Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:CBB:2026:393Bestuursrecht

CBb matigt boete slachthuis wegens trage procedure, overtreding blijft staan — CBB:2026:393

bestuurlijke boete wegens verontreinigd varkenskarkas bij slachthuis

Eiser / verzoeker

exploitant van een slachthuis

VS

Verweerder / gedaagde

staatssecretaris (voorheen minister) van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur

Het College bevestigt dat de overtreding is begaan, maar matigt de opgelegde boete wegens overschrijding van de redelijke termijn van € 2.500 naar € 2.375.

  • Een bestuursorgaan mag in beginsel afgaan op de bevindingen van een bevoegde NVWA-toezichthouder, tenzij er concrete redenen zijn om daaraan te twijfelen
  • Ook de poten van een varkenskarkas vallen onder de Europese hygiënevoorschriften die zichtbare verontreiniging met uitwerpselen verbieden
  • De verklaring van het slachthuis dat het om ingebrande vervuiling in plaats van mest zou gaan, is niet onderbouwd en wordt weerlegd door de toelichting van de NVWA-dierenarts over het reinigingsproces
  • De redelijke termijn van vier jaar voor de volledige procedure is met minder dan zes maanden overschreden, geheel toe te rekenen aan de rechterlijke fase
  • De boete wordt daarom met 5 procent gematigd van € 2.500 naar € 2.375

Samenvatting

Bij een jaarlijkse inspectie van een slachthuis trof een toezichthouder van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) in oktober 2021 een varkenskarkas aan met mest op de linker voorpoot. Dat karkas had aan het einde van de slachtlijn al een gezondheidsmerk gekregen, wat betekent dat het al was goedgekeurd voor menselijke consumptie. Volgens Europese hygiëneregels voor slachthuizen mogen karkassen niet zichtbaar met uitwerpselen zijn verontreinigd, en moet zo'n verontreiniging onmiddellijk worden weggesneden of op vergelijkbare wijze worden verwijderd. Omdat dat hier niet was gebeurd, legde de minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur het slachthuis een boete op van € 2.500.

Het slachthuis bestreed de overtreding en ging in beroep bij de rechtbank Rotterdam. Volgens het bedrijf ging het niet om mest maar om ingebrande vervuiling die al vóór het slachten op de poot zat, ontstaan tijdens het schroeien van het karkas in de zogeheten vuile slachthal. Ook zou de onderkant van de poot helemaal niet bereikbaar zijn voor fecale besmetting, gezien de manier waarop het varken tijdens het slachten hangt. De rechtbank Rotterdam verklaarde het beroep op 21 mei 2024 ongegrond. Zij overwoog dat een bestuursorgaan in beginsel mag afgaan op de bevindingen van een bevoegde toezichthouder, tenzij er concrete redenen zijn om aan die bevindingen te twijfelen, en dat het slachthuis zijn stelling over schroeiplekken niet had onderbouwd. Volgens de rechtbank vallen ook de poten van een varken onder de Europese voorschriften voor karkassen, zodat de boete terecht was opgelegd.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het slachthuis ging tegen die uitspraak in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven en herhaalde daar in grote lijnen dezelfde argumenten. Het College onderschrijft het oordeel van de rechtbank volledig en voegt daar nog aan toe wat op de zitting naar voren kwam: de deskundige van de minister, een toezichthoudend dierenarts van de NVWA, legde uit hoe het reinigingsproces aan het einde van de vuile slachthal verloopt en dat het door de intensiteit daarvan is uitgesloten dat er dan nog ingebrande vervuiling op een karkas achterblijft. Het slachthuis heeft die uitleg niet weerlegd. Ook de stelling dat de onderkant van de poot onbereikbaar zou zijn voor fecale bezoedeling overtuigt het College niet: volgens de minister kan mest daar terechtkomen doordat het verwijderen van de ingewanden gebeurt terwijl karkassen niet altijd strak naar beneden hangen, of doordat het via de opvangschaal onder het karkas omhoog spat. Er is voor het College dus geen aanleiding om aan de bevindingen van de toezichthouder te twijfelen.

Wel had het slachthuis met succes een beroep gedaan op overschrijding van de redelijke termijn, het recht op een procedure die niet onredelijk lang mag duren. Volgens vaste rechtspraak van het College mag een procedure over een bestuurlijke boete in drie fasen, bezwaar, beroep en hoger beroep, in totaal niet langer duren dan vier jaar. Die termijn begon hier te lopen op 5 juli 2022, met het voornemen om een boete op te leggen, en was op het moment van deze uitspraak met minder dan zes maanden overschreden. Omdat die vertraging volledig aan de rechterlijke fase te wijten was, matigt het College de boete met 5 procent, van € 2.500 naar € 2.375.

Het College van Beroep voor het bedrijfsleven vernietigt de uitspraak van de rechtbank alleen voor wat betreft de hoogte van de boete, bevestigt die uitspraak voor het overige, herroept het boetebesluit in zoverre en stelt de boete vast op € 2.375. Daarnaast moet de minister het griffierecht van het slachthuis in beide procedures vergoeden en een proceskostenvergoeding van € 467 betalen voor het verzoek om matiging wegens de te lange procedure.

Betrokken advocaten

mr. D.J. van der Bij

staatssecretaris

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

24/563

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. J.L. Verbeek
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

CBB:2026:532
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:529
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:531
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBb wijst subsidie voor veenvernatting af: boerderij haalt melkveenorm niet

Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:530
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht