Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:CBB:2026:415Bestuursrecht

College verlaagt boete voor vervoer van gewond varken naar € 2.850 — CBB:2026:415

bestuurlijke boete voor dierenwelzijn bij veetransport

Eiser / verzoeker

onderneming (veetransportbedrijf, appellant)

VS

Verweerder / gedaagde

staatssecretaris van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur

College verklaart het hoger beroep gegrond wat de hoogte van de boete betreft en verlaagt de boete van € 3.000 naar € 2.850, met vergoeding van griffierecht en proceskosten door de staatssecretaris.

  • Meeste hogerberoepsgronden falen: bevoegdheid toezichthouder, ontbreken cautie, verwijtbaarheid en gelijkheidsbeginsel houden geen stand
  • Termijn van dertien weken voor het boetebesluit is een termijn van orde zonder gevolgen bij overschrijding
  • Staatssecretaris hanteert inmiddels vaste gedragslijn: 10% matiging bij meer dan 37 weken tussen constatering en toezending van het rapport
  • College matigt de boete van € 1.500 naar € 1.350, waardoor de totale boete met recidivetoeslag uitkomt op € 2.850
  • Staatssecretaris moet griffierecht van € 950 en proceskosten van € 1.868 aan het bedrijf vergoeden

Samenvatting

Een veetransportbedrijf dat een boete van € 3.000 kreeg voor het vervoeren van een varken met een ernstige open wond, krijgt in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 4 juli 2025 alsnog een verlaging van die boete. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven ziet de meeste bezwaren van het bedrijf niet slagen, maar wel één punt over de hoogte van de boete.

De rechtbank had eerder geoordeeld dat het bedrijf terecht was beboet: een toezichthoudende dierenarts van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit had bij een slachthuis een varken gezien met een grote navelbreuk en een ernstige open wond die al voor het transport aanwezig moet zijn geweest. De rechtbank vond dat het bedrijf, als vervoerder, verantwoordelijk was voor het herkennen van zo'n niet-transportwaardig dier en dat de boete terecht was verhoogd van het normbedrag van € 1.500 naar € 3.000 wegens een eerdere, vergelijkbare overtreding binnen vijf jaar. Ook het beroep op de redelijke termijn haalde bij de rechtbank niets uit.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In hoger beroep bestreed het bedrijf de feitelijke bevindingen niet langer, maar voerde het aan dat de toezichthouder niet bevoegd was, dat de chauffeur ten onrechte geen cautie had gekregen en niet was gewezen op rechtsbijstand, dat de overtreding het bedrijf niet kon worden verweten, dat sprake was van ongelijke behandeling omdat onduidelijk zou zijn of ook de varkenshouder was beboet, dat de wettelijke beslistermijn van dertien weken was overschreden, en dat het bedrijf in zijn verdediging was geschaad door het tijdsverloop. Het College verwierp al deze bezwaren. Zo bleek uit het dossier dat de chauffeur nooit was verhoord, zodat een cautie niet nodig was, en dat hij op de dag zelf al op de hoogte was gebracht van de bevindingen, waardoor het bedrijf voldoende tijd had om tegenbewijs te verzamelen. De verplichting om alleen transportwaardige dieren te vervoeren rust nu eenmaal specifiek op de vervoerder, ook als 117 varkens tegelijk worden vervoerd. En de termijn van dertien weken voor het nemen van een boetebesluit is volgens vaste rechtspraak een termijn van orde, waaraan overschrijding geen gevolgen verbindt.

Het bedrijf kreeg wel gelijk op het punt van een matigingsbeleid van de staatssecretaris. Tijdens de zitting bleek dat de staatssecretaris inmiddels een vaste gedragslijn hanteert: als er meer dan 37 weken zitten tussen het constateren van een overtreding en het daadwerkelijk toezenden van het rapport van bevindingen aan de overtreder, wordt de boete met 10% gematigd, ook als de overtreder al wel meteen mondeling op de hoogte was gebracht. In deze zaak zaten er ruim 37 weken tussen de constatering op 16 augustus 2022 en de toezending van het rapport op 10 mei 2023, zodat deze matiging volgens de eigen regels van de staatssecretaris ook hier had moeten worden toegepast.

Het College van Beroep voor het bedrijfsleven verklaarde het hoger beroep gegrond voor zover het de hoogte van de boete betreft, vernietigde de uitspraak van de rechtbank en het onderliggende besluit op dat punt, en matigde het boetebedrag van € 1.500 met 10% tot € 1.350. Na optelling van de recidiveverhoging van € 1.500 komt de totale boete daarmee uit op € 2.850 in plaats van € 3.000. Voor het overige bleef de uitspraak van de rechtbank in stand. De staatssecretaris moet het betaalde griffierecht van € 950 vergoeden en de proceskosten van het bedrijf van € 1.868 betalen.

