Man die feestganger hersenletsel sloeg op De Nacht van Brabant krijgt jaar cel en betaalt € 248.675 Op het feest De Nacht van Brabant in de Brabanthallen in 's-Hertogenbosch ontstond op 25 oktober 2025 ruzie bij de bar, omdat een vader zou zijn voorgedrongen. De zoon van die vader gaf de eerste klap en raakte een man van 32 op zijn oog. Die man lijdt aan een ernstige vorm van hemofilie, waardoor een interne bloeding voor hem gevaarlijk is. Er vielen over en weer klappen. Kort daarna kwam de man volgens getuigen als een malloot aanrennen en gaf de vader van achteren, uit het niets, een keiharde vuistslag tegen het hoofd. De vader viel achterover met zijn hoofd op de betonnen vloer en liep een schedelbreuk, bloedingen in en rond de hersenen, een hersenzwelling en een op meerdere plaatsen gebroken kaak op. Hij heeft blijvend ernstig hersenletsel.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank Oost-Brabant behandelde de zaak op 11 en 25 september 2026. De man stond terecht voor openlijke geweldpleging en zware mishandeling. Hij zei dat hij de vader en zoon later weer tegenkwam, dat er oogcontact en geschreeuw was en dat hij bang was opnieuw te worden aangevallen. De rechtbank volgde dat niet. Getuigen zagen dat de vader de klap niet zag aankomen, en het verhaal over oogcontact kwam pas op de zitting.
Volle opzet op zwaar letsel zag de rechtbank niet, wel voorwaardelijk opzet. Wie aanrennend met volle kracht onverwacht één gerichte vuistslag tegen iemands hoofd geeft, aanvaardt bewust de aanmerkelijke kans op zwaar letsel. De rechtbank achtte zware mishandeling bewezen, net als openlijke geweldpleging bij de eerdere vechtpartij. Alleen het schoppen van de vader op de grond vond zij niet bewezen.
De beroepen op noodweer slaagden niet. Bij de eerste vechtpartij was hij inderdaad als eerste geraakt, maar hij had weg kunnen lopen en zocht de zoon juist steeds weer op. Bij de vuistslag was er geen aanval op hem en had hij ook geen reden om er een te vrezen.
De dochter van de vader beschreef op de zitting de enorme gevolgen voor het gezin. Omstanders zagen de vader dagen later nog levenloos op de grond liggen. De man had geen recent strafblad, is vader van vier jonge kinderen en toonde oprecht berouw. De rechtbank vond daarnaast dat het openbaar ministerie te ver ging met een zogeheten ruisactie: een agent met gezichtsbedekking deed op 6 december 2025 een uitgeprint krantenartikel met de tekst Wanneer ga jij je melden!! in zijn brievenbus en bonsde op de deur. Dat was niet nodig, omdat de politie al genoeg wist en mildere middelen had. Dat woog de rechtbank mee in zijn voordeel.
De officier van justitie eiste 30 maanden cel. De rechtbank veroordeelde de man tot 12 maanden gevangenisstraf. De vader vroeg meer dan € 2,3 miljoen. Omdat de verdediging de vordering pas anderhalve week voor de zitting kreeg en die omvangrijk en ingewikkeld is, verklaarde de rechtbank posten als zorgkosten (€ 680.657) en verlies van verdienvermogen (€ 1.340.395) niet-ontvankelijk; daarvoor kan hij naar de civiele rechter. De vader krijgt € 196.175,35: € 8.675,35 materiële schade en € 187.500 smartengeld, plus € 1.536,68 proceskosten. Zijn vrouw, dochter en zoon krijgen elk € 17.500 affectieschade. Voor alle vier legde de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Oost-Brabant · 2 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter: verzekerde moet € 2.195,51 terugbetalen na ongeluk met auto van zoon Een autoverzekering dekte alleen schade als de verzekerde zelf of haar ex-partner achter het stuur zat. Op 5 november 2024 reed de zoon van de verzekeringnemer met de auto op een voorganger in. De verzekeraar vergoedde de schade aan de auto van die voorganger, in totaal € 2.195,51, en wilde dat bedrag terug van de moeder, die als verzekeringnemer op de polis stond.
De zaak lag bij de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Almere. De verzekeraar had de vrouw op 2 maart 2026 gedagvaard. Op het polisblad staat een uitsluitingsclausule: schade waarbij iemand anders dan de verzekeringnemer of haar ex-partner de bestuurder is, is niet verzekerd. Als de verzekeraar volgens de wet toch een benadeelde moet vergoeden, verhaalt hij de volledige schade op de verzekeringnemer. Omdat de zoon niet onder de verzekerde bestuurders valt, vond de verzekeraar dat de moeder moest terugbetalen.
De vrouw verweerde zich op meerdere manieren. Zij wist naar eigen zeggen niet dat alleen zijzelf en haar ex-partner waren verzekerd en ging ervan uit dat ook andere bestuurders gedekt waren, zoals gebruikelijk. De auto werd vooral door haar ex-partner gebruikt en af en toe door haar zoon. Volgens haar was de clausule onduidelijk en moest die onduidelijkheid voor rekening van de verzekeraar komen. Ook stelde zij dat de verzekeraar zijn informatieverplichtingen had geschonden, en zij verwees daarbij naar de Europese Consumentenrichtlijn.
Die richtlijn is hier volgens de kantonrechter niet van toepassing, omdat een verzekering een financiële dienst is waarvoor de richtlijn niet geldt. Wel gelden voor zo'n verzekering de informatieplichten uit het Burgerlijk Wetboek, de Wet op het financieel toezicht en het Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen, en daarop moet de rechter ambtshalve toezien. Dat betekent dat hij dit zelf controleert, ook als partijen het niet aanvoeren. De kantonrechter stelde vast dat de verzekeraar bijna alle informatieplichten was nagekomen. Alleen over het herroepingsrecht, het recht om binnen veertien dagen van een op afstand gesloten overeenkomst af te zien, is niet gebleken dat de vrouw is geïnformeerd. De rechter verbindt daar geen gevolgen aan: de termijn is verstreken en er is niet gebleken dat zij de verzekering had willen herroepen. Ook de algemene voorwaarden bleken haar niet onredelijk te benadelen.
Over de uitsluitingsclausule zelf was de kantonrechter duidelijk. De tekst laat geen misverstand toe, want er staat letterlijk dat schade veroorzaakt door andere bestuurders dan de verzekeringnemer en haar ex-partner niet is verzekerd. Bovendien dekt een schadeverzekering volgens artikel 7:946 BW alleen de belangen van de verzekeringnemer, tenzij anders is overeengekomen. De vrouw mocht er dus niet van uitgaan dat haar kinderen waren meeverzekerd. Had zij de polis niet goed gelezen of verkeerd begrepen, dan blijft dat voor haar rekening.
De clausule was voor haar ook geen verrassing. De verzekeraar had haar voor het sluiten van de overeenkomst gewezen op de voorwaarden. De clausule staat in de bevestiging van de acceptatie en op elke polis die zij sinds juni 2022 heeft ontvangen. In al die jaren protesteerde zij niet en stelde zij geen vragen, en wat de verzekeraar daarover aanvoerde, heeft zij onvoldoende weersproken. De clausule is daarom geldig.
De kantonrechter wees de vordering volledig toe. De vrouw moet de hoofdsom van € 2.195,51 betalen, plus € 168,89 aan verschenen rente en € 398,49 aan buitengerechtelijke incassokosten. Tegen die laatste twee posten voerde zij geen afzonderlijk verweer. Over de hoofdsom loopt bovendien wettelijke rente vanaf 26 februari 2026 tot de dag van betaling. In totaal moet zij € 3.762,89 betalen. Als de partij die in het ongelijk is gesteld, moet zij ook de proceskosten van de verzekeraar betalen, begroot op € 1.317,17, met de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat inhoudt dat zij moet betalen ook als zij hoger beroep instelt.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Hof verdubbelt bijna boete voor Arubaanse verzekeraars wegens falend integriteitsbeleid, tot Afl. 4,3 miljoen Twee verzekeraars op Aruba, onderdeel van een groep met het hoofdkantoor op Sint Maarten, hadden hun zaken jarenlang niet op orde. De Centrale Bank van Aruba, die toezicht houdt op het verzekeringsbedrijf op het eiland, stelde 35 gedragingen vast die in strijd waren met de regels voor een deugdelijk bestuur en een integere bedrijfsvoering. Er was geen systematische analyse van integriteitsrisico's, het beleid kwam grotendeels van de groep en was niet toegesneden op Aruba, er was geen herkenbare compliance officer, er was sprake van ernstige belangenverstrengeling, de raad van commissarissen hield nauwelijks toezicht en de bestuursvoorzitter van de groep was tegelijk directeur van de Arubaanse bedrijven. Ook op het gebied van IT schoot het tekort: er was geen behoorlijk IT-beleid en niemand controleerde wie toegang had tot de systemen, waardoor ongeautoriseerde toegang en schending van privacy mogelijk waren. De verzekeraars betwistten die gedragingen op zich niet.
