Raad beperkt reistijdcompensatie VWA-medewerkers tot na verzoekdatum — CRVB:2013:2924
Reistijdcompensatie en gelijkheidsbeginsel bij ambtelijke fusie
Eiser / verzoeker
Minister van Economische Zaken (appellant)
Verweerder / gedaagde
Voormalig VWA-medewerker (betrokkene)
De Centrale Raad van Beroep vernietigt de eerdere uitspraak gedeeltelijk en draagt de minister op een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen waarbij betrokkene 90,5 verlofuren worden gecompenseerd over de periode 1 juli 2010 tot 1 januari 2012, met mogelijke overwerkvergoeding en toelage onregelmatige dienst.
- Het onderscheid tussen voormalige RVV-medewerkers en andere VWA-medewerkers bij de vergoeding van reistijd is in strijd met het gelijkheidsbeginsel, zonder objectieve rechtvaardiging.
- Op grond van de rechtspraak over duuraanspraken is compensatie alleen verschuldigd vanaf de datum van het verzoek (1 juli 2010), niet al vanaf 15 februari 2007.
- Betrokkene heeft recht op een overwerkvergoeding en toelage onregelmatige dienst voor zover aan de voorwaarden is voldaan; de minister kon dit niet weigeren.
- Compensatie in verlofuren (90,5 uren) is toegestaan; een ploegentoeslag is niet verschuldigd omdat die ook voor andere groepen niet over reistijd werd betaald.
- De besluiten van april en mei 2012 worden vernietigd omdat ze gebaseerd waren op een onjuist startpunt; de minister moet een nieuwe beslissing op bezwaar nemen.
Samenvatting
Na de fusie van de Keuringsdienst van Waren (KvW) en de Rijksdienst voor de Keuring van Vee en Vlees (RVV) tot de Voedsel- en Warenautoriteit (VWA) per 1 januari 2006 ontstond een ongelijke situatie voor ambulante medewerkers. Waar voormalige KvW-medewerkers hun reistijd van huis naar inspectielocaties volledig als werktijd mochten rekenen, gold voor voormalige RVV-medewerkers een beperking: alleen reistijd boven een uur per dag werd als werktijd aangemerkt. Nieuw ingestroomde medewerkers kregen de gunstigere regeling.
In 2007 probeerde de Inspecteur-Generaal van de VWA een uniforme regeling in te voeren, maar die werd in 2008 teruggedraaid wegens onbevoegdheid. Daarna herleefden de oude, uiteenlopende regelingen. Betrokkene, een voormalig RVV-medewerker, verzocht in 2010 om compensatie voor de reisuren die zij vanaf 2007 niet als werktijd had mogen aanmerken. De minister wees dat verzoek af, maar de rechtbank Zwolle-Lelystad gaf de medewerker gelijk en droeg op om compensatie te verlenen vanaf 15 februari 2007.
De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het gemaakte onderscheid tussen de verschillende groepen medewerkers in strijd is met het gelijkheidsbeginsel. Er was geen objectieve rechtvaardiging voor het feit dat voormalige RVV-medewerkers ongunstiger werden behandeld dan nieuwe collega's. De verklaring van de minister dat nieuwe medewerkers nu eenmaal niet in een van de bestaande groepen konden worden ondergebracht, maakt niet duidelijk waarom juist de gunstigste regeling op hen van toepassing werd verklaard.
Maar de Raad corrigeert de rechtbank op één belangrijk punt: de zogenoemde rechtspraak over duuraanspraken. Volgens die lijn moet de rechter terughoudend zijn ten aanzien van de periode vóór het moment waarop iemand een verzoek heeft ingediend. Betrokkene kon al eerder actie ondernemen, want de gevolgen van de reisregeling waren zichtbaar in haar salarisspecificaties en periodeoverzichten. De Raad oordeelt daarom dat compensatie alleen verschuldigd is over de periode vanaf 1 juli 2010 — de datum waarop het verzoek geacht wordt te zijn ingediend — tot 1 januari 2012, toen voor alle ambulante medewerkers van de NVWA de regel 'reistijd is werktijd' ging gelden.
De Raad vernietigt ook de besluiten die de minister in 2012 al had genomen ter uitvoering van de rechtbankuitspraak, omdat die op een onjuist startpunt waren gebaseerd. Voor de nieuwe beslissing op bezwaar geeft de Raad gedetailleerde aanwijzingen mee. Compensatie in verlofuren (90,5 uren in dit geval) is toegestaan. Betrokkene kan daarnaast in aanmerking komen voor een overwerkvergoeding en een toelage onregelmatige dienst, voor zover aan de voorwaarden is voldaan — en anders dan de minister had betoogd, ook als het overwerk precies één uur bedroeg. Over eventuele financiële vergoedingen moet wettelijke rente worden berekend. Een ploegentoeslag is niet verschuldigd, omdat die ook voor de bevoordeelde groepen niet over reistijd werd uitbetaald.
De Centrale Raad van Beroep vernietigt de aangevallen uitspraak gedeeltelijk, draagt de minister op een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen en compenseert betrokkene voor 90,5 verlofuren over de periode van 1 juli 2010 tot 1 januari 2012, met mogelijke aanvulling in de vorm van een overwerkvergoeding en toelage onregelmatige dienst inclusief wettelijke rente.
Betrokken advocaten
mr. M.B. de Witte-van den Haak
appellant
mr. E. Wies
appellant
mr. G.M. Boerma
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2024:720, Rechtbank Rotterdam, 11-01-2024, ROT 22/3265
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:719, Rechtbank Rotterdam, 11-01-2024, ROT 21/4051
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Ambtenarenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2023:17402, Rechtbank Den Haag, 15-11-2023, 23/4405
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2023:3762, Raad van State, 11-10-2023, 202106766/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; AmbtenarenrechtZaaknummer
12-1953 AW
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr.drs. T.G.M. Simons
- dhr. mr. H.C.P. Venema
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.