Betrokken advocaten

mr. F.J.M. Kobossen

appellant

De Mul Zegger Advocaten, TWELLO

806 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

25/599

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. M.M. Smorenburg
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

CBB:2026:532
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:529
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:531
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBb wijst subsidie voor veenvernatting af: boerderij haalt melkveenorm niet

Een melkveehouderij in Friesland stapte in 2023 over op voer van eigen land en op koeien die in het voorjaar kalven. Het jongvee liet het bedrijf eerst overlopen en dekte het pas in mei 2023. De eerste kalveren kwamen daardoor van februari tot en met mei 2024. Voor een subsidieregeling rond veenweiden telde dat jongvee nog niet mee, en dat bleek een duur gevolg te hebben. De Stichting Veenweide Landgoed It Akkrumer Deel uit Akkrum is een samenwerkingsverband van landbouwbedrijven en ondernemers. Zij vroeg subsidie aan voor het project 'Veenvernatting Akkrumer Goedland' voor de jaren 2025 tot en met 2028. De regeling stimuleert samenwerking om stikstof- en broeikasgasuitstoot terug te brengen in veenweiden en Natura 2000-overgangsgebieden. Melkveehouderijen kunnen er geld krijgen voor extensivering, dus voor minder vee per hectare. Alleen bedrijven waarbij meer dan 70 procent van de uitscheiding van stikstof en fosfaat uit dierlijke mest afkomstig is van melk- en kalfkoeien, tellen als melkveehouderij. Dat is de dierexcretienorm. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur verleende in februari 2025 bijna € 1,96 miljoen aan de stichting. Voor één deelnemer, die de norm over 2023 niet haalde, wees hij de vergoeding voor extensivering van 207,26 hectare per jaar af. In het bestreden besluit van 13 juni 2025 hield hij die afwijzing in stand. De stichting stapte naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Het college beantwoordde eerst de vraag over welke periode de norm moet worden berekend. Dat is een periode van twaalf aaneengesloten maanden die uiterlijk eindigt op de dag van de subsidieaanvraag, hier 28 juni 2024. Heel 2024 als peiljaar kan niet. Dan zou het bedrijf pas na de aanvraag aan de eisen voldoen en toch meedingen naar subsidie. Dat past niet bij een regeling met een subsidieplafond, waarin aanvragen via een tender worden vergeleken en gerangschikt. De voorwaarden moeten bij het aanvragen vervuld zijn. Dat de minister pas in februari 2025 besliste, verandert daar niets aan. Volgens de stichting zou het bedrijf over heel 2024 met 70,4 procent aan de norm voldoen. Over 2023 en over de twaalf maanden tot 1 mei 2024 of tot 28 juni 2024 haalde het de norm niet. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagde niet. Medewerkers van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hadden per mail bevestigd dat een andere berekeningsperiode dan 2023 was toegestaan en hadden een herberekening over 1 mei 2023 tot 1 mei 2024 aangeboden. Een concrete en ondubbelzinnige toezegging dat 2024 of een kortere periode mocht, bleek daar niet uit. Gezien de tendersystematiek had zo'n toezegging ook niet gekund. De communicatie van de uitvoeringsorganisatie schond volgens het college ook het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel niet. De stichting pleitte verder voor een kortere berekeningsperiode vanwege de bijzondere overstap naar voorjaarskalvend melkvee. Volgens het college is de dierexcretie per dier per jaar een gebonden bevoegdheid en biedt de regeling geen ruimte voor een kortere periode. Bijzondere omstandigheden die tot onevenredig nadeel leiden, zag het niet. De bedrijfskeuze in 2023 pakte nadelig uit, maar dat maakt het besluit niet onevenwichtig. Ook het verzoek om de subsidie naar rato te verlenen, werd afgewezen. De regeling kent geen gedeeltelijke verlening: de aanvraag gaat over de hele periode 2025 tot en met 2028. Voor 2026 tot en met 2028 kan in een andere openstellingsperiode apart subsidie worden aangevraagd, en het bedrijf heeft dat ook gedaan. Het college verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de extensiveringsvergoeding voor het bedrijf dat de dierexcretienorm niet haalde blijft staan. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht
CBB:2026:530
College van Beroep voor het bedrijfsleven·
Bestuursrecht