Rechter verlaagt boete slachthuis wegens te lang proces — CBB:2026:266
bestuurlijke boete wegens overtreding hygiëneregels in slachthuis
Eiser / verzoeker
slachthuis (naam 1 B.V.)
Verweerder / gedaagde
minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur
Het hoger beroep slaagt alleen op het punt van de redelijke termijn: de boete wordt verlaagd van €5.000,- naar €4.500,-; voor het overige wordt de ongegrondverklaring van de rechtbank bevestigd.
- Gebruik van alcoholdoekjes op varkenskarkassen is niet toegestaan als methode om zichtbare verontreiniging te verwijderen; dit vereist bijsnijden of een gelijkwaardige behandeling.
- Karkassen waren ook na het flamberen nog zichtbaar verontreinigd; het slachthuis knapte ze pas op na aanwijzing van de NVWA-toezichthouder, niet uit eigen beweging.
- Boetematiging wegens gering volksgezondheidsrisico is niet gerechtvaardigd, omdat zonder ingrijpen van de toezichthouder een reëel risico op kruisbesmetting had bestaan.
- De redelijke termijn van vier jaar voor bezwaar, beroep en hoger beroep was met meer dan zes maanden maar minder dan een jaar overschreden, wat leidt tot 10% boetematiging.
- Boete vastgesteld op €4.500,- (verlaging van €5.000,-); minister vergoedt griffierecht en proceskosten voor het termijnverzoek.
Samenvatting
Een slachthuis kreeg een bestuurlijke boete van vijfduizend euro nadat een inspecteur van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) in juli 2021 tijdens een controle zag dat een medewerker verontreinigde varkenskarkassen schoonmaakte met alcoholdoekjes. Dat is niet toegestaan: die doekjes mogen alleen worden gebruikt op materialen, apparatuur en oppervlakken, niet op vleesproducten zelf. De zichtbare vervuiling moet worden verwijderd door bijsnijden of een gelijkwaardige behandeling.
Nadat de toezichthouder ingreep, flambeerde de voorman de karkassen — maar zelfs daarna waren ze nog zichtbaar verontreinigd met donkergekleurde vuil- en vetresten. Pas na verdere aanwijzingen van de inspecteur werden de betreffende karkassen geblokkeerd voor herverwerking. Omdat het slachthuis eerder al eens voor een vergelijkbare overtreding was beboet en die boete nog geen vijf jaar eerder onherroepelijk was geworden, werd het basisbedrag van vijfduizend euro verhoogd. De minister van Landbouw handhaafde de boete ook na bezwaar, en de rechtbank Rotterdam verklaarde het beroep van het slachthuis in december 2023 ongegrond.
In hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven bleef het slachthuis volhouden dat de alcoholdoekjes niet op de karkassen waren gebruikt, maar op de haken en om baanvet te verwijderen. Het College volgde die lezing niet: het inspectierapport beschreef duidelijk dat een medewerker de karkashelften zelf schoonmaakte met de doekjes, en de toezichthouder had de voorman daar ook op aangesproken. Een enkele ontkenning achteraf is onvoldoende om aan die bevindingen te twijfelen.
Het slachthuis betoogde ook dat er uiteindelijk geen volksgezondheidsrisico was ontstaan, omdat de karkassen later alsnog zijn geflambeerd en onthuiding alle resterende risico's zou wegnemen. Het College verwierp dit argument. Juist het slachthuis zelf was niet uit eigen beweging tot flamberen overgegaan — dat gebeurde pas na ingrijpen van de inspecteur — en ook het flamberen bleek onvoldoende. Bovendien kan in de tijd tussen de koelcel en het eventuele onthuiden kruisbesmetting optreden doordat de verontreinigde karkassen bij goedgekeurde exemplaren worden geschoven. De overtreding stond daarmee vast en matiging van de boete wegens gering risico was niet aan de orde.
Wél honoreert het College de klacht over de duur van de procedure. In boetezaken geldt als uitgangspunt dat bezwaar, beroep en hoger beroep samen niet meer dan vier jaar mogen duren. Die termijn liep in dit geval vanaf het voornemen tot boeteoplegging op 30 november 2021. Op het moment van uitspraak, 9 juni 2026, was de redelijke termijn met meer dan zes maanden maar minder dan een jaar overschreden. Als gevolg daarvan wordt de boete met tien procent verlaagd van vijfduizend naar vierduizend vijfhonderd euro. De minister moet daarnaast de proceskosten voor het termijnverzoek vergoeden (€ 467,-) en het griffierecht van de beroepsprocedure terugbetalen (€ 365,-); het griffierecht van het hoger beroep (€ 559,-) wordt door de griffier van het College terugbetaald.
Betrokken advocaten
F.Th.M. Peters
eiser
mr. D.J. van der Bij
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:76, Rechtbank Rotterdam, 12-01-2026, 24/9181
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBROT:2026:75, Rechtbank Rotterdam, 12-01-2026, 24/9807
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14667, Rechtbank Rotterdam, 18-12-2025, ROT 24/8272
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14655, Rechtbank Rotterdam, 17-12-2025, ROT 24/9666
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlOp de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. J.L.W. Aerts
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.