Rechter verwerpt beroep over intrekking S&O-verklaringen — CBB:2004:AO9531
intrekking S&O-verklaringen wegens ontoereikende projectadministratie
Eiser / verzoeker
A (bedrijf te B)
Verweerder / gedaagde
Minister van Economische Zaken
De beroepen zijn ongegrond verklaard; de intrekking van alle S&O-verklaringen blijft in stand.
- De projectadministratie bestond hoofdzakelijk uit literatuurstudies en informatie over derden, waaruit de eigen S&O-werkzaamheden van appellante niet op eenvoudige en duidelijke wijze waren af te leiden.
- Appellante maakte geen gebruik van de geboden kansen om aanvullende informatie in te dienen of bezwaren mondeling toe te lichten.
- Van vooringenomenheid bij de minister was geen sprake, ook niet doordat de controle op verzoek van de Belastingdienst was gestart.
- Strikte handhaving van de administratieplicht is gerechtvaardigd om onterechte belastingvermindering te voorkomen; een waarschuwing of gedeeltelijke intrekking was niet vereist.
- De bevoegdheid tot intrekking op grond van artikel 24 lid 7 Wva was rechtmatig toegepast.
Samenvatting
Een bedrijf verloor zijn zogeheten S&O-verklaringen — belastingvoordelen voor speur- en ontwikkelingswerk — nadat de overheid bij een bedrijfscontrole had vastgesteld dat de projectadministratie niet voldeed aan de wettelijke eisen. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven oordeelde dat de intrekking terecht was.
Het bedrijf had voor twee projecten S&O-verklaringen ontvangen van het ministerie van Economische Zaken. Deze verklaringen geven werkgevers recht op een vermindering van de af te dragen loonbelasting, mits zij kunnen aantonen dat zij daadwerkelijk speur- en ontwikkelingswerk hebben verricht. De wet schrijft voor dat bedrijven een administratie bijhouden waaruit op eenvoudige en duidelijke wijze de aard en inhoud van dat werk blijken.
Tijdens een bedrijfscontrole in april 2002 bekeek de overheid twaalf ordners met projectdocumentatie. Uit al dat materiaal kon echter niet worden opgemaakt welke werkzaamheden het bedrijf zélf had uitgevoerd. De administratie bestond voornamelijk uit literatuurstudies en informatie over activiteiten en producten van derden. Bovendien hadden die literatuurstudies betrekking op een eerdere projectfase waarvoor de verklaringen helemaal niet waren afgegeven.
Het bedrijf kreeg na de controle nog de kans aanvullende stukken in te sturen, maar maakte daar geen gebruik van. Ook de gelegenheid om bezwaren mondeling toe te lichten werd niet benut. Het bedrijf stelde dat de overheid vooringenomen had gehandeld, omdat de controle zou zijn gestart op verzoek van de Belastingdienst. Het College zag daarin echter geen bewijs van vooringenomenheid: de minister heeft een eigen bevoegdheid en verantwoordelijkheid bij het beoordelen van S&O-verklaringen.
Voorts betoogde het bedrijf dat de overheid had kunnen volstaan met een waarschuwing of een gedeeltelijke intrekking, en dat de financiële gevolgen van de volledige intrekking onevenredig zwaar waren. Het College volgde dit argument niet. Wanneer niet te controleren valt of het speur- en ontwikkelingswerk daadwerkelijk is verricht, kunnen bedrijven ten onrechte belastingvoordeel genieten. Dat rechtvaardigt een strikte handhaving van de administratieplicht, aldus het College.
De drie beroepen werden ongegrond verklaard. De intrekking van alle S&O-verklaringen bleef daarmee in stand, en het bedrijf kreeg geen proceskostenvergoeding.
Betrokken advocaten
mr. J.B. Smits
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CBB:2026:32, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 03-02-2026, 24/936
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2026:39, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 03-02-2026, 23/2041
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2026:38, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 03-02-2026, 24/876
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:23773, Rechtbank Den Haag, 27-11-2025, 25/3321
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Rechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AWB 03/144, 03/145 en 03/146
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. E.J.M. Heijs
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.