Voormalig hoofdagent krijgt na hoger beroep hoger WIA-percentage — CRVB:2026:1037
vaststelling mate van arbeidsongeschiktheid onder de Wet WIA
Eiser / verzoeker
appellante, een voormalig hoofdagent
Verweerder / gedaagde
de Raad van bestuur van het UWV
Beroep gegrond, besluit vernietigd en de mate van arbeidsongeschiktheid door de Raad zelf vastgesteld op 67,71% in plaats van de eerdere 60,06%
- Medische beoordeling van het UWV blijft in stand: geen aanleiding om meer beperkingen aan te nemen dan in de FML zijn opgenomen
- Beroep op een allergie als belemmering voor de geselecteerde functies slaagt niet, omdat dit aspect daarin niet voorkomt
- UWV wijzigt tijdens het hoger beroep zelf zijn arbeidskundige onderbouwing met andere functies
- Arbeidsongeschiktheidspercentage stijgt daardoor van 60,06% naar 67,71%, vastgesteld door de Raad zelf
- UWV veroordeeld tot € 4.134 proceskosten en vergoeding van het griffierecht
Samenvatting
Een voormalig hoofdagent van de politie krijgt van de Centrale Raad van Beroep een hoger arbeidsongeschiktheidspercentage toegekend, van 60,06% naar 67,71%. Haar eigenlijke bezwaar, dat zij méér beperkingen heeft dan het UWV had aangenomen en helemaal niet kon werken in de aangewezen functies, wordt echter afgewezen.
De vrouw werkte 22,24 uur per week als hoofdagent en meldde zich in mei 2017 ziek met psychische klachten. Een eerste WIA-aanvraag werd afgewezen omdat haar arbeidsongeschiktheid destijds op minder dan 35% werd vastgesteld. In 2023 vroeg zij een herbeoordeling aan, nadat zij zich in september 2022 opnieuw had ziekgemeld tijdens een reïntegratiepoging bij haar ex-werkgever. Een verzekeringsarts van het UWV stelde vast dat sprake was van toegenomen beperkingen door dezelfde ziekteoorzaak, en legde deze vast in een Functionele Mogelijkhedenlijst. Een arbeidsdeskundige selecteerde vervolgens passende functies en berekende de mate van arbeidsongeschiktheid op 60,06%, op basis waarvan het UWV haar een loongerelateerde WGA-uitkering toekende. Haar bezwaar tegen deze vaststelling werd door het UWV ongegrond verklaard, en ook de rechtbank Midden-Nederland liet dat besluit in stand.
In hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep herhaalde de vrouw dat haar beperkingen zijn onderschat en dat zij de geselecteerde functies niet aankan. Zij bracht aanvullende medische informatie in, waaronder gegevens van haar huisarts en een psychiatrisch onderzoek dat voor haar ex-werkgever was opgesteld met het oog op reïntegratie. Als derde-belanghebbende nam ook de politie als voormalig werkgever aan de procedure deel, zij het zonder op de zitting te verschijnen. Omdat de vrouw geen toestemming gaf om haar medische gegevens met de ex-werkgever te delen, mocht alleen de gemachtigde van de ex-werkgever kennisnemen van de medische stukken.
De Raad volgt de rechtbank in het oordeel dat er geen aanleiding is om aan de medische beoordeling van het UWV te twijfelen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep had toegelicht dat de informatie van de huisarts geen nieuwe inzichten bevatte over de klachten op de relevante datum, en dat het onderzoek van de ex-werkgever niet op diezelfde datum zag. Ook een door de vrouw aangevoerd syndroom gaf voor de verzekeringsarts geen aanleiding om de eerder vastgestelde beperkingen te herzien. Op de zitting voerde de vrouw nog aan dat een allergie haar zou belemmeren in de geselecteerde functies, maar het UWV wees erop dat dit aspect in die functies helemaal niet voorkomt, waardoor ook dit argument niet slaagt.
Toch krijgt de vrouw formeel gelijk, maar om een andere reden dan zij had aangevoerd. Tijdens de procedure in hoger beroep bracht het UWV zelf een nieuw arbeidsdeskundig rapport in, waarin enkele eerder geselecteerde functies alsnog ongeschikt werden geacht en andere functies in de plaats kwamen. Die herziening leidde tot een hogere arbeidsongeschiktheid van 67,71% in plaats van de eerdere 60,06%. Omdat het UWV daarmee zijn eigen standpunt in hoger beroep heeft gewijzigd, vernietigt de Raad zowel de uitspraak van de rechtbank als het besluit van het UWV, en stelt zelf het percentage vast op 67,71%, zodat de zaak niet voor verdere afhandeling hoeft terug te gaan naar het UWV.
Omdat het beroep tegen het besluit hiermee gegrond wordt verklaard, veroordeelt de Raad het UWV tot vergoeding van de proceskosten van de vrouw in bezwaar, beroep en hoger beroep, in totaal € 4.134,-, plus het betaalde griffierecht van € 194,-.
Betrokken advocaten
mr. E.R. Jonkman
appellante
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:13152, Rechtbank Rotterdam, 13-11-2025, ROT 24/5327
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:5889, Rechtbank Oost-Brabant, 23-09-2025, 24/4108
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7471, Rechtbank Midden-Nederland, 04-07-2025, UTR 25/3091
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:CRVB:2021:3128, Centrale Raad van Beroep, 13-12-2021, 17/5499 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/1376 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.