De Centrale Bank bracht de 35 gedragingen terug tot negentien overtredingen en legde op 22 februari 2023 een boete op van in totaal Afl. 5.928.750. Die berekening begon bij Afl. 15,5 miljoen, de som van de boetes per overtreding, en werd verlaagd met 50 procent vanwege de draagkracht, met 10 procent omdat de bedrijven zich verbeterbereid toonden en met nog eens 15 procent vanwege hun persoonlijke financiële situatie. Het bezwaar daartegen verklaarde de bank op 21 september 2023 ongegrond, waarbij zij de boete in twee gelijke delen over de twee verzekeraars verdeelde.
Het Gerecht in eerste aanleg van Aruba gaf de verzekeraars op 29 januari 2025 grotendeels gelijk. Volgens het Gerecht hingen de overtredingen zo sterk samen dat de bank had moeten volstaan met drie boetes: Afl. 1 miljoen voor het deugdelijk bestuur, Afl. 1 miljoen voor de integere bedrijfsvoering en Afl. 750.000 voor het ontbreken van controle op de toegang tot de systemen. Een aantal integriteitsovertredingen en drie van de vier IT-overtredingen mocht de bank niet apart beboeten. Het Gerecht matigde het totaal van Afl. 2.750.000 nog met 20 procent omdat het onderzoek te lang had geduurd, en met Afl. 5.000 omdat de redelijke termijn met meer dan zeven maanden was overschreden. Het Gerecht stelde de boete vast op tweemaal Afl. 1.095.000.
Beide partijen gingen in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie. De verzekeraars vonden dat de bank er maar twee boetes had mogen opleggen, en vroegen een grotere korting wegens de lange duur. Het Hof stelde hen op geen enkel punt in het gelijk. De richtlijnen die de bank op basis van de toezichtwet aan verzekeraars geeft, zijn volgens het Hof algemeen verbindende voorschriften, die op zichzelf kunnen worden overtreden en beboet. Ook het beroep op het recht om zichzelf niet te belasten faalde, zoals bij het Gerecht.
De Centrale Bank kreeg wel grotendeels gelijk. Het ontbreken van eigen beloningsbeleid, van een herkenbare compliance officer en van doorlopende screening van integriteitsgevoelige functies zijn volgens het Hof afzonderlijke gedragingen, die ook in afzonderlijke regels staan. IT-risicobeheer is een essentieel en apart onderdeel van een deugdelijk bestuur, en mocht dus ook apart worden beboet. De bank had terecht negentien overtredingen aangenomen.
Op één punt ging de bank volgens het Hof te ver. Haar eigen beleid schrijft voor dat de boete wordt verlaagd als er veel overtredingen tegelijk zijn, bij zeven of meer met 50 procent. Die korting had de bank niet toegepast, omdat zij het aantal al van 35 naar negentien had teruggebracht. Dat is volgens het Hof geen geldige reden. Gezien de ernst, het stelselmatige karakter en de positie van de verzekeraars als belangrijke systeemverzekeraar op Aruba vond het Hof een extra korting van 25 procent passend, in plaats van de volle 50 procent. Een extra korting voor de lange duur van het onderzoek zag het Hof niet, want deze zaak verliep anders dan die tegen de directeur. De korting van Afl. 5.000 voor de overschreden redelijke termijn liet het Hof staan, hoewel Afl. 2.500 volgens zijn eigen rechtspraak genoeg was geweest.
Het Hof vernietigde de uitspraak van het Gerecht voor zover die de boete had vastgesteld, en stelde de boete zelf vast op tweemaal Afl. 2.138.437,50, samen Afl. 4.276.875, Afl. 2.086.875 meer dan het Gerecht had bepaald. De Centrale Bank hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 23 september 2026
Bestuursrecht Rechter dwingt Zilveren Kruis verslavingszorg van Spoor 6 in Zuid-Afrika weer te beoordelen Verslavingszorginstelling Spoor 6 uit Bussum stuurt cliënten die een klinische opname nodig hebben naar een partnerkliniek in Kaapstad, Zuid-Afrika. Onderdeel van de behandeling is een therapeutisch proefverlof: cliënten oefenen buiten de kliniek met prikkels uit het dagelijks leven, zoals het wijnschap in de supermarkt, en maken kennis met zelfhulpgroepen. Zilveren Kruis en de zusterverzekeraars Interpolis, FBTO en De Friesland vergoedden deze behandeling sinds in ieder geval 2011, hoewel Spoor 6 geen contract met hen heeft.
In de zomer van 2026 veranderde dat. Zilveren Kruis eiste voortaan dat het proefverlof in de eigen leefomgeving van de cliënt plaatsvindt, omdat taal, cultuur, sociale contacten en dagelijkse activiteiten in het buitenland te veel verschillen. Op 7 augustus 2026 liet de verzekeraar weten dat hij vanaf 1 augustus geen machtigingsaanvragen voor klinische behandeling via Spoor 6 meer in behandeling neemt. Spoor 6, dat daardoor veel omzet verloor, stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag in een kort geding.
Volgens de Zorgverzekeringswet hebben verzekerden recht op zorg die voldoet aan de stand van de wetenschap en praktijk. Ook zorgaanbieders zonder contract kunnen volgens de Hoge Raad opkomen tegen beleid van een verzekeraar dat de verzekerde zorg structureel beperkt. De kernvraag was dus of klinische verslavingszorg in het buitenland, met proefverlof aldaar, nog aan die maatstaf voldoet. Omdat de verzekeraars deze zorg jarenlang vergoedden, moesten zij aannemelijk maken dat dit niet zo is.
Zilveren Kruis wees op rapporten van het Zorginstituut uit 2014, zorgstandaarden en richtlijnen voor alcohol en drugs, een richtlijn van medisch specialisten, een advies van het Zorginstituut uit 2025 en een rapport van de Inspectie uit juli 2026 over kleine verslavingszorgaanbieders. Ook noemde de verzekeraar klachten van verzekerden die de buitenlandse setting te ver van de werkelijkheid thuis vonden. Spoor 6 wees erop dat die stukken al jaren bestonden toen Zilveren Kruis nog gewoon betaalde, dat naasten via online gesprekken bij de behandeling worden betrokken en dat het Zorginstituut in 2023 juist schreef dat proefverlof niet per se thuis hoeft plaats te vinden.
De voorzieningenrechter gaf Spoor 6 voorlopig gelijk. De beleidswijziging berust niet op nieuwe richtlijnen, standpunten of wetenschappelijke publicaties; het Inspectierapport gaat over de kwaliteit van aanbieders, niet over buitenlandse zorg in het algemeen. De bezwaren van de verzekeraar zijn op zichzelf te volgen, maar dat is niet genoeg. De klachten van verzekerden zijn niet concreet gemaakt, en het advies van het Zorginstituut wijst proefverlof in het buitenland niet af. Dat proefverlof thuis passender of effectiever zou zijn, betekent nog niet dat behandeling in het buitenland geen verzekerde zorg is. Een definitief oordeel hoort in een bodemprocedure, waarbij een standpunt van het Zorginstituut zeer zou helpen.
