Naar inhoud
Juristi.nl

Raad wijst aanvraag voor autovoorziening oorlogsslachtoffer af — CRVB:2026:1004

afwijzing autovoorziening op grond van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers

Eiser / verzoeker

appellante

VS

Verweerder / gedaagde

de Raad van bestuur van de Sociale Verzekeringsbank

Centrale Raad van Beroep verklaart het beroep ongegrond: de weigering van de autovoorziening blijft in stand omdat appellante geen rijbewijs heeft en haar inwonende kleinzoon niet als samenwonende partner geldt.

  • Voor een autovoorziening op grond van de Wuv moet de vervolgde zelf of een samenwonende partner over een geldig rijbewijs beschikken.
  • Een inwonende kleinzoon met rijbewijs kan niet als samenwonende partner gelden omdat de wet bloedverwanten in de tweede graad daarvan uitsluit.
  • Omdat niet aan het rijbewijsvereiste is voldaan, hoeft niet meer te worden beoordeeld of de auto medisch of sociaal noodzakelijk is.
  • Reeds toegekende voorzieningen voor sociaal vervoer en vakantiekosten weerleggen het argument dat weigering tot sociale isolatie leidt.
  • Beroep is ongegrond; appellante krijgt het betaalde griffierecht niet vergoed.

Samenvatting

Een vrouw die vanwege de vervolging van haar ouders in de Tweede Wereldoorlog is gelijkgesteld met een oorlogsslachtoffer in de zin van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945, ontvangt al langere tijd verschillende voorzieningen op grond van die wet, waaronder een verhoogde vergoeding voor het onderhouden van sociale contacten. Deze keer ging het om haar aanvraag voor een voorziening voor de aanschaf van een auto. Al in 1997 had de Sociale Verzekeringsbank een vergelijkbare aanvraag afgewezen omdat zij zelf geen rijbewijs heeft en ook geen inwonende partner met een geldig rijbewijs, en de Centrale Raad van Beroep had dat besluit destijds in stand gelaten. In juli 2025 probeerde zij het opnieuw.

De Sociale Verzekeringsbank wees ook deze nieuwe aanvraag af, op dezelfde grond: de vrouw heeft geen geldig rijbewijs en evenmin een samenwonende partner die er wel een heeft. Haar bezwaar daartegen werd ongegrond verklaard, waarna zij beroep instelde bij de Centrale Raad van Beroep. Zij voerde aan dat haar kleinzoon, die bij haar inwoont, wel een geldig rijbewijs heeft en bereid is haar structureel te vervoeren, al beschikt hij zelf niet over een auto.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De Raad stelde voorop dat voor het toekennen van een autovoorziening als voorwaarde geldt dat de vervolgde zelf, of diens samenwonende partner, over een geldig rijbewijs beschikt. Dat vereiste heeft de Raad in eerdere rechtspraak al aanvaard. De vraag was dus of de kleinzoon van de vrouw als een samenwonende partner in de zin van de regeling kan worden aangemerkt. De Raad volgde de uitleg van de Sociale Verzekeringsbank dat onder samenwonende partners wordt verstaan twee personen die samenleven alsof zij gehuwd zijn, met een min of meer gedeeld leven en gezamenlijke activiteiten. De gedachte daarachter is dat de auto, als een sterk persoonsgebonden voorziening, dan niet zomaar door anderen wordt gebruikt. Bovendien bepaalt de wet zelf uitdrukkelijk dat personen die in de tweede graad bloedverwant zijn, zoals een grootouder en een kleinkind, nooit als samenwonende partners kunnen gelden. Omdat dat tussen de vrouw en haar kleinzoon het geval is, kon hij niet als samenwonende partner met rijbewijs worden aangemerkt. Omdat dit vereiste niet was vervuld, hoefde de Sociale Verzekeringsbank niet eens meer te beoordelen of een auto voor de vrouw medisch noodzakelijk of sociaal wenselijk zou zijn.

De vrouw wees er ook op dat het weigeren van de voorziening bij haar zou leiden tot ernstige sociale isolatie en gezondheidsrisico's. Ook dat argument haalde niets uit: de Raad wees erop dat zij al verschillende andere voorzieningen ontvangt die juist bedoeld zijn om sociale contacten te onderhouden, waaronder een verhoogde vergoeding voor sociaal vervoer en voor vakantiekosten. Van een onaanvaardbaar isolement was daarom geen sprake.

De Raad concludeerde dat het beroep niet slaagt en dat het bestreden besluit in stand blijft: de vrouw krijgt geen voorziening voor de aanschaf van een auto. Omdat haar beroep niet slaagt, krijgt zij ook het betaalde griffierecht niet vergoed.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

25/2020 WUV

Procedure

Eerste en enige aanleg

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

CRVB:2026:1506
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1505
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1485
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1495
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1496
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht