Raad verwerpt verzet tegen niet-ontvankelijk hoger beroep over persoonsgebonden budget — CRVB:2026:1022
verzet tegen niet-ontvankelijkverklaring van hoger beroep wegens termijnoverschrijding in pgb-zaak
Eiser / verzoeker
appellante
Verweerder / gedaagde
CZ Zorgkantoor B.V.
De Centrale Raad van Beroep verklaart het verzet tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het te laat ingestelde hoger beroep ongegrond.
- De termijn van zes weken voor hoger beroep ging in op 25 februari 2025, nadat de rechtbank een eerder foutief verzonden uitspraak opnieuw had verstuurd, en liep af op 7 april 2025
- Het hoger beroepschrift werd pas op 14 oktober 2025 ingediend, en bovendien bij de rechtbank in plaats van bij de Centrale Raad van Beroep
- Voor de termijnberekening telt de datum waarop het stuk voor het eerst ergens is binnengekomen, dus 14 oktober 2025, ook al werd het pas maanden later doorgestuurd
- Onzekerheid over lopend overleg met het Zorgkantoor is geen reden om de beroepstermijn te laten verlopen, omdat een voorlopig hoger beroep de termijn had kunnen veiligstellen
- Het verzet wordt ongegrond verklaard zonder proceskostenveroordeling, waardoor de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep in stand blijft
Samenvatting
Een vrouw die te laat in hoger beroep ging in een geschil over haar persoonsgebonden budget, krijgt bij de Centrale Raad van Beroep alsnog geen gehoor voor haar bezwaar tegen die te late indiening. De Raad had haar hoger beroep eerder al versneld afgedaan en niet-ontvankelijk verklaard omdat het beroepschrift niet op tijd binnen was. Tegen die beslissing kwam zij in verzet, maar ook dat verzet wordt nu ongegrond verklaard.
De zaak gaat terug op een uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 19 februari 2025 in een geschil tussen de vrouw en CZ Zorgkantoor B.V. over de uitbetaling van haar persoonsgebonden budget. Die uitspraak werd op dezelfde dag naar partijen gestuurd, maar omdat de rechtbank later merkte dat de verzending niet goed was gegaan, is een afschrift op 24 februari 2025 opnieuw verstuurd. Vanaf 25 februari 2025 liep daarom de wettelijke termijn van zes weken om hoger beroep in te stellen, met als laatste dag 7 april 2025.
De vrouw diende pas op 14 oktober 2025 een beroepschrift in, en bovendien bij de verkeerde instantie: de rechtbank in plaats van de Raad. De rechtbank stuurde het stuk pas op 26 januari 2026 door, waar het op 27 januari 2026 werd ontvangen. Omdat voor de beoordeling van de termijn de datum telt waarop het stuk voor het eerst ergens is binnengekomen, geldt 14 oktober 2025 als de ontvangstdatum van het hoger beroepschrift. Daarmee stond voor de Raad vast dat het hoger beroep ruim buiten de termijn van zes weken was ingesteld, en werd het eerder dit jaar niet-ontvankelijk verklaard.
In haar verzet tegen die beslissing voerde de vrouw aan dat de vertraging niet aan haarzelf te wijten was, maar aan het Zorgkantoor. Zij stelde dat zij, op aandringen van het Zorgkantoor, eerst had geprobeerd een zorgovereenkomst te sluiten om het budget alsnog op een andere manier geregeld te krijgen. Pas toen dat niet lukte en het Zorgkantoor bleef weigeren het persoonsgebonden budget uit te betalen, zag zij zich genoodzaakt naar de rechter te stappen.
De Raad volgt dit betoog niet. Uit wat de vrouw heeft aangevoerd blijkt niet dat de eerdere, versnelde afdoening van haar hoger beroep onterecht was. Zij was op de hoogte van de termijn waarbinnen zij hoger beroep moest instellen. Als zij nog in gesprek was met het Zorgkantoor en nog niet zeker wist of zij daadwerkelijk in hoger beroep wilde gaan, had zij desondanks binnen de termijn een voorlopig hoger beroep kunnen instellen om haar rechten veilig te stellen, en dat pas later kunnen aanvullen of intrekken. Dat zij dat buiten haar eigen schuld niet had kunnen doen, is niet gebleken.
Op de zitting van 25 juni 2026, waar het verzet inhoudelijk werd behandeld, zijn beide partijen niet verschenen. De Centrale Raad van Beroep verklaart het verzet ongegrond, zodat de eerdere niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep in stand blijft en de vrouw geen inhoudelijke beoordeling krijgt van haar geschil met het Zorgkantoor over het persoonsgebonden budget. Voor een proceskostenveroordeling ziet de Raad geen aanleiding.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
26/226 WLZ-V
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.