Naar inhoud
Juristi.nl

Raad verwerpt verzet tegen niet-ontvankelijk hoger beroep na dertien jaar — CRVB:2026:1053

Verzet tegen niet-ontvankelijkverklaring van te laat ingediend hoger beroep

Eiser / verzoeker

appellant

VS

Verweerder / gedaagde

UWV

Verzet tegen de niet-ontvankelijkverklaring van het meer dan dertien jaar te laat ingediende hoger beroep ongegrond verklaard.

  • Hoger beroep werd meer dan dertien jaar na de wettelijke termijn ingediend
  • Appellant voerde langdurige medische klachten en het ontbreken van juridische bijstand aan als reden
  • Raad oordeelt dat de duur en de onmogelijkheid van tijdig beroep niet zijn onderbouwd
  • Termijnoverschrijding wordt niet verschoonbaar geacht en komt voor rekening van appellant
  • Verzet ongegrond verklaard, geen proceskostenvergoeding

Samenvatting

Een man ging in verzet tegen een beslissing van de Centrale Raad van Beroep waarin zijn hoger beroep in een arbeidsongeschiktheidszaak niet-ontvankelijk was verklaard. De reden daarvoor was opvallend: het hoger beroep was extreem laat ingediend.

De rechtbank Amsterdam had in juli 2012 uitspraak gedaan in zijn zaak en zijn beroep tegen het UWV ongegrond verklaard. Tegen die uitspraak kon hij tot medio augustus 2012 hoger beroep instellen. Het hogerberoepschrift kwam echter pas op 10 november 2025 bij de Raad binnen, meer dan dertien jaar te laat. Omdat de man geen bijzondere omstandigheden had aangevoerd die deze termijnoverschrijding konden verontschuldigen, verklaarde de Raad het hoger beroep in februari 2026 niet-ontvankelijk.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De man ging tegen die beslissing in verzet. Hij liet weten dat hij niet uit onwil of nalatigheid had gewacht met het instellen van hoger beroep, maar dat dit kwam door zijn langdurige medische situatie. In zijn verzetschrift voegde hij toe dat hij destijds ook geen juridische bijstand had en zich in een slechte gezondheidstoestand bevond, waardoor hij niet in staat was om op tijd te reageren. Op de zitting, waar iemand namens hem via een videoverbinding het woord voerde, werd dit standpunt herhaald: medische redenen zouden de extreme vertraging verklaren.

De Raad erkende dat de man al lange tijd met medische klachten kampt, maar dat was voor de Raad niet voldoende. Hij had namelijk niet onderbouwd waarom het hem al die jaren onmogelijk was geweest om alsnog hoger beroep in te stellen, en evenmin waarom die periode van onmogelijkheid dan wel zo lang, meer dan dertien jaar, had moeten duren. Zonder een dergelijke onderbouwing kon de Raad niet vaststellen dat de man geen enkel verwijt trof voor het te laat indienen van zijn beroep. De te late indiening bleef daarom voor zijn rekening, en van een verschoonbare termijnoverschrijding was geen sprake.

De Raad verklaarde het verzet ongegrond. Dit betekent dat de eerdere niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep in stand blijft: de inhoudelijke uitspraak van de rechtbank Amsterdam uit 2012 wordt niet alsnog door de Raad beoordeeld. Voor een proceskostenvergoeding zag de Raad geen aanleiding.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

25/2280 WAO-V

Procedure

Verzet

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

CRVB:2026:1506
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1505
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1485
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1495
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
CRVB:2026:1496
Centrale Raad van Beroep·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht