Rechtbank laat man met schulden toe tot schuldsanering en maakt regeling negen maanden eerder ingaan Een man uit de regio Rotterdam zit zo diep in de schulden dat hij er zelf niet meer uitkomt. Hij leeft van een bijstandsuitkering, aangevuld met huur- en zorgtoeslag, en heeft een beschermingsbewindvoerder die zijn financiën beheert. Om van zijn schulden af te komen vroeg hij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). Ook wilde hij dat de regeling niet pas op de dag van het vonnis ingaat, maar al op 1 augustus 2025.
Gewoonlijk moet iemand eerst proberen met zijn schuldeisers tot een regeling buiten de rechter om te komen. Dat is hier niet gebeurd: de schuldhulpverlening deed de schuldeisers geen aanbod. Volgens de rechtbank had dat een goede reden. Tijdens het traject kwamen er steeds nieuwe schuldeisers bij en de bewindvoerder wist niet of de schuldenlast wel compleet was. Bovendien weigerde de Belastingdienst mee te werken, omdat de man de aangifte inkomstenbelasting over 2023 niet had ingediend. Volgens zijn bewindvoerder kwam dat door overmacht. Omdat een minnelijke regeling niet binnen afzienbare tijd haalbaar was, kon de man toch rechtstreeks bij de rechtbank terecht.
De rechtbank oordeelde dat de man aan alle voorwaarden voldoet. Hij zit in een problematische schuldensituatie, er is geen aanwijzing dat hij te kwader trouw schulden liet ontstaan of onbetaald liet, en er is de verwachting dat hij zich aan de verplichtingen van de regeling zal houden. De regeling duurt achttien maanden.
De eerdere ingangsdatum is bijzonder. Normaal gaat de looptijd in op de dag van het vonnis, maar dat kan eerder als iemand in het voorafgaande schuldhulptraject zijn verplichtingen is nagekomen. Dat is volgens de rechtbank hier het geval. Uit de berekening van het bedrag dat de man mocht houden voor zijn levensonderhoud blijkt dat hij van juli tot en met december 2025 niets kon aflossen. Dat telt als een eerste aflossing. Ook aan de inspanningsplicht om werk te zoeken was voldaan: hij heeft sinds 19 maart 2026 ontheffing van de arbeidsverplichting, en volgens de rechtbank was hij al veel langer niet in staat te werken. Daarbij woog mee dat de kantonrechter op 31 juli 2024 al beschermingsbewind had ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand.
De regeling loopt daardoor al bijna door tot het einde: de looptijd verstrijkt op 1 februari 2027. Ook daarna moet de man blijven meewerken aan de afwikkeling en informatie aan de bewindvoerder geven. De rechtbank vraagt de bewindvoerder om binnen vijf maanden eindverslag uit te brengen en om te onderzoeken of de verplichtingen uit het minnelijke traject zijn nagekomen. Dat kan nog leiden tot verlenging van de looptijd.
De rechtbank laat de man toe tot de schuldsaneringsregeling, benoemt een bewindvoerder en een rechter-commissaris en stelt de ingangsdatum vast op 1 augustus 2025, met 1 februari 2027 als einddatum. De verificatievergadering is bepaald op 15 december 2026. Houdt de man zich aan alle verplichtingen, dan eindigt het traject met een schone lei: de schuldeisers kunnen hun vorderingen dan niet meer op hem verhalen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank weigert schuldsanering te beëindigen en gelast nieuwe medische keuring na gemiste sollicitaties Een man uit Rotterdam die sinds april 2023 in de schuldsaneringsregeling zit, moest eigenlijk solliciteren naar een fulltime baan. Over vijf maanden in 2026 kon hij dat niet aantonen. Toch blijft hij in de regeling: de rechtbank wil eerst weten of hij door zijn psychische klachten wel kon werken.
De schuldsaneringsregeling is bedoeld om mensen met problematische schulden na een periode van strikte naleving schuldenvrij te laten worden. Daar horen verplichtingen bij, zoals het zoeken naar werk en het delen van informatie met de bewindvoerder. Al eerder, op 16 april 2026, had de rechtbank een voordracht tot tussentijdse beëindiging afgewezen. De regeling werd toen met dertien maanden verlengd omdat de man in de periode maart 2025 tot en met maart 2026 niet aantoonbaar had gesolliciteerd. Hij kreeg een laatste kans en moest tijdens de verlenging solliciteren naar een fulltime dienstverband, tenzij de rechter-commissaris hem daarvan zou ontheffen.
Die laatste kans pakte niet goed uit. De bewindvoerder meldde dat er over mei, juni, augustus en september 2026 geen sollicitatiebewijzen waren ontvangen en over juli twee. Dat is een tekortkoming van vijf maanden. Daarom droeg de bewindvoerder, met instemming van de rechter-commissaris, de regeling voor tussentijdse beëindiging voor. Een tekortkoming in de informatieverplichting bleek inmiddels hersteld.
In augustus 2026 had de bewindvoerder een medische keuring laten aanvragen, omdat de man mogelijk ernstige psychische klachten had. De keuring ging niet door. Volgens de keuringsinstantie was de man herhaaldelijk niet thuis en ook telefonisch niet bereikbaar. De man zei ter zitting dat hij niets van de instantie had gehoord en gewoon thuis was. Over zijn sollicitaties zei hij dat het solliciteren door zijn psychische problemen niet was gelukt en dat hij moeite had gehad om bewijs door te sturen. Inmiddels werkt hij, al verschilt het aantal uren per maand, en hij verwacht over enkele maanden fulltime te werken.
De rechtbank vond de tekortkoming van vijf maanden wel vaststaan, zodat beëindiging in beginsel in beeld kwam. Maar of de man die tekortkoming ook te verwijten valt, kon de rechtbank niet beoordelen. Zonder medische keuring staat niet vast dat van hem te verwachten was dat hij fulltime zou werken en dus aanvullend zou solliciteren. Wie daarvoor de schuld draagt dat de keuring in september mislukte, liet de rechtbank in het midden. Wel vindt zij het noodzakelijk dat de keuring alsnog plaatsvindt, om te beoordelen of de man tussen april en september 2026 geheel of gedeeltelijk had kunnen werken. Daarbij gaat de rechtbank ervan uit dat het Centrum Voor Dienstverlening Rotterdam en Stichting Nieuw Vaarwater, die hem als beschermingsbewindvoerder bijstaat, ervoor zorgen dat hij beschikbaar is.
Ook de ontwikkeling bij de man zelf woog mee. De rechtbank zag een positieve wending: hij heeft een baan gevonden, het beschermingsbewind loopt goed, er wordt afgedragen aan de boedel en er zijn geen nieuwe schulden ontstaan. Blijkt na de keuring dat de tekortkoming hem wel te verwijten is, dan zal de rechter-commissaris de regeling mogelijk verlengen.
De rechtbank weigerde daarom de schuldsaneringsregeling tussentijds te beëindigen en bepaalde dat een nieuwe medische keuring wordt gelast.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat vrouw toe tot schuldsanering na faillissement ondanks gokschulden van partner Een vrouw uit de regio Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam haar faillissement om te zetten naar een schuldsaneringsregeling (Wsnp). Haar faillissement was op 4 november 2025 uitgesproken op verzoek van een schuldeiser, niet op eigen aangifte. De rechtbank moest beoordelen of zij daarvoor in aanmerking kwam.
Er waren twee obstakels die toewijzing in de weg leken te staan. Ten eerste had de vrouw een schuld bij de Belastingdienst voor motorrijtuigbelasting, die niet te goeder trouw was ontstaan. Ten tweede was er via haar bankrekening € 1.444 vergokt bij online gokbedrijven. Hoewel haar partner dat geld had vergokt, ging het van haar eigen rekening en had zij daarop toezicht moeten houden. De curator wees daar ook op.
De rechtbank zag echter aanleiding om een uitzondering te maken via de zogeheten hardheidsclausule. De vrouw staat inmiddels onder beschermingsbewind, waardoor het ontstaan van nieuwe schulden onwaarschijnlijk is. Haar partner heeft zich aangemeld bij Cruks, het register voor mensen met gokproblemen, en staat zelf ook onder beschermingsbewind. De rechtbank oordeelde dat de omstandigheden die tot de schulden hebben geleid voldoende onder controle zijn gebracht.
Wel stelde de rechtbank een stevige eis: de vrouw moet zich in de schuldsanering volledig inspannen om te werken. Zij werkt nu 24 uur per week en kan haar kinderen vanwege wachtlijsten bij kinderopvang nog niet fulltime aan de opvang toevertrouwen. De rechtbank maakte echter duidelijk dat de zorg voor kinderen in beginsel geen reden is om de volledige inspanningsplicht niet na te komen. De vrouw stemde ter zitting in met deze verplichting.
De vrouw had ook gevraagd de looptijd van de schuldsanering eerder te laten ingaan, zodat de periode dat zij al in faillissement zat zou meetellen. Dat verzoek wees de rechtbank af. Daarvoor is vereist dat de schuldenaar tijdens het faillissement al volledig aan zijn verplichtingen heeft voldaan, inclusief de inspanningsplicht om fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Dat was hier niet het geval: de vrouw werkte maar 24 uur per week en had slechts vier sollicitaties gedaan in september 2026, die bovendien niet aan de rechtbank waren overgelegd.
De rechtbank hief het faillissement op en sprak de schuldsaneringsregeling uit met een looptijd van 18 maanden, ingaande op 28 oktober 2026. Het salaris van de curator werd vastgesteld op € 7.336,01 en de verschotten op € 293,44, beide exclusief btw en ten laste van de schuldenares.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Hof veroordeelt advocaat tot taakstraf voor bankbreuk bij faillissement cliënt en neemt woning af Een advocaat die jarenlang een weigerachtige cliënt bijstond, kreeg zijn honorarium niet betaald. De openstaande rekening liep op tot ruim € 154.000. Toen de cliënt (in de uitspraak [medeverdachte 2] genoemd) op 24 april 2018 failliet ging, bleek de advocaat via zijn eigen vennootschap een vordering op een derde te hebben overgenomen die de cliënt nog had. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat de advocaat daarmee bankbreuk heeft gepleegd: hij bevoordeelde zijn eigen kantoor boven de andere schuldeisers.
De zaak kwam in hoger beroep voor het hof, na een vrijspraak door de rechtbank Overijssel. Het gaat om hoger beroep dat de officier van justitie instelde tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had de advocaat vrijgesproken. Het hof vernietigt dat vonnis en komt tot een ander oordeel over het bewijs. De advocaat-generaal eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
De cliënt maakte er volgens het dossier jarenlang een gewoonte van om vermogen bij derden onder te brengen, zodat schuldeisers er geen beslag op konden leggen. Zo verkocht hij zijn woonboerderij 'met gesloten beurzen' aan een bekende, waarbij de koopsom werd omgezet in een geldlening en hij een terugkooprecht kreeg. De advocaat stond hem in dergelijke procedures bij. Hij kende ook de slechte betalingsmoraal van de man. Al in 2014 waarschuwde hij hem dat een faillissement dreigde als hij een schuld aan een pensioenfonds niet betaalde. Het hof van Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de cliënt op 4 april 2017 tot betaling van € 251.223,86 aan dat fonds.
Een week na dat arrest, op 11 april 2017, droeg de cliënt een vordering op een derde over aan de vennootschap van de advocaat. Het ging om een vordering van ongeveer € 170.984,83. De advocaat tekende de overeenkomst namens zijn vennootschap. Volgens het hof had hij op dat moment rekening moeten houden met een faillissement. De cliënt liet zich 'nergens iets aan aangelegen liggen' en weigerde te betalen. Het hof merkt de overeenkomst aan als een overdracht tot zekerheid, waardoor het leek alsof de vordering niet meer tot het vermogen van de cliënt behoorde. Het feit dat de advocaat wist van vermogen van de cliënt in het buitenland, maakte voor het hof geen verschil: daarop kon hij geen gerechtvaardigd vertrouwen baseren.
Van het primair, subsidiair en meer subsidiair tenlastegelegde spreekt het hof de advocaat vrij. Het hof acht wel bewezen wat meest subsidiair was ten laste gelegd. De advocaat heeft als enig bestuurder van de vennootschap feitelijk leiding gegeven aan het medeplegen van bankbreuk door de rechtspersoon. Het hof beschouwt zijn handelen als ernstig, maar legt geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, mede gelet op de verbeurdverklaring en het blanco strafblad.
Het hof veroordeelt de advocaat tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast verklaart het hof de woning aan het betreffende adres verbeurd. Die woning ligt via de vordering en het hypotheekrecht in het vermogen van de vennootschap waarvan de advocaat enig aandeelhouder en bestuurder is. Het hof stelt de waarde vast op € 218.000, met 360 dagen vervangende hechtenis als volledig verhaal uitblijft. Brengt de woning meer op dan € 160.984,83, dan gaat het overschot terug naar de cliënt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Rechtbank laat vrouw toe tot schuldsanering met terugwerkende kracht tot juli 2026 Een vrouw met schulden heeft met succes een verzoek ingediend om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). De schuldsanering geeft haar de kans om na afloop met een schone lei verder te gaan: schuldeisers kunnen hun vorderingen dan niet meer op haar verhalen.
De vrouw had eerder al een Wsnp-verzoek ingediend, maar dat werd op 19 januari 2026 afgewezen. Bij haar nieuwe verzoek had zij geen minnelijk traject doorlopen, waarbij schuldhulpverlening eerst een schikking met schuldeisers probeert te bereiken voordat de rechter wordt ingeschakeld. Dat is normaliter verplicht. De rechtbank maakte hier echter een uitzondering, omdat de Belastingdienst de grootste schuldeiser is en aannemelijk is dat die niet mee zou hebben gewerkt aan zo'n regeling. De schulden aan de Belastingdienst zijn deels ontstaan in de periode dat de vrouw als zelfstandig ondernemer werkte.
De vrouw had gevraagd de ingangsdatum van de schuldsanering vast te stellen op 20 januari 2026, de dag na de afwijzing van haar eerste verzoek. De rechtbank ging daar niet volledig in mee. Aan de voorwaarden voor een eerdere ingangsdatum, waaronder het maximaal aflossen op schulden en het actief solliciteren naar werk, was pas vanaf juli 2026 voldaan. De vrouw is door de gemeente vrijgesteld van haar sollicitatieplicht vanwege medische redenen, wat de rechtbank als geldige invulling van de inspanningsverplichting aanvaardde. Dat er in de tussenliggende periode niet werd gespaard voor álle schuldeisers maar geld werd ingehouden voor slechts één schuldeiser via beslag, rekende de rechtbank haar niet aan.
Tijdens de looptijd van de schuldsanering moet de vrouw zich houden aan een reeks verplichtingen: zij moet de bewindvoerder informeren, mag geen nieuwe schulden maken, moet schuldeisers gelijkwaardig behandelen en moet inkomen boven het zogenoemde vrij te laten bedrag afdragen. Een bewindvoerder houdt toezicht op de naleving en beheert de boedel. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat rechtstreeks naar de bewindvoerder.
De rechtbank liet de vrouw toe tot de schuldsanering, stelde de ingangsdatum vast op 29 juli 2026 en bepaalde de looptijd op 18 maanden.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht