Zestienjarige ondernemer uit Meppel krijgt handlichting voor eigen eenmanszaak en bv Een zestienjarige jongen uit Meppel verkoopt al enige tijd waterflessen met een ingebouwd filter en andere huishoudelijke artikelen via een eigen webshop. De voorraad heeft hij zelf ingekocht in China. Omdat hij minderjarig is, kan hij daar in beginsel geen zakelijke bankrekening voor openen en mag hij niet zelfstandig een bedrijf exploiteren. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Assen om handlichting: toestemming om bepaalde handelingen te verrichten die normaal alleen meerderjarigen mogen doen.
De jongen wil zijn eenmanszaak samen met een meerderjarige compagnon onderbrengen in een besloten vennootschap. Daarvoor vroeg hij bevoegdheid om inkomsten uit zijn onderneming te ontvangen en daarover te beschikken, een zakelijke bankrekening te openen, te beheren en te sluiten, verhuringen en verpachtingen aan te gaan, een besloten vennootschap op te richten en daarin deel te nemen, en een beroep of bedrijf uit te oefenen. Beide ouders stemden in met het verzoek. Zij waren samen met hun zoon bij de mondelinge behandeling op 2 november 2026 aanwezig.
Volgens de wet kan een minderjarige van zestien jaar of ouder handlichting vragen, maar die wordt niet verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen. De rechter moet bovendien kijken naar het belang van de minderjarige en beoordelen of de handlichting verantwoord is. Ter zitting liet de jongen zien dat hij zich bewust is van de risico's. Hij erkende dat hij met onverkochte voorraad kan blijven zitten. Zijn ouders zeiden hem nauwlettend in de gaten te houden, maar dat hij wel alles zelf doet. De kantonrechter vond dat de jongen zijn verzoek helder had toegelicht en goed had doordacht, en achtte toewijzing daarom verantwoord.
Bijzonder aan de beschikking is de manier van bekendmaken. De handlichting gaat niet in op de dag van de uitspraak, maar pas na publicatie, zodat derden er kennis van kunnen nemen. De wet schrijft publicatie in de Staatscourant voor, die tegenwoordig alleen nog digitaal verschijnt. Omdat de wetgever wil dat zoveel mogelijk mensen de handlichting kunnen raadplegen, bepaalde de kantonrechter dat de beschikking ook in niet-geanonimiseerde vorm op rechtspraak.nl komt te staan. De griffier regelt beide publicaties. De jongen moet zelf wel zorgen dat de handlichting in het handelsregister wordt ingeschreven, met de datum, de toegekende bevoegdheden en het publicatienummer.
De kantonrechter verleende de jongen, geboren op 26 februari 2010, handlichting voor het ontvangen van inkomsten en de beschikking daarover (inclusief het openen, beheren en sluiten van een zakelijke bankrekening), het sluiten van verhuringen en verpachtingen, het oprichten van een besloten vennootschap, het deelnemen in een vennootschap en het uitoefenen van een beroep of bedrijf.
Rechtbank Noord-Nederland · 9 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hoge Raad vernietigt beschikking over verrekening bij echtscheiding en verwijst zaak naar hof Een stel dat in 1993 trouwde, ging na ruim dertig jaar uit elkaar. Voor het huwelijk hadden zij huwelijkse voorwaarden laten opmaken waarin elke gemeenschap van goederen is uitgesloten, maar waarin ook staat dat zij elk jaar het deel van hun netto-inkomen dat niet aan de huishouding is besteed, eerlijk moeten delen. Dat jaarlijkse delen is tijdens het huwelijk nooit gebeurd. Bij de scheiding ontstond daarom ruzie over wat er nog verrekend moest worden, en over de verdeling van een gezamenlijk gekochte sloep en een eiland met blokhut dat op naam van de man staat.
De rechtbank Den Haag sprak de echtscheiding uit en regelde de afwikkeling van het huwelijksvermogen. De vrouw ging daartegen in hoger beroep. Zij vroeg het hof onder meer om het vermogen van de man te beschrijven en vast te stellen hoeveel overgespaard inkomen er was en welk deel haar toekwam. Bij een aanvullend verzoekschrift voegde zij toe dat het eiland met blokhut, die zij op € 775.000 waardeert, in die berekening moest worden meegenomen. Ook wilde zij dat de sloep aan haar werd toebedeeld.
Het gerechtshof Den Haag wees die verzoeken af. Volgens het hof had de vrouw haar vordering onvoldoende uitgewerkt: zij noemde geen concreet bedrag en liet geen vermogensbeschrijving van de man zien. Het hof vond dat het door de manier van procederen onmogelijk was een rechtvaardig oordeel te vormen. Over de sloep oordeelde het dat de man niet had aangetoond dat hij een vergoeding van de vrouw kon eisen. Het hof waardeerde de sloep op € 17.000 en bepaalde dat de man de vrouw € 8.500 moest betalen. Het bewijsaanbod van de vrouw, waarbij zij familieleden als getuigen wilde laten horen, wees het hof af als niet relevant.
Beide partijen gingen in cassatie. De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk op meerdere punten. De rechtbank had in eerste aanleg wel degelijk een oordeel gegeven over de vermogensbestanddelen, op basis van wat de man had gesteld en wat de vrouw daarop had gezegd. In hoger beroep had de vrouw daar gemotiveerd bezwaar tegen gemaakt, in de grieven 3 tot en met 5. Die grieven had het hof moeten behandelen, ook als de vrouw nog altijd geen eigen vermogensoverzicht had overgelegd. Ze konden immers tot andere oordelen leiden over de afzonderlijke vermogensbestanddelen en dus over de omvang van wat verrekend moet worden.
Ook het nader uitgewerkte verzoek over het eiland met blokhut is volgens de Hoge Raad niet kenbaar beslist. Het hof noemde dat verzoek wel, maar wees het alleen af met de algemene formule dat het meer of anders verzochte wordt afgewezen. Daardoor kan ook het oordeel dat het bewijsaanbod niet relevant was niet blijven staan. Zodra de grieven alsnog worden beoordeeld, is niet te begrijpen waarom het horen van getuigen over de stellingen van de vrouw overbodig zou zijn.
Ook het incidentele beroep van de man slaagt. Hij had gesteld dat hij een derde van de koopsom van de sloep betaalde uit een voorschot op de erfenis van zijn moeder, en dat dit deel buiten de verrekening moet blijven. Hij verwees daarvoor naar bankafschriften die beide partijen in het geding hadden gebracht. Het hof heeft volgens de Hoge Raad niet duidelijk gemaakt waarom die stelling niet volstaat, en is verder niet kenbaar op zijn stellingen ingegaan. Daarmee is die beslissing onvoldoende gemotiveerd.
De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 24 september 2025, zowel in het principale als in het incidentele beroep. De zaak wordt verwezen naar het gerechtshof Amsterdam, dat de verrekening en de verdeling van de sloep opnieuw moet beoordelen. De overige klachten van het middel leiden niet tot cassatie.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Raad van State: gemeente moet Chinese identiteit van vrouw wijzigen in de basisregistratie personen Een vrouw die sinds 1994 in de basisregistratie personen (brp) staat ingeschreven, wil haar persoonsgegevens laten corrigeren. In de brp staat ze met een andere naam en een andere geboortedatum dan op haar Chinese paspoort. Ze is geboren in China en afkomstig uit een plattelandsgebied. Bij haar huwelijk in 2011 legde ze een beëdigde verklaring af over haar naam, geboortedatum en geboorteplaats. Die verklaring is voor de gemeente 's-Hertogenbosch altijd het uitgangspunt gebleven.
In 2019 vroeg de vrouw de gemeente om haar gegevens in de brp te wijzigen naar de naam en de geboortedatum die in haar Chinese documenten staan. Ook wilde ze de gegevens van haar vader laten opnemen. Ter onderbouwing leverde ze meerdere documenten aan: een geldig Chinees paspoort, een verklaring van de Chinese politie (het Public Security Bureau, PSB) met een notariële verklaring, een verlopen paspoort uit 2004 en een DNA-rapport dat de band met haar vader aantoont. Het verzoek voor het toevoegen van de gegevens van haar moeder trok ze in hoger beroep in.
Het college van burgemeester en wethouders wees het verzoek af. Volgens het college was de beëdigde verklaring uit 2011 van hogere orde dan de overgelegde Chinese documenten, zodat niet onomstotelijk vaststond dat de gegevens in de brp onjuist waren. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de vrouw op 15 augustus 2022 ongegrond. Daartegen ging zij in hoger beroep bij de Raad van State.
In de loop van die procedure veranderde het beoordelingskader. In een overzichtsuitspraak van 22 oktober 2025 oordeelde de Afdeling bestuursrechtspraak dat een brondocument van gelijke orde als het eerdere document ook kan volstaan om een inschrijving te corrigeren. De vraag is dan of buiten redelijke twijfel uit de documenten volgt dat de nieuwe gegevens juist zijn. Het college gaf daarna een nieuwe motivering. Het stelde onder meer dat het geldige paspoort onbetrouwbaar is omdat het op basis van het verlopen paspoort is afgegeven, en dat voorafgaand aan de afgifte van de PSB-verklaring en het paspoort kennelijk geen behoorlijk onderzoek had plaatsgevonden. De twee verschillende geboortedata in de stukken zouden dat bevestigen.
