. De woning behoort daarmee tot het te verdelen gemeenschappelijk vermogen. De vrouw vroeg de rechter niet om verdeling, maar om de man te verplichten mee te werken aan de verkoop en levering. Dat kan ook in een kort geding worden gevorderd.
De rechter oordeelde dat de vrouw een spoedeisend belang had. ING was alleen bereid de executoriale verkoop op te schorten in afwachting van de uitkomst van dit kort geding. Executoriale verkoop levert doorgaans minder op dan onderhandse verkoop, wat nadelig is voor beide partijen. Omdat de man onvindbaar is en niet verscheen, lag er geen tegenwicht tegenover de stellingen van de vrouw.
De voorzieningenrechter veroordeelde de man om binnen twee weken na betekening van het vonnis mee te werken aan de onderhandse verkoop. Een door de vrouw aan te wijzen NVM-, VBO- of Vastgoed Pro-makelaar bepaalt de vraagprijs, de verkoopstrategie en eventuele prijsaanpassingen. Als de man weigert of nalaat zijn handtekening te zetten onder de verkoopopdracht, de koopovereenkomst of de notariële leveringsakte, treedt het vonnis zelf in de plaats van zijn toestemming en handtekening. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten, wat gebruikelijk is in zaken van familierechtelijke aard.
Rechtbank Overijssel · 16 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank: vloer niet aantoonbaar gebrekkig, aannemer ontloopt claim in verbouwingsgeschil Een man liet in 2021 zijn appartement op de derde verdieping van een pand uit 1920 verbouwen door een aannemersvof. De onderburen klaagden na de verbouwing over geluidsoverlast door de nieuwe vloer. De opdrachtgever stelde dat de vloer het contactgeluid onvoldoende isoleerde en dat het werk ook op andere punten niet was afgemaakt. Hij eiste daarom in totaal meer dan € 105.000 aan schadevergoeding, waarvan het grootste deel voor het slopen en opnieuw leggen van de vloer. De aannemer verweerde zich: de vloer was goed aangelegd en het overige werk was grotendeels in orde. Zelf eiste de aannemer € 62.316 voor openstaande facturen en meerwerk.
Over de vloer was het oordeel van de rechtbank duidelijk: de opdrachtgever moest aantonen dat die gebrekkig is, en dat is hem niet gelukt. In de offerte stond alleen dat de vloer 'ten behoeve van het contactgeluid' geïsoleerd moest worden, zonder geluidsnorm. Een afspraak over de norm van 10 dB uit de splitsingsakte kon de rechtbank niet vaststellen. Een door de rechtbank benoemde deskundige concludeerde bovendien dat op een houten ondervloer als in dit gebouw nagenoeg geen goede geluidsdemping te realiseren is. Een zware zwevende vloer, de enige serieuze optie, kan de constructie niet dragen. De nieuwe vloer presteerde volgens de metingen 4 tot 7 dB beter dan de oude. De stelling dat de oude vloer een extra isolatielaag had, bleek niet aantoonbaar. Ook het verwijt dat de randisolatie ontbrak, bleef een onderbouwd vermoeden schuldig. De aannemer had zijn waarschuwingsplicht evenmin geschonden.
Voor de rest van het werk kwam de opdrachtgever er beter vanaf. Uit het rapport van Top Expertise, de expert die hij zelf had ingeschakeld, bleek dat verlichting, thermostaten, schakelaars, stucwerk, plinten, een slotplaat en een schuifdeur niet of niet goed waren afgewerkt. De aannemer had zijn werk gestaakt toen de opdrachtgever betalingen opschortte, terwijl niets afsprak dat hij pas hoefde af te ronden na volledige betaling. Ook na een formele ingebrekestelling bleef de aannemer volhouden dat het werk deugdelijk was. De opdrachtgever mocht daarom overstappen op vervangende schadevergoeding van € 4.397,65. Voor gebrekkig schilderwerk raamde de rechtbank de schade zelf op € 2.000, omdat de expert was uitgegaan van het opnieuw schilderen van de hele woning. Claims voor vertraging van de keuken, dubbele woonlasten en schade aan het trappenhuis wees de rechtbank af wegens gebrekkige onderbouwing. Ook de gevraagde indexering ging niet door, omdat de opdrachtgever het herstel grotendeels zelf deed.
In reconventie bleek de opdrachtgever zelf nog een flink bedrag schuldig. Hij erkende € 28.275 aan het openstaande deel van de aanneemsom en twee meerwerkposten, en moest nog € 730,68 aan btw op twee facturen plus € 1.500 voor drie afgenomen deuren betalen. De rest van de zevenentwintig meerwerkfacturen, die de aannemer pas in april 2022 stuurde, hoeft hij niet te betalen. De aannemer kon niet aantonen dat hij opdracht had gekregen en dat hij tijdig voor een prijsverhoging had gewaarschuwd. Voor de meeste facturen die daarna overbleven, waaronder de elektra van € 21.260,90, vernietigde de rechtbank de overeenkomst gedeeltelijk wegens een oneerlijke handelspraktijk, omdat vooraf onvoldoende duidelijkheid over de prijs was gegeven. De vergoeding voor incassokosten van de aannemer ging niet door, omdat de aanmaning aan de consument het wettelijke tarief niet noemde.
De rechtbank rekent de toegewezen schadevergoeding van € 6.397,65 af op wat de opdrachtgever verschuldigd is. Per saldo moet hij € 24.108,03 aan de aannemer betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 december 2021. De aannemer betaalt hoofdelijk € 1.300 aan expertisekosten en € 694,88 aan incassokosten. De opdrachtgever draagt de proceskosten van € 14.231,45 in conventie, waaronder € 7.040,45 voor de deskundige, en € 984 in reconventie.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad verwerpt cassatie van Halcyon in langlopend bouwgeschil met Atlas Construction Een Nevisse adviesfirma, Halcyon Advisors International, en een particulier verloren bij de Hoge Raad een geschil met Harrod Construction, dat op Sint Maarten onder de naam Atlas Construction opereert. De zaak sleept zich al jaren voort. Bij het Gerecht in eerste aanleg op Sint Maarten werd de procedure in 2014 gestart, en tussen januari 2016 en november 2022 volgden daar negen vonnissen. Dat zegt iets over de omvang en de ingewikkeldheid van het geschil.
Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba wees op 14 mei 2025 een vonnis. Daartegen stelden Halcyon en haar mede-eiser beroep in cassatie in. Atlas voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. De zaak is mondeling toegelicht door de advocaten van Atlas, en de advocaat van Halcyon reageerde schriftelijk op de conclusie van de Advocaat-Generaal. In die conclusie, van 17 juli 2026, adviseerde Advocaat-Generaal Hartlief de Hoge Raad om het cassatieberoep te verwerpen.
De Hoge Raad volgde dat advies. Hij beoordeelde de klachten die Halcyon tegen het vonnis van het hof had aangevoerd en kwam tot de conclusie dat die niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat is toegestaan als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, zoals artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie bepaalt. De inhoud van het geschil zelf, en waarom het hof de zaak zo beoordeelde, blijft daardoor uit het arrest onbekend. Wel staat vast dat het oordeel van het hof overeind blijft.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Halcyon en haar mede-eiser in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van Atlas. Die kosten zijn begroot op € 3.004 aan verschotten en € 2.200 voor salaris, samen € 5.204. Betalen zij dat niet binnen veertien dagen, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter keurt verkoop van huis voor € 686.100 goed na bieding in gesloten envelop Een man die in Kazachstan woont, had een woonhuis in Nederland dat met een hypotheek was bezwaard. Hij had geld geleend van een bv, maar het bedrag waarvoor de hypotheek als zekerheid was gevestigd niet terugbetaald. De bv eiste daarom de lening op en kondigde aan het huis openbaar te laten verkopen. Die executieverkoop stond gepland voor 10 september 2026. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland in Lelystad om in plaats daarvan een onderhandse verkoop goed te keuren. Een verkoop buiten de veiling om kan alleen als de rechter daarvoor toestemming geeft.
De man had het huis al verkocht aan een koper voor € 600.000. De bv, die de hypotheek had verstrekt, had geen bezwaar tegen een onderhandse verkoop, maar vond de prijs te laag. Volgens de bv moest het huis naar de hoogste bieder gaan. Zij had zelf een andere gegadigde gevonden die € 625.000 wilde betalen. De hoogte van de vordering van de bv stond ook niet vast. Volgens de aanzegging van de executie bedroeg die op 28 april 2026 ruim € 621.000, met daarbovenop rente van ruim € 102 per dag en buitengerechtelijke kosten van bijna € 5.900. Partijen waren het niet eens over het precieze bedrag.
Op de zitting van 30 september 2026 waren zowel de eerste koper als de nieuwe gegadigde aanwezig, een bedrijf. Het bedrijf bood € 625.000. De eerste koper gaf daarop aan zijn bod van € 600.000 te willen heroverwegen. De voorzieningenrechter liet beiden een laatste, onvoorwaardelijk bod doen in een gesloten envelop. De eerste koper bood € 655.000 en het bedrijf € 686.100.
De rechter oordeelde dat de man zijn verzoek terecht had ingediend. Omdat het huis in Nederland staat, is de Nederlandse rechter bevoegd en geldt Nederlands recht, ook al woont de man in het buitenland. Het huis is getaxeerd op € 550.000. Bij een executieverkoop wordt volgens de opiniewaarde maar een veel lager bedrag verwacht, namelijk € 275.000. Daarom achtte de rechter voldoende aannemelijk dat een openbare veiling niet meer zou opbrengen dan de onderhandse verkoop.
Dat het huis naar de hoogste bieder gaat, vond de rechter vanzelfsprekend. Daar speelde bij mee dat de exacte hoogte van de vordering van de bv nog openstond. Bovendien had een andere schuldeiser vlak voor de zitting beslag op het huis gelegd, ter zekerheid van een vordering die voorlopig op € 27.135 is begroot. Er was dus belang bij een zo hoog mogelijke opbrengst.
De voorzieningenrechter keurde daarom het bod van € 686.100 van het bedrijf goed. Dat geldt onder de voorwaarde dat hij ook de koopovereenkomst goedkeurt. Die overeenkomst moet nog worden aangepast. Partijen krijgen twee weken om de aangepaste koopovereenkomst naar de rechter te sturen. Verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht