Compaxo Vlees Zevenaar krijgt proceskosten vergoed na opheffing dwangsombesluit — CBB:2026:361
proceskostenvergoeding na intrekking beroep / last onder dwangsom
Eiser / verzoeker
Compaxo Vlees Zevenaar B.V.
Verweerder / gedaagde
Staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur
De staatssecretaris wordt veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van Compaxo Vlees Zevenaar B.V. ten bedrage van € 934.
- Opheffing van een dwangsombesluit geldt als gedeeltelijk tegemoetkomen aan de indiener van het beroepschrift in de zin van artikel 8:75a Awb.
- Het maakt voor de proceskostenveroordeling niet uit of de opheffing is ingegeven door de beroepsgronden of door andere omstandigheden zoals tijdsverloop en naleving.
- De staatssecretaris heeft het dwangsombesluit opgeheven omdat er anderhalf jaar na de begunstigingstermijn geen nieuwe overtredingen waren vastgesteld en de slachterij maatregelen had getroffen.
- Proceskosten worden vastgesteld op € 934 op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht (1 punt voor het beroepschrift, wegingsfactor 1,0).
Samenvatting
Slachterij Compaxo Vlees Zevenaar B.V. voerde al langere tijd een juridisch conflict met de staatssecretaris van Landbouw over een last onder dwangsom. Die dwangsom was opgelegd omdat de slachterij varkens uit verschillende sociale groepen met elkaar mengde, wat in strijd is met de regels. Als de slachterij zich niet aan het verbod zou houden, riskeerde zij een boete van € 10.000 per overtreding, met een maximum van € 50.000.
De slachterij maakte bezwaar tegen de dwangsom, maar dat werd ongegrond verklaard. Daarop stapte het bedrijf naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Ondertussen bleef de slachterij zich aan de opgelegde last houden: er werden na de begunstigingstermijn geen nieuwe overtredingen vastgesteld.
In februari 2026 besloot de staatssecretaris het dwangsombesluit op te heffen. De reden: er was inmiddels anderhalf jaar verstreken na het aflopen van de begunstigingstermijn, de slachterij had maatregelen genomen om herhaling te voorkomen en er waren geen nieuwe overtredingen geconstateerd. Door de opheffing had de dwangsom geen werking meer voor de toekomst.
Nadat de slachterij had laten weten geen belang meer te hebben bij verdere behandeling van de zaak, trok zij het beroep in. Wel verzocht zij het College om vergoeding van de proceskosten en het betaalde griffierecht. De staatssecretaris weigerde dit. Volgens hem was het dwangsombesluit niet ingetrokken maar opgeheven, en dat is een wezenlijk verschil: de staatssecretaris bleef van mening dat het besluit destijds rechtmatig was geweest. Hij stelde dat er geen sprake was van 'tegemoetkomen' in de zin van de wet, omdat de opheffing niet was ingegeven door de bezwaren die de slachterij in de beroepsprocedure had aangevoerd.
Het College ging daar niet in mee. Door het dwangsombesluit op te heffen had de staatssecretaris de werking ervan voor de toekomst beëindigd, en dat betekent dat hij gedeeltelijk tegemoet is gekomen aan de slachterij. Of de opheffing was ingegeven door de beroepsgronden of door andere overwegingen, zoals de verstreken tijd en het nalevingsgedrag, maakt voor de proceskostenveroordeling niet uit. Dat de slachterij zich aan de last hield, was weliswaar te verwachten, maar dat verandert niets aan de conclusie dat de staatssecretaris uit eigen beweging een stap had gezet die de slachterij ten goede kwam.
Het College veroordeelde de staatssecretaris tot betaling van € 934 aan proceskosten voor het indienen van het beroepschrift. De verplichting om ook het griffierecht van € 371 te vergoeden vloeit rechtstreeks voort uit de wet.
Betrokken advocaten
F.Th.M. Peters
eiser
mr. L. Harteveld
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2024:14110, Rechtbank Rotterdam, 07-05-2024, ROT 23/792
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2024:264, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 09-04-2024, 21/645
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2023:550, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 03-10-2023, 21/189
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2023:448, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 09-08-2023, 22/42
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlOp de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J.L.W. Aerts
- dhr. mr. R.W.L. Koopmans
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.