Vervoerder krijgt boete verlaagd na nieuw matigingsbeleid dierenwelzijn — CBB:2026:147
Bestuurlijke boete dierenwelzijn bij transport van niet-transportwaardig dier
Eiser / verzoeker
Transportonderneming (naam niet vermeld)
Verweerder / gedaagde
Minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur
De boete wordt verlaagd van €3.000 naar €2.700 op grond van nieuw matigingsbeleid van de minister; voor het overige wordt het hoger beroep verworpen.
- Vervoerder is als normadressaat verantwoordelijk voor het niet transportwaardige dier, ook als de wond al aanwezig was vóór het transport
- Nieuw matigingsbeleid minister (10% korting bij meer dan 37 weken tussen rapport en boetebeschikking) wordt toegepast in lopende zaak
- Verklaring van chauffeur niet als bewijs gebruikt, waardoor eventuele schending van het recht op rechtsbijstand geen gevolgen heeft
- Redelijke termijn (artikel 6 EVRM) is niet overschreden: minder dan vier jaar verstreken vanaf voornemen boeteoplegging
- Rapport van bevindingen mag als grondslag dienen voor boete; enkele betwisting zonder nadere onderbouwing volstaat niet om aan de juistheid te twijfelen
Samenvatting
Een transportonderneming die een ziek biggetje vervoerde naar een slachthuis, kreeg een boete van de minister van Landbouw wegens overtreding van regels over dierenwelzijn tijdens transport. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven verlaagde die boete licht, vanwege nieuw beleid van de minister zelf.
Tijdens een inspectie bij een slachthuis op 27 juli 2021 trof een toezichthouder van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) een big aan met een ernstige open wond aan de rechtervoorpoot. De wond vertoonde tekenen van infectie, necrotisch weefsel en pusvorming — wat erop wees dat het dier al minstens drie tot vier dagen ziek was vóór het transport begon. De big weigerde te lopen en kon de poot niet uitstrekken, wat duidde op pijn. De chauffeur van de veewagen verklaarde alleen dat hij de wond niet had gezien.
De minister legde de vervoerder een boete op van €3.000 wegens overtreding van de Transportverordening voor dieren. Die verordening verbiedt het vervoeren van dieren op een manier die hen onnodig letsel of lijden berokkent, en vereist dat dieren geschikt zijn voor transport. De onderneming betwistte de boete, onder meer met het argument dat de wond al lang aanwezig was vóór het transport — en de verantwoordelijkheid dus bij de varkenshouder zou liggen. Ook klaagde zij over procedurele gebreken en het tijdsverloop in de procedure.
De rechtbank Rotterdam wees die argumenten af. Zij oordeelde dat de bevindingen van de toezichthouder geloofwaardig waren en dat de vervoerder als normadressaat terecht was beboet: ook de transporteur heeft de plicht te controleren welke dieren worden vervoerd en het transport zo in te richten dat geen extra pijn of letsel ontstaat. Dat het zieke biggetje tussen andere dieren liep en daardoor minder zichtbaar was, deed daar niet aan af.
In hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven herhaalde de onderneming haar bezwaren, maar onderbouwde die nauwelijks nader. Het College volgde de rechtbank op alle inhoudelijke punten. Wel deed zich een nieuwe ontwikkeling voor: de minister had inmiddels een nieuwe gedragslijn ingevoerd voor matiging van boetes. Daarin is bepaald dat als er meer dan 37 weken zitten tussen het rapport van bevindingen en de boetebeschikking, de boete met 10 procent wordt gematigd. In deze zaak lagen er meer dan 37 weken tussen het rapport van 31 augustus 2021 en de boetebeschikking van 15 juli 2022.
Het College paste dit nieuwe beleid toe, ook al speelde het geen rol bij de eerdere besluiten. De boete werd met €300 verlaagd en vastgesteld op €2.700. Daarnaast werd de minister veroordeeld in de proceskosten van de onderneming in hoger beroep, ten bedrage van €934, en moest hij het griffierecht van €559 vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. F. Peters van Neijenhof
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2024:22419, Rechtbank Den Haag, 24-12-2024, C/09/ 666443 HA ZA 24-437
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2022:7578, Rechtbank Gelderland, 07-12-2022, C/05/388303 / HZ ZA 21-187
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2022:6962, Rechtbank Noord-Holland, 10-08-2022, C/15/328079 / HA ZA 22-307
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2022:2277, Rechtbank Gelderland, 04-05-2022, C/05/395177 / HZ ZA 21-357
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlOp de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J.L.W. Aerts
- mw. mr. M.L. Noort
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.