De Raad van State volgde het college niet. De PSB-verklaring met de bijgevoegde notariële verklaring is samen een brondocument zoals de Wet brp dat bedoelt, en dus van gelijke orde als de beëdigde verklaring. De vrouw legde uit dat de ene geboortedatum is gebaseerd op de maankalender en de andere op de Gregoriaanse kalender, iets wat in plattelandsgebieden in China vóór 2000 vaker voorkwam. Ze verwees daarvoor naar de website van de Chinese ambassade. De Afdeling vond die toelichting overtuigend. Het college had haar ongemotiveerd weerlegd en daarmee zijn bewijslast niet waargemaakt.
Ook het geldige paspoort telt mee, omdat daar een foto van de vrouw in staat en niet in geschil is dat het een brondocument is. Het verwantschapsonderzoek laat het biologische verband met haar vader zien, en de PSB-verklaring koppelt de nieuwe naam aan die vader. Samen volgt daaruit buiten redelijke twijfel dat de gegevens juist zijn. Dat de overgelegde aktes verschillende afgiftedata hebben, doet niets af aan hun waarde.
De Raad van State vernietigde de uitspraak van de rechtbank, verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit van 5 oktober 2021. Ook herriep zij het oorspronkelijke besluit van 20 januari 2020. Het college moet binnen vier weken de inschrijving in de brp wijzigen naar de naam, geboortedatum en geboorteplaats uit de Chinese documenten, met de vader als ouder. Daarnaast moet het college de proceskosten van € 4.869 vergoeden en het betaalde griffierecht van € 455 terugbetalen.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Curaçaose partner moet Cg 98.635 terugstorten in nalatenschap, maar mag in woning blijven Een man uit Curaçao overleed in 2026, kort nadat hij kanker had gekregen. Hij liet een levenspartner met wie hij ongehuwd samenwoonde en twee dochters achter. Een testament was er niet: de notaris had wel een concept opgesteld, maar dat is nooit ondertekend. Over het geld op een gezamenlijke bankrekening en over de woning ontstond ruzie tussen de partner en de dochters.
Op de gezamenlijke bankrekening bij Maduro & Curiel's Bank (MCB) stond onder meer een eindafrekening van het salaris van de man, Cg 225.331,25, die zijn werkgever na zijn overlijden bijschreef. In de maanden daarna maakte de partner in totaal Cg 247.920 over naar haar eigen rekening. Een van de dochters liet conservatoir beslag leggen, een beslag dat dient om geld veilig te stellen zolang de rechter nog moet beslissen. Via een kort geding tegen de bank kwam zij te weten welke bedragen waren overgeschreven. De eigen rekeningen van de man bij MCB bevatten ongeveer Cg 1,8 miljoen. Beide dochters vorderden samen onder meer terugbetaling van de overgeschreven bedragen, rekening en verantwoording en ontruiming van de woning. De partner wilde juist dat de beslagen werden opgeheven.
Het gerecht gaf een voorlopig oordeel, zoals gebruikelijk in een kort geding. Eerst liet het de tweede dochter, die in België woont, zich aan de zijde van haar zus voegen, omdat zij als mede-erfgename belang heeft bij de uitkomst. De vordering tot rekening en verantwoording was volgens het gerecht achterhaald, omdat de dochter via de bank al alle rekeningafschriften had gekregen.
Bij het geld maakte het gerecht onderscheid. Wat vóór het overlijden op de gezamenlijke rekening was bijgeschreven, hoefde niet terug. Het gerecht achtte aannemelijk dat de man zijn salaris op die rekening liet storten om de partner over het geld te laten beschikken, nadat hij ziek bleek. Dat past bij het concepttestament, waarin hij haar onder meer een legaat van Cg 250.000 toedacht. Ook de overlijdensuitkering van Cg 126.696, die in de eindafrekening zat, was volgens een brief van de werkgever uitdrukkelijk bedoeld als steun voor de achterblijvende partner. Het restant van de eindafrekening, Cg 98.635, behoort volgens het gerecht voorlopig wel tot de nalatenschap.
Ontruiming van de woning wees het gerecht af. Op grond van artikel 4:28 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek mag de partner de woning en de inboedel negen maanden na het overlijden blijven gebruiken. Of artikel 4:30b BW haar nog verdergaande bescherming biedt, liet het gerecht in het midden. Partijen stemden ter zitting ermee in dat een deskundige een boedelbeschrijving opmaakt van onder meer de woning, de auto's en de inboedel.
Het gerecht veroordeelt de partner om Cg 98.635 terug te storten op de rekening van de overledene bij MCB. Dat kan door overboeking van het saldo van Cg 59.680 op de gezamenlijke rekening, aangevuld vanaf een eigen rekening van de partner. De conservatoire beslagen worden opgeheven onder de voorwaarde dat dit bedrag is bijgeschreven. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en de overige vorderingen worden afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 6 november 2026
Civiel Recht