De voorzieningenrechter beval Zilveren Kruis, Interpolis, FBTO en De Friesland om aanvragen sinds 1 augustus 2026 en nieuwe aanvragen in behandeling te nemen zonder de eis van proefverlof in de eigen omgeving, en verbood hen een behandeling op die enkele grond niet te vergoeden. Per verzekeraar geldt een dwangsom van € 20.000 per dag, met een maximum van € 500.000. De verzekeraars moeten € 2.101 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 2 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Zorginstelling aansprakelijk voor klap van bewoner: begeleider niet ingelicht over zijn onrust Een activiteitenbegeleider in een zorginstelling kreeg op 19 oktober 2022 tijdens haar werk onverwacht een klap tegen haar rechterslaap van een bewoner met psychische problematiek. Zij hield zowel de bewoner, vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, als haar werkgever, een stichting, aansprakelijk voor de schade die zij daardoor lijdt. De bewoner ontkende onrechtmatig te hebben gehandeld; de werkgever stelde dat zij haar zorgplicht als werkgever was nagekomen.
In een tussenvonnis van 18 juni 2025 oordeelde de kantonrechter in Tilburg al dat de bewoner aansprakelijk is op grond van onrechtmatige daad. Voor de werkgever lag dat anders. Zij kreeg de opdracht te bewijzen dat zij haar zorgplicht had nageleefd, en in het bijzonder dat de onrust van de bewoner op 18 oktober 2022 en het verplaatsen van de activiteit naar een andere huiskamer geen invloed hadden op zijn gedrag de dag erna. Daarvoor werden in november 2025 en april 2026 getuigen gehoord en legde de werkgever onder meer dagrapportages over de bewoner over.
De casemanager van de bewoner verklaarde dat zijn onrust meestal samenhing met obstipatie, en dat die klachten in de loop van 18 oktober waren verholpen. De begeleider verklaarde dat zij die ochtend bij de verpleegkundige, een invalkracht, had nagevraagd of er bijzonderheden waren, zoals de vaste instructie was. Het antwoord was nee. De dagrapportages zelf lezen paste niet in haar voorbereidingstijd van ongeveer een half uur, omdat die per bewoner moeten worden geopend. Had zij van de onrust geweten, dan had zij de man anders benaderd: naar zijn stemming gevraagd, hem zelf zijn koffie laten pakken in plaats van die aan te reiken en aan de andere kant van de tafel blijven zitten.
De kantonrechter vindt dat de werkgever niet in het bewijs is geslaagd. Uit de rapportages blijkt niet alleen onrust op de ochtend van 18 oktober. Op 16 oktober sloeg het gedrag van de bewoner zonder aanleiding om, op 17 oktober werd genoteerd dat zijn gedrag goed moest worden geobserveerd, en op 18 oktober was zijn gedrag reden om in het team te bespreken welk beleid nodig was. Dat hij die avond weer rustig was, gaf geen enkele garantie dat het zo zou blijven. De werkgever had ervoor moeten zorgen dat de begeleider van dit gedragspatroon op de hoogte was, door een volledige mondelinge overdracht te garanderen of door haar tijd, middelen en de opdracht te geven om de rapportages te lezen. Dan had zij erop kunnen anticiperen, en had zij de klap mogelijk kunnen ontwijken of de gevolgen kunnen beperken. Of de verplaatsing van de activiteit een rol speelde, blijft onduidelijk, maar dat maakt voor de schending van de zorgplicht niet uit.
Of de gezondheidsklachten van de begeleider echt door de klap komen en of zij zelf schuld heeft, moet in een aparte procedure over de omvang van de schade worden uitgezocht. Zij heeft wel genoeg aannemelijk gemaakt dat zij enige schade heeft. Van de gevraagde € 17.132,09 aan buitengerechtelijke kosten valt het deel van haar advocaat onder de gewone proceskosten; voor de rest acht de kantonrechter € 8.000 redelijk.
De kantonrechter verklaart voor recht dat de bewoner een onrechtmatige daad pleegde en dat de werkgever als werkgever aansprakelijk is. Beiden moeten hoofdelijk alle materiële en immateriële schade van de begeleider vergoeden, vast te stellen in een schadestaatprocedure. Daarnaast moeten zij hoofdelijk € 8.000 aan buitengerechtelijke kosten en € 2.282,72 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 september 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht