Minister hoeft geen proceskosten te betalen na fout in inspectieadres — CBB:2026:191
bestuurlijke boete wegens schending rookverbod / proceskostenveroordeling
Eiser / verzoeker
minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (appellant in hoger beroep)
Verweerder / gedaagde
onderneming (naam niet vermeld)
Het hoger beroep van de minister slaagt gedeeltelijk: de veroordeling tot vergoeding van griffierecht en proceskosten wordt vernietigd, maar de boete blijft in stand.
- Het rapport van bevindingen vermeldde een onjuist inspectieadres, maar de minister herstelde deze fout al in de beslissing op bezwaar.
- De rechtbank had het bestreden besluit (beslissing op bezwaar) moeten toetsen, niet het primaire boetebesluit — het gebrek was op bezwaarniveau al gecorrigeerd.
- De toepassing van artikel 6:22 Awb door de rechtbank was ten onrechte, omdat er geen gebrek meer bestond in het bestreden besluit.
- De proceskostenveroordeling en griffierechtveroordeling worden vernietigd; de boete zelf blijft in stand.
Samenvatting
Een onderneming ontving een bestuurlijke boete omdat zij het rookverbod op de werkvloer niet zou hebben gehandhaafd. De boete was gebaseerd op een inspectierapport van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA), maar in dat rapport stond een verkeerd adres vermeld. In plaats van het daadwerkelijk geïnspecteerde adres was door een abuis het adres van een andere vestiging opgenomen, vermoedelijk als gevolg van een onjuiste KvK-registratie.
De onderneming maakte bezwaar, waarna de minister in de bezwaarfase zelf al erkende dat er een fout in het rapport stond. In de beslissing op bezwaar werd uitgelegd hoe die fout was ontstaan. Desondanks bleef de boete in stand: de overtreding van het rookverbod zelf werd als bewezen beschouwd.
Bij de rechtbank Rotterdam draaide het vervolgens om de vraag of het verkeerde adres in het rapport een juridisch gebrek opleverde. De rechtbank oordeelde van wel: het rapport voldeed niet aan de eisen die de wet stelt aan een rapport van bevindingen. Toch passeerde de rechtbank dit gebrek, omdat de onderneming er volgens haar niet door was benadeeld — iedereen wist immers waar de inspectie had plaatsgevonden. Vanwege die toepassing van de zogenoemde herstelbepaling bepaalde de rechtbank dat de minister het griffierecht moest vergoeden en de proceskosten van de onderneming moest betalen.
De minister was het daar niet mee eens en ging in hoger beroep. Zijn argument: de rechtbank had niet het boetebesluit moeten beoordelen, maar het latere besluit op bezwaar. En in dát besluit was de adresfout al hersteld en toegelicht. Er was dus helemaal geen gebrek meer in het besluit dat ter beoordeling voorlag.
Het College van Beroep voor het bedrijfsleven gaf de minister gelijk. Het College stelde vast dat de minister in bezwaar zelf al had onderkend dat er een verkeerd adres in het rapport stond, en dat dit in de beslissing op bezwaar was rechtgezet. Van een gebrek in het bestreden besluit was daarom geen sprake. De rechtbank had dan ook ten onrechte de herstelbepaling toegepast en de minister vervolgens ten onrechte veroordeeld tot vergoeding van griffierecht en proceskosten.
Het College vernietigde de uitspraak van de rechtbank op dat onderdeel: de minister hoeft het griffierecht niet te vergoeden en is niet gehouden de proceskosten van de onderneming te betalen. Voor het overige — de boete zelf blijft dus staan — bevestigde het College de uitspraak van de rechtbank.
Betrokken advocaten
mr. D.W. Gerritsen
appellant
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:10459, Rechtbank Rotterdam, 06-06-2025, C/10/698996 / KG ZA 25-396
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2024:7311, Rechtbank Gelderland, 14-10-2024, C/05/440327/ KG RK 24-638
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:5025, Rechtbank Rotterdam, 08-05-2024, C/10/670292 / HA ZA 23-1076
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2024:2725, Rechtbank Gelderland, 22-04-2024, C/05/432376 / KG RK 24-186
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlFormele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. H.S.J. Albers
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.