Raad bevestigt weigering WIA-uitkering wegens niet volbrachte wachttijd — CRVB:2026:1036
weigering van een WIA-uitkering wegens het niet volbrengen van de wachttijd van 104 weken
Eiser / verzoeker
Appellant, een man met een paniekstoornis
Verweerder / gedaagde
Het Uwv
De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de man geen recht heeft op een WIA-uitkering, omdat hij de wettelijke wachttijd van 104 weken niet onafgebroken arbeidsongeschikt is geweest.
- Wachttijd van 104 weken is niet vervuld, omdat appellant al voor het einde van die periode hersteld was gemeld voor zijn eigen werk
- Een eerdere hersteldverklaring is niet automatisch doorslaggevend, de wachttijd wordt zelfstandig beoordeeld aan de hand van alle beschikbare gegevens
- Diagnose Non-fearful panic disorder uit 2023 werpt geen nieuw licht op klachten die bij de hersteldmelding in 2011 al bekend waren
- Een latere, nauwkeurigere diagnose zegt volgens de Raad op zichzelf niets over de ernst van de klachten in de destijds beoordeelde periode
- Verzoek om een onafhankelijke deskundige te benoemen wordt afgewezen bij gebrek aan voldoende twijfel over de conclusies van de verzekeringsarts
Samenvatting
Een man had zich in 2010 ziek gemeld vanuit de Werkloosheidswet en ontving daarna een Ziektewetuitkering. Na een beoordeling in het eerste ziektejaar werd hij per 8 juni 2011 hersteld gemeld voor zijn eigen werk. Zijn bezwaar daartegen werd afgewezen, en zowel de rechtbank Amsterdam als de Centrale Raad van Beroep bevestigden die hersteldmelding destijds in 2012 en 2013. Pas in december 2023 vroeg de man alsnog een WIA-uitkering aan. Het Uwv weigerde die toe te kennen, omdat hij daarvoor niet onafgebroken de wettelijke wachttijd van 104 weken arbeidsongeschikt was geweest: hij was immers al voor het einde van die periode hersteld gemeld.
De man was het daar niet mee eens. Hij voerde aan dat bij hem in 2023 de diagnose Non-fearful panic disorder was gesteld, een variant van een paniekstoornis die zich vooral uit in lichamelijke klachten. Volgens hem bewees deze nieuwe diagnose dat de ernst van zijn beperkingen bij de hersteldmelding in 2011 was onderschat en dat hij in werkelijkheid al die tijd onafgebroken arbeidsongeschikt was gebleven. Hij wees op aanhoudende vermoeidheid, spierspanning en een verhoogde rustbehoefte, op het progressieve en moeilijk behandelbare karakter van de aandoening, en op het feit dat hij al lange tijd is vrijgesteld van de sollicitatieplicht voor de bijstand. Hij vroeg de Raad om een onafhankelijke deskundige te benoemen.
De rechtbank Noord-Nederland volgde het Uwv al in eerste aanleg. Volgens de rechtbank wierp de nieuwe diagnose geen ander licht op de klachten die destijds bij de hersteldmelding al bekend waren: de paniekstoornis werd toen al onderkend, alleen zonder de specifieke labeling die er in 2023 aan werd gegeven.
De Centrale Raad van Beroep onderschreef dat oordeel. Volgens vaste rechtspraak moet de vraag of de wachttijd is vervuld zelfstandig worden beoordeeld aan de hand van alle beschikbare gegevens, waarbij een eerdere hersteldverklaring niet automatisch doorslaggevend is. De verzekeringsarts bezwaar en beroep had echter overtuigend uiteengezet dat de in 2023 gestelde Non-fearful panic disorder qua impact vergelijkbaar is met de gewone paniekstoornis die destijds al was vastgesteld, en dat de nu genoemde lichamelijke klachten, zoals spierspanning en vermoeidheid, ook in 2011 al waren onderkend en meegewogen. Een latere, nauwkeurigere diagnose zegt volgens de Raad op zichzelf niets over hoe ernstig de klachten destijds werkelijk waren. Ook een door de man aangehaald artikel over het progressieve karakter van de aandoening in het algemeen kon niet aantonen dat juist bij hem, in de vier weken na zijn hersteldmelding, sprake was van toegenomen arbeidsongeschiktheid. Omdat er onvoldoende twijfel bestond over de conclusies van de verzekeringsarts, wees de Raad ook het verzoek om een onafhankelijke deskundige te benoemen af.
De Raad concludeerde dat het Uwv terecht had vastgesteld dat de man de wachttijd van 104 weken niet had vervuld en dus geen recht heeft op een WIA-uitkering. De uitspraak van de rechtbank werd bevestigd, zodat de weigering van de uitkering in stand blijft. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt de man geen vergoeding voor zijn proceskosten of het betaalde griffierecht.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:559, Raad van State, 02-02-2026, 202401648/1/V3
Raad van State · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:724, Rechtbank Den Haag, 19-01-2026, NL26.136
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RVS:2025:6417, Raad van State, 31-12-2025, BRS.25.001669
Raad van State · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24539, Rechtbank Den Haag, 19-12-2025, NL25.55757
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/1876 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. T. Dompeling
- mw. mr. D.S. de Vries
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.