CBB: bezwaar tegen subsidiebesluit terecht niet-ontvankelijk verklaard — CBB:2026:406
niet-ontvankelijk bezwaar tegen subsidiebesluit wegens termijnoverschrijding
Eiser / verzoeker
Agrarisch ondernemer (aanvrager van de subsidie)
Verweerder / gedaagde
Minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur
College verklaart het beroep ongegrond, omdat de minister het te laat ingediende bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard.
- Het bezwaarschrift werd drie dagen na afloop van de wettelijke termijn van zes weken ingediend; dit wordt niet betwist
- Vakantieperiode en drukte op het land zijn volgens vaste rechtspraak geen bijzondere omstandigheden die een termijnoverschrijding verschoonbaar maken
- Verschoonbaarheid is voorbehouden aan situaties zoals ernstige ziekte, ongeval, overlijden van naasten of externe rampen zoals brand of dierziekte
- De minister kan niet worden verplicht coulance te betrachten zonder dat sprake is van bijzondere omstandigheden, ook niet nu ambtshalve rechterlijke toetsing van de termijn is vervallen
- Omdat het bezwaar terecht niet-ontvankelijk is verklaard, wordt het onderliggende subsidiebesluit niet inhoudelijk beoordeeld
Samenvatting
Een agrarisch ondernemer die te laat bezwaar maakte tegen een subsidiebesluit, krijgt bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven alsnog geen gelijk. Het College oordeelt dat de minister het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard, zodat de subsidiekwestie zelf niet meer inhoudelijk wordt beoordeeld.
De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur nam op 25 juni 2024 een subsidiebesluit. Daartegen kon binnen zes weken bezwaar worden gemaakt, wat betekende dat de termijn op 6 augustus 2024 afliep. De ondernemer diende zijn bezwaarschrift echter pas op 9 augustus 2024 in, drie dagen te laat. Dat feit staat niet ter discussie: de ondernemer betwist niet dat hij te laat was.
De wet biedt wel een uitzondering voor mensen die buiten hun schuld te laat zijn: als iemand redelijkerwijs niet kan worden verweten dat hij de termijn heeft gemist, blijft niet-ontvankelijkverklaring achterwege. De ondernemer voerde aan dat er omstandigheden waren die tot de te late indiening hebben geleid, en dat de minister daar onvoldoende rekening mee had gehouden. Hij wees erop dat de bezwaartermijn hem was ontschoten vanwege de vakantieperiode en de drukte op het land.
Het College oordeelt dat dit geen bijzondere omstandigheid oplevert die een termijnoverschrijding verschoonbaar maakt. Volgens vaste rechtspraak van het College komt daarvoor alleen in aanmerking wat de indiener zelf echt niet kon voorkomen, zoals ernstige ziekte, een ongeval, het overlijden van een naaste met bijbehorende zorgtaken, of externe omstandigheden zoals een natuurramp, een besmettelijke dierziekte op het bedrijf of een brand. Vakantiedrukte en werkzaamheden op het land vallen daar niet onder. De enkele stelling dat er bijzondere omstandigheden waren, zonder die verder te onderbouwen, is voor het College evenmin voldoende.
De ondernemer voerde ook aan dat de minister enige coulance had kunnen betrachten bij het beoordelen van de verschoonbaarheid, mede omdat de rechter een termijnoverschrijding in bezwaar niet langer ambtshalve toetst. Het College volgt dat niet: zonder bijzondere omstandigheden kan de minister niet worden verplicht om coulant te zijn, en het feit dat de ambtshalve toetsing door de rechter is komen te vervallen, verandert daar niets aan.
Omdat de minister het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard, komt het College niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van het onderliggende subsidiebesluit. Het College verklaart het beroep ongegrond. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CBB:2025:538, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 30-09-2025, 23/1696
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2025:430, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 26-08-2025, 22/2051
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2025:294, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 06-05-2025, 25/201
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:CBB:2025:168, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 18-03-2025, 22/2216
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlOp de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr.drs.dr. D. Brugman
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.