Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: te late zorgmachtiging maakt vrijheidsontneming niet onrechtmatig Een vrouw kreeg van de rechtbank Gelderland een zorgmachtiging voor zes maanden, een rechterlijk bevel waarmee iemand verplichte zorg kan krijgen. Daaronder vielen het beperken van haar bewegingsvrijheid en opname in een accommodatie. De officier van justitie in het arrondissement Oost-Nederland had die machtiging gevraagd. Het verzoekschrift kwam op 5 december 2025 binnen bij de rechtbank. De rechtbank hield de mondelinge behandeling op 9 januari 2026 en verleende diezelfde dag de zorgmachtiging, die liep tot en met 9 juli 2026.
De vrouw ging in cassatie, een procedure bij de Hoge Raad waarin alleen wordt getoetst of de rechter het recht goed heeft toegepast. Zij voerde aan dat de rechtbank te laat had beslist. De Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) schrijft voor dat de rechter uiterlijk drie weken na ontvangst van het verzoekschrift uitspraak doet. Volgens haar was de vrijheidsontneming daardoor niet tot stand gekomen 'in accordance with a procedure prescribed by law', zoals artikel 5 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) vereist.
De Hoge Raad stelt vast dat de beslistermijn inderdaad is overschreden. Die verstreek op maandag 29 december 2025, omdat vrijdag 26 december een feestdag was en de twee dagen erna in het weekend vielen. De rechtbank besliste elf dagen later, op 9 januari 2026.
Daaraan verbindt de wet volgens de Hoge Raad geen gevolgen. Een overschreden termijn betekent niet dat de rechter zijn bevoegdheid verliest om een zorgmachtiging te verlenen. De rechtbank was op 9 januari 2026 dus nog bevoegd om de machtiging af te geven.
De Hoge Raad wijst ook het uitgangspunt van het middel af dat elke overschrijding van de termijn een schending van artikel 5 EVRM oplevert. Dat is in zijn algemeenheid onjuist. In deze zaak is volgens de Hoge Raad geen sprake van een 'gross or obvious irregularity' in de procedure, en evenmin van willekeur bij de vrijheidsontneming. De vrouw kreeg bovendien pas verplichte zorg nadat de rechter de machtiging had verleend, en dat past bij het stelsel van de Wvggz.
Advocaat-Generaal Drijber adviseerde in zijn conclusie om het cassatieberoep te verwerpen, en de Hoge Raad volgt dat advies. De Hoge Raad verwerpt het beroep, zodat de zorgmachtiging van de rechtbank Gelderland van 9 januari 2026 in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter dwingt ex-vrouw tot overdracht bedrijfspand, afrekening polis van € 65.380 blijft liggen Een tandartsechtpaar dat na de scheiding nog steeds procedeert over de verdeling van het gezamenlijke vermogen, heeft opnieuw bij de rechter aangeklopt. Het stel dreef samen een tandartspraktijk in een maatschap, die op 31 juli 2019 werd ontbonden. De echtscheiding werd uitgesproken bij beschikking van 24 maart 2020. Daarna ontstond onenigheid over de verdeling van wat er van de maatschap over was, onder meer over het bedrijfspand waarin de praktijk was gevestigd.
In een arbitrale procedure kwam eind januari 2026 een eindvonnis. De scheidsrechters oordeelden dat de man in verband met het voortzetten van de praktijk € 102.718,41 aan zijn ex-vrouw moest betalen. Omdat hij al € 122.500 had betaald, had hij € 19.781,59 te veel voldaan. De vrouw werd veroordeeld om dat bedrag terug te betalen. Zij deed dat niet en stelde voor het bedrag te verrekenen met een vordering van haarzelf: de helft van de waarde van een levensverzekering bij ASR die bij de scheiding aan de man was toebedeeld. Die helft, € 65.380, had de man nooit aan haar betaald. De man ging daar niet mee akkoord.
Ook het bedrijfspand zelf zorgde voor een impasse. Een notaris stelde een akte van verdeling op, maar de vrouw wilde alleen tekenen als de akte uitsluitend over de overdracht van het pand ging. De conceptakte bevatte volgens haar ook slotbepalingen over de afwikkeling van de maatschap als geheel. De man vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om het arbitrale vonnis uitvoerbaar te verklaren, om de vrouw te dwingen mee te werken aan de overdracht van het pand en om haar de notariskosten van € 7.081,40 te laten betalen. De vrouw eiste in reconventie de € 65.380 plus wettelijke rente.
De voorzieningenrechter verleent verlof om het arbitrale vonnis ten uitvoer te leggen. De vrouw voerde daartegen op zichzelf geen verweer en er was geen weigeringsgrond. Haar beroep op verrekening staat dat verlof niet in de weg. Ook over de overdracht van het pand is de rechter duidelijk: de vrouw is verplicht mee te werken. Wel schrapt hij de twee slotbepalingen uit de conceptakte, omdat nog niet over de hele linie finale kwijting over en weer wordt verleend en die bepalingen daarom niet nodig of wenselijk zijn. Weigert de vrouw te tekenen, dan komt het vonnis in plaats van haar handtekening.
De notariskosten wijst de rechter af. Dat is een zelfstandige geldvordering, waarvoor in kort geding spoedeisend belang nodig is, en dat is niet aangetoond. De vordering van de vrouw over de ASR-polis wijst hij eveneens af. Hij vindt het aannemelijk dat partijen via hun advocaten hebben afgesproken dat alle onderlinge vorderingen pas worden afgerekend nadat de rechter daar definitief over heeft geoordeeld. Dat verklaart volgens hem ook dat de vrouw geen beslag heeft gelegd. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Het resultaat: de man krijgt verlof voor tenuitvoerlegging van het arbitrale vonnis en de vrouw moet de akte voor de overdracht van het bedrijfspand ondertekenen, zonder de slotbepalingen M2 en M3. De vorderingen over de notariskosten en de ASR-polis worden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad: zorgmachtiging niet vervallen na late uitvoering, wel stukken nodig Een man in de psychiatrie kreeg op 23 juni 2025 een zorgmachtiging, een rechterlijke toestemming om verplichte zorg te verlenen. Pas op 12 augustus 2025 kreeg hij voor het eerst verplichte zorg. Een paar dagen later vroeg de officier van justitie om de machtiging uit te breiden met 'insluiten', het opsluiten van de patiënt in een kamer als de situatie escaleert. De rechtbank Rotterdam willigde dat verzoek op 18 augustus 2025 in. De man ging daartegen in cassatie.
Het beroep richt zich in cassatie tegen die beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2025. De Hoge Raad behandelde de zaak met een advies van de advocaat-generaal, die had geadviseerd de beschikking te vernietigen en de zaak terug te wijzen.
De man voerde twee bezwaren aan. Het eerste ging over de termijn. De wet bepaalt dat de officier van justitie een zorgmachtiging binnen twee weken ten uitvoer moet leggen. Volgens de man was die termijn ruimschoots overschreden, zodat de machtiging was vervallen en dus ook niet meer kon worden uitgebreid.
De Hoge Raad wijst dat bezwaar af, om twee redenen. Ten eerste telt voor de termijn niet het moment waarop de zorgaanbieder voor het eerst daadwerkelijk zorg verleent, maar het moment waarop hij een afschrift van de machtiging heeft ontvangen en kan beginnen. Dat afschrift was op 30 juni 2025 verzonden, ruim binnen twee weken. Ten tweede vervalt een machtiging niet door een overschreden termijn: de wet somt precies op in welke gevallen een zorgmachtiging vervalt, en te late tenuitvoerlegging hoort daar niet bij.
Het tweede bezwaar slaagt wel. Bij een verzoek om een zorgmachtiging te wijzigen moeten naast de gewone stukken ook de bestaande machtiging en de stukken die daaraan ten grondslag lagen worden meegestuurd, aangevuld met een actualisering voor de nieuwe vorm van verplichte zorg. Die onderliggende stukken ontbraken hier. Het Openbaar Ministerie had in het verzoekschrift geschreven dat het door verstoringen niet in staat was ze te leveren en dat de rechtbank kon bellen als ze nodig waren.
Dat is volgens de Hoge Raad onvoldoende. De rechtbank had zelf moeten zorgen dat zij de stukken alsnog kreeg, of moeten uitleggen waarom zij zonder die stukken kon beoordelen of het verzoek toewijsbaar was. Dat laatste had de rechtbank niet gedaan.
De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2025 en wijst de zaak terug naar die rechtbank voor verdere behandeling en beslissing.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Procureur-Generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep LC Corp tegen Polen over investeringsarbitrage te verwerpen Een Nederlandse beleggingsmaatschappij, LC Corp, startte in december 2020 een internationale arbitrageprocedure tegen de Republiek Polen. De aanleiding was een reeks herstructureringsmaatregelen die Poolse financiële toezichthouders hadden genomen bij banken waarin LC Corp aandeelhouder was. LC Corp baseerde de arbitrage op een bilateraal investeringsverdrag dat Nederland en Polen in 1992 hadden gesloten. Op voorstel van LC Corp werd Londen gekozen als zetel van het scheidsgerecht.
Dat was een bewuste keuze met grote gevolgen. Het Hof van Justitie van de Europese Unie had in 2018 in het zogenoemde Achmea-arrest al geoordeeld dat arbitrageclausules in investeringsverdragen tussen EU-lidstaten in strijd zijn met het Unierecht. Zulke clausules halen geschillen die raken aan de uitleg van EU-recht weg uit het Europese stelsel van rechtsbescherming, wat de autonomie van het EU-recht ondermijnt. Polen was bovendien in 2004 tot de EU toegetreden en had het verdrag in 2019 opgezegd. Een overeenkomst waarbij lidstaten hun intra-EU investeringsverdragen beëindigden, was in 2020 gesloten en in 2021 voor beide landen in werking getreden.
Polen stapte naar de Nederlandse rechter en eiste dat LC Corp meewerkt aan het beëindigen van de arbitrage, op straffe van een dwangsom. De rechtbank Amsterdam wees die eis in 2023 af: het voeren van de arbitrage leverde naar haar oordeel geen misbruik van procesrecht of onrechtmatige daad op. Maar het gerechtshof Amsterdam draaide dat oordeel in april 2025 om. Het hof oordeelde dat LC Corp welbewust een scheidsgerecht buiten de EU had opgezocht in de wetenschap dat dit in strijd is met het Unierecht, en daarmee het EU-stelsel van rechtsbescherming had proberen te omzeilen. LC Corp had zich ook niets aangetrokken van het belang van Polen om niet betrokken te raken in zo'n procedure en de schade die dit kan veroorzaken, waaronder het risico op een inbreukprocedure wegens ongeoorloofde staatssteun als LC Corp een arbitraal vonnis buiten de EU ten uitvoer zou leggen. Het hof beval LC Corp mee te werken aan de beëindiging van de arbitrage, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag met een maximum van € 10 miljoen, en verklaarde voor recht dat de arbitrage- en horizonclausule in het verdrag zijn vervallen.
LC Corp stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad en voerde zes argumenten aan. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad, R.H. de Bock, heeft op 30 oktober 2026 geconcludeerd dat geen van die argumenten standhoudt.
Een eerste argument was dat de Nederlandse rechter helemaal geen bevoegdheid had op grond van de EU-verordening over rechterlijke bevoegdheid, omdat de zaak onder de arbitrage-uitzondering valt. Dat argument heeft LC Corp in cassatie zelf ingetrokken: ook als de verordening niet van toepassing is, heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van het nationale recht, omdat LC Corp een in Amsterdam gevestigde vennootschap is.
Een tweede argument was dat het Nederlandse arbitragerecht en het Verdrag van New York een bevel tot beëindiging van een arbitrage in de weg staan. De Procureur-Generaal verwerpt dit: zo'n bevel is niet per definitie onverenigbaar met het Nederlandse arbitragerecht, en het Verdrag van New York heeft hoe dan ook geen voorrang boven het EU-recht.
Een derde argument richtte zich tegen het oordeel van het hof dat het toepassen van de Nederlandse maatstaf voor onrechtmatig procederen, die terughoudendheid vereist en die pas speelt bij evidente ongegrondheid van een vordering, hier onjuist was. De Procureur-Generaal bevestigt dat het hof niet die maatstaf heeft toegepast, maar een andere zorgvuldigheidsnorm: LC Corp heeft welbewust het EU-stelsel van rechtsbescherming omzeild. Die norm staat los van de vraag of de arbitragevordering kans van slagen had.
Een vierde argument bestreek de kernvraag: handelt LC Corp onrechtmatig? De Procureur-Generaal oordeelt dat de omstandigheden waarop het hof zijn oordeel baseerde, in cassatie nauwelijks zijn aangevochten, en dat de klachten die wel zijn ingebracht niet slagen. Zo gaat LC Corp er ten onrechte van uit dat de zogeheten horizonclausule in het verdrag, die investeerders na opzegging nog vijftien jaar bescherming biedt, nog geldig was toen zij de arbitrage startte.
Een vijfde argument was dat er naar internationaal recht wél een geldige arbitrageovereenkomst bestaat en dat LC Corp haar rechten te goeder trouw uitoefent. Maar het hof heeft zijn oordeel niet gegrond op het ontbreken van een geldige overeenkomst, en uit de rechtspraak van het Hof van Justitie volgt dat vermeende gebreken in de rechtsbescherming in Polen via het EU-stelsel moeten worden geadresseerd.
Een zesde argument was dat het hof had moeten onderzoeken of LC Corp als partij bij een door het Permanente Hof van Arbitrage geadministreerde procedure immuniteit van rechtsmacht geniet. De Procureur-Generaal verwerpt ook dit argument, omdat LC Corp dit in de feitelijke instanties niet heeft aangevoerd.
De Europese Commissie nam in de cassatieprocedure deel als adviserende partij en betoogde dat LC Corp met de arbitrage probeert staatssteun te verkrijgen in strijd met het EU-recht. Aan een beoordeling van dat standpunt komt de Procureur-Generaal niet toe. Ook het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht zij niet nodig: de zaak kan worden beslist op basis van bestaande rechtspraak en nationaal recht.
De conclusie van de Procureur-Generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep van LC Corp. Daarmee zou het arrest van het gerechtshof Amsterdam in stand blijven: LC Corp moet meewerken aan de beëindiging van de arbitrageprocedure in Londen, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag tot een maximum van € 10 miljoen.
Parket bij de Hoge Raad · 30 oktober 2026
Civiel Recht