Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:CBB:2026:410Bestuursrecht

College handhaaft boete van € 1.500 voor te late schapenmelding — CBB:2026:410

bestuurlijke boete voor te late dierregistratie

Eiser / verzoeker

staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur

VS

Verweerder / gedaagde

veehandel

College vernietigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep van de veehandel ongegrond, waardoor de boete van € 1.500 in stand blijft.

  • Rechtbank Rotterdam had de boete van € 1.500 herroepen omdat de staatssecretaris volgens haar vanwege bijzondere omstandigheden van boeteoplegging had moeten afzien
  • College oordeelt dat bedrijfsbeëindiging geen bijzondere omstandigheid is die boeteoplegging in de weg staat, ook niet als die beëindiging jaren duurt
  • De verplichting om zoekgeraakte schapen tijdig af te melden in het I&R-systeem geldt voor elke professionele veehandel, ook bij afbouw van het bedrijf
  • Veehandel controleerde de schapen jaarlijks, waardoor handmatige controle niet onmogelijk was zoals de rechtbank had aangenomen
  • College acht de boete van € 1.500 evenredig aan de aard en ernst van de overtreding

Samenvatting

Een veehandel die het overlijden van 55 schapen te laat doorgaf, moet de boete van € 1.500 die daarvoor was opgelegd toch betalen. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven vernietigde daarmee een eerdere uitspraak van de rechtbank Rotterdam, die de boete nog had geschrapt.

De zaak draait om de verplichting van veehouders en veehandelaren om het overlijden van dieren binnen zeven dagen te melden in het Identificatie en Registratiesysteem, kortweg het I&R-systeem. Dat systeem moet ervoor zorgen dat altijd te achterhalen is waar een dier zich bevindt, wat bijvoorbeeld belangrijk is bij een uitbraak van een besmettelijke dierziekte. Bij een controle op 6 juli 2022 troffen twee toezichthouders van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit geen schapen meer aan op het bedrijf van de veehandel, terwijl er volgens de administratie nog wel 55 schapen op naam van het bedrijf stonden. Pas op 25 juli 2022, dus ruim na de termijn van zeven dagen, meldde de veehandel deze dieren alsnog dood.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur legde de veehandel daarvoor een boete op van € 1.500. De rechtbank Rotterdam oordeelde in 2024 dat de staatssecretaris weliswaar bevoegd was om die boete op te leggen, maar dat hij dat vanwege de specifieke omstandigheden niet had moeten doen. De veehandel was namelijk bezig zijn bedrijf geleidelijk af te bouwen en was ten tijde van de controle al gestopt. De te late melding hing dus samen met het afwikkelen van de bedrijfsactiviteiten. Volgens de rechtbank had de veehandel geprobeerd zich aan de regels te houden, was het bij het grote aantal schapen dat hij door de jaren heen hield lastig om steeds te controleren of er dieren waren verdwenen, en zou een boete toch geen zin meer hebben omdat het bedrijf al was gestopt en herhaling van de overtreding dus niet meer aan de orde was. Om die redenen herriep de rechtbank de boete.

De staatssecretaris ging tegen dat oordeel in hoger beroep. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven, de hoogste bestuursrechter in dit soort zaken, stelt de staatssecretaris in het gelijk. Dat de te late melding samenhing met de afwikkeling van het bedrijf, maakt volgens het College niet dat er geen boete opgelegd had mogen worden. De verplichting om zoekgeraakte dieren tijdig af te melden geldt juist ook, en misschien wel vooral, bij het beëindigen van een bedrijf, en dat geldt zelfs als die beëindiging zoals in dit geval jaren in beslag neemt. Ook het argument dat handmatige controle bij een groot aantal schapen onmogelijk zou zijn, wees het College van de hand: de veehandel had tijdens de zitting zelf verklaard de dieren jaarlijks te tellen, waarmee vaststaat dat zo'n controle wel degelijk mogelijk is en bij de normale bedrijfsvoering hoort.

Over het argument dat een boete geen zin meer zou hebben omdat het bedrijf al was gestopt, oordeelde het College dat een bestraffende sanctie weliswaar bedoeld is om herhaling te voorkomen, maar dat dit niet betekent dat een boete achterwege moet blijven zodra herhaling toch al onwaarschijnlijk is. Vervolgens beoordeelde het College ook nog of het bedrag van € 1.500 op zichzelf redelijk was. Dat bedrag ligt wettelijk vast voor dit type overtreding. De veehandel voerde aan dat hij zichzelf eigenlijk had aangegeven door tijdens de inspectie zelf de vraag te stellen wat er met de vermiste dieren moest gebeuren. Uit het inspectierapport bleek echter dat de toezichthouders het verschil tussen de administratie en de daadwerkelijk aanwezige schapen al zelfstandig hadden vastgesteld voordat de veehandel daarover begon. Het College zag daarom geen bijzondere omstandigheden die tot een lagere boete zouden moeten leiden.

Het College vernietigde de uitspraak van de rechtbank Rotterdam en verklaarde het beroep dat de veehandel eerder tegen de boete had ingesteld alsnog ongegrond. Daarmee blijft de boete van € 1.500 in stand en moet de veehandel dit bedrag alsnog betalen.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

24/787

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. M.J. Jacobs
  • mw. mr.dr. C. de Kruif
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

CBB:2026:532
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:529
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:531
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBb wijst subsidie voor veenvernatting af: boerderij haalt melkveenorm niet

Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:530
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht