Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:CBB:2026:360Bestuursrecht

Beroep tegen maatregel 'stoppen met slachten' ongegrond, maar staat betaalt € 1.000 wegens te lang proces — CBB:2026:360

niet-ontvankelijk bezwaar wegens termijnoverschrijding en schadevergoeding redelijke termijn

Eiser / verzoeker

appellante (naam geanonimiseerd)

VS

Verweerder / gedaagde

staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur

Beroep ongegrond verklaard, maar de Staat der Nederlanden veroordeeld tot betaling van € 1.000 immateriële schadevergoeding en € 467 proceskosten wegens overschrijding van de redelijke termijn.

  • Bezwaar tegen de maatregel niet-ontvankelijk omdat het drie dagen te laat werd ingediend en de termijnoverschrijding niet verschoonbaar is.
  • De staatssecretaris hoefde het besluit niet aan de gemachtigde te sturen omdat hij vóór de termijnafloop niet wist dat de vrouw zich door hem liet vertegenwoordigen.
  • Bezwaar tegen de opheffing van de maatregel ongegrond wegens gebrek aan inhoudelijke onderbouwing.
  • De redelijke termijn van twee jaar is met bijna zeven maanden overschreden, volledig toe te rekenen aan het College.
  • De Staat der Nederlanden moet € 1.000 immateriële schadevergoeding en € 467 proceskosten betalen.

Samenvatting

Een vrouw die te maken kreeg met een overheidsmaatregel om te stoppen met slachten, verloor haar juridische strijd daartegen bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Toch krijgt zij € 1.000 vergoed, omdat de behandeling van haar zaak te lang duurde.

De staatssecretaris van Landbouw legde op 24 november 2023 de maatregel 'stoppen met slachten' op aan de vrouw. Haar gemachtigde diende op 8 januari 2024 bezwaar in, maar de uiterste termijn daarvoor was 5 januari 2024. De gemachtigde stelde dat hij het besluit pas dat weekend van zijn cliënte had ontvangen en dat de staatssecretaris het besluit ook rechtstreeks aan hem had moeten sturen. Het College wees dit argument van de hand: de staatssecretaris wist vóór 8 januari niet dat de vrouw zich door deze gemachtigde liet vertegenwoordigen, en kon het besluit dus ook niet aan hem toesturen. Het bezwaar was daarmee terecht niet-ontvankelijk verklaard.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Tegelijk met het opleggen van de maatregel had de staatssecretaris die op 20 december 2023 alweer opgeheven. De vrouw maakte ook bezwaar tegen die opheffing, maar onderbouwde niet waarom die opheffing onrechtmatig zou zijn. Het College oordeelde dan ook dat de staatssecretaris het bezwaar daartegen terecht ongegrond had verklaard.

Hoewel de vrouw inhoudelijk aan het kortste eind trok, had zij ook een verzoek ingediend voor vergoeding van zogeheten immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn. Procedures bij de overheid mogen in bezwaar en beroep samen niet langer dan twee jaar duren. Gerekend vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 8 januari 2024 tot de uitspraak op 4 augustus 2026 was de tweejaartermijn met bijna zeven maanden overschreden.

De staatssecretaris betoogde dat de vertraging deels aan de vrouw zelf te wijten was, omdat haar gemachtigde aanvankelijk per abuis beroep instelde bij de rechtbank Rotterdam in plaats van bij het College. De rechtbank stuurde het beroepschrift pas op 14 augustus 2024 door. Het College volgde dat standpunt niet: de vrouw is niet verantwoordelijk voor hoe snel de rechtbank doorzendt, zodat die periode niet voor haar rekening komt. De volledige termijnoverschrijding wordt aan het College zelf toegerekend.

Het College verklaarde het beroep ongegrond, maar veroordeelde de Staat der Nederlanden tot betaling van € 1.000 aan de vrouw als vergoeding voor immateriële schade wegens de te lange doorlooptijd. Daarnaast moet de Staat € 467 aan proceskosten vergoeden.

Betrokken advocaten

mr. F.J.M. Kobossen

eiser

De Mul Zegger Advocaten, TWELLO

806 uitspraken

mr. D.J. van der Bij

verweerder

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

24/738

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. S.C. Stuldreher
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

CBB:2026:532
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:529
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:531
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBb wijst subsidie voor veenvernatting af: boerderij haalt melkveenorm niet

Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:530
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht