Slachterij krijgt boete van €1.500 na hygiënefout bij rituele slacht — CBB:2026:142
Bestuursrechtelijke boete wegens overtreding hygiënevoorschriften bij vleeskeuring in slachterij
Eiser / verzoeker
Slachterij (naam 1)
Verweerder / gedaagde
Minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur
Het hoger beroep is gedeeltelijk gegrond: de boete wordt verlaagd van €3.187,50 naar €1.500, waarbij de recidieverhoging is vervallen en een matiging van 40% is toegepast wegens overschrijding van de redelijke termijn.
- Afspuiten van een rund met nog intacte huid levert overtreding op van het hygiënevoorschrift in Verordening 853/2004 omdat met mest vervuild water in de open halswond terechtkwam
- De door de NVWA goedgekeurde werkwijze om de halswond later weg te snijden ontslaat de slachterij niet van de verplichting verontreiniging te voorkomen
- Minister erkende tijdens zitting dat de recidieverhoging ten onrechte was toegepast, waardoor de boete terugvalt naar het basisbedrag van €2.500
- Redelijke termijn van vier jaar is met bijna vier jaar overschreden; het College matigt de boete met 40% naar €1.500
- Interventiebeleid is correct gevolgd: eerdere waarschuwing (2017) en boete (2017) rechtvaardigden directe oplegging van nieuwe boete zonder aanvullende nalevingshulp
Samenvatting
Een slachterij kreeg in 2018 bezoek van een toezichthoudend dierenarts van de NVWA. Die constateerde dat bij een opgehangen rund, dat al een rituele halssnede had gekregen, de achterpoot werd afgespoeld met water. Het met mest vervuilde spoelwater liep langs de huid naar beneden en kwam terecht in de open halswond. Hetzelfde gebeurde bij het afspuiten van de met mest bevuilde voorpoten: ook daarbij spatten druppels in de wond. De dierenarts concludeerde dat de slachterij er niet in slaagde verontreiniging van het vlees te voorkomen.
De minister van Landbouw legde de slachterij een boete op van €3.750. Dat was hoger dan het basisbedrag van €2.500, omdat de slachterij eerder voor dezelfde overtreding was beboet. De slachterij maakte bezwaar en tekende vervolgens beroep aan bij de rechtbank Rotterdam, die de overtreding bevestigde maar de boete met 15% verlaagde tot €3.187,50 vanwege overschrijding van de redelijke termijn. Daarna stelde de slachterij hoger beroep in bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven.
De slachterij voerde aan dat er geen overtreding was, omdat de huid van het rund op het moment van afspuiten nog intact was. Dat argument verwierp het College. De rituele halssnede was al gezet, waarmee het uitslachtproces was begonnen. De Europese hygiëneverordening schrijft voor dat alle handelingen in die fase zo moeten worden uitgevoerd dat verontreiniging wordt voorkomen — niet pas nadat de huid is verwijderd. Ook het argument dat de slachterij handelde volgens een door de NVWA goedgekeurde werkwijze, waarbij de halswond later wordt weggesneden, werd verworpen. Die werkwijze laat het wegsnijden van zichtbare verontreiniging toe, maar dat is een aparte verplichting uit de verordening. De verplichting om verontreiniging in de eerste plaats te voorkomen blijft onverkort gelden. Bovendien wees de minister erop dat met mest vervuild water via de halswond dieper in het karkas kan dringen, waardoor onzichtbare verontreiniging ontstaat die niet simpelweg kan worden weggesneden.
Ook het betoog dat de minister direct een boete had opgelegd zonder eerst een waarschuwing te geven, slaagde niet. Het College stelde vast dat de slachterij in februari 2017 al een schriftelijke waarschuwing had ontvangen voor dezelfde overtreding, en in november 2017 al een boete. Daarmee was aan alle voorwaarden van het interventiebeleid voldaan om opnieuw een boete op te leggen.
Wel werd de boete aanzienlijk lager dan door de rechtbank vastgesteld. Ten eerste erkende de minister tijdens de zitting dat de recidieverhoging ten onrechte was toegepast, zodat de boete terugviel naar het basisbedrag van €2.500. Ten tweede was de totale duur van de procedure — van het voornemen tot boeteoplegging in juni 2018 tot de uitspraak in april 2026 — bijna acht jaar. Dat is bijna vier jaar langer dan de redelijke termijn van vier jaar die geldt voor procedures in drie instanties. Het College besloot de boete daarom met 40% te matigen. De slachterij krijgt uiteindelijk een boete van €1.500 opgelegd, en de minister moet het griffierecht van €541 aan de slachterij vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. E.M.M. Geerligs
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CBB:2026:24, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 27-01-2026, 23/848
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14945, Rechtbank Rotterdam, 23-12-2025, ROT 22/5325
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14946, Rechtbank Rotterdam, 23-12-2025, ROT 21/1550
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:CBB:2025:641, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 02-12-2025, 22/647
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlFormele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. A. van Gijzen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.