Raad bevestigt dat man geen recht heeft op IVA-uitkering — CRVB:2026:1056
recht op IVA- versus WGA-uitkering en duurzaamheid van arbeidsongeschiktheid
Eiser / verzoeker
appellant
Verweerder / gedaagde
UWV
Hoger beroep faalt: de Raad bevestigt dat het UWV terecht een WGA-uitkering in plaats van een IVA-uitkering heeft toegekend, omdat de arbeidsongeschiktheid op de datum in geding niet duurzaam was.
- UWV kende een WGA-uitkering toe in plaats van de gevraagde IVA-uitkering, omdat de arbeidsongeschiktheid wel volledig maar niet duurzaam werd geacht
- Verzekeringsarts bezwaar en beroep zag op de datum in geding nog reële behandelmogelijkheden bij neuroloog en kinesitherapeut die de belastbaarheid konden verbeteren
- Dat latere onderzoeken weinig vooruitgang lieten zien, doet niet af aan de juistheid van de destijds gemaakte inschatting
- Een aanvullend lichamelijk onderzoek in de bezwaarfase was niet nodig omdat er al eerder onderzoek had plaatsgevonden en de klachten na de datum in geding juist verslechterden
- Hoger beroep faalt, de WGA-uitkering blijft in stand en appellant krijgt geen proceskostenvergoeding
Samenvatting
Een man die na een arbeidsongeval volledig arbeidsongeschikt is geraakt, krijgt bij de Centrale Raad van Beroep opnieuw geen gelijk in zijn strijd om een IVA-uitkering. Deze uitspraak is gedaan in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 30 juni 2025, die zijn beroep tegen het UWV al eerder ongegrond had verklaard.
Het UWV kende de man na afloop van de wettelijke wachttijd per 3 juni 2023 een loongerelateerde WGA-uitkering toe, gebaseerd op volledige arbeidsongeschiktheid van 100 procent. Voor een IVA-uitkering, die geldt voor mensen bij wie volledige arbeidsongeschiktheid ook duurzaam is, achtte het UWV hem niet in aanmerking komen: volgens de verzekeringsarts waren er op dat moment nog reële behandelmogelijkheden die zijn belastbaarheid konden verbeteren. Tegen die beslissing maakte de man bezwaar, dat het UWV ongegrond verklaarde, en vervolgens beriep hij zich tevergeefs op de rechtbank.
In hoger beroep herhaalde de man in essentie zijn eerdere standpunten. Hij vond dat het UWV en de rechtbank onvoldoende oog hadden voor zijn schrijnende situatie en zijn medische onderbouwing onvoldoende hadden gewogen. Ook vond hij het onzorgvuldig dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep hem niet opnieuw lichamelijk had onderzocht: zo'n onderzoek zou volgens hem standaard onderdeel moeten zijn van de heroverweging in bezwaar, en het achterwege laten daarvan noemde hij 'gemakzucht'. Ter onderbouwing van zijn standpunt dat zijn arbeidsongeschiktheid wel degelijk duurzaam is, overlegde hij aanvullende medische informatie van een neuroloog, kinesitherapeut en klinisch psycholoog uit 2025 en 2026.
De Raad volgde de man niet. Over het ontbreken van een nieuw lichamelijk onderzoek in bezwaar overwoog de Raad dat de verzekeringsarts al minstens één keer eerder, tijdens een spreekuur van zestig minuten, lichamelijk onderzoek had verricht, en dat een nieuw onderzoek tijdens de bezwaarfase geen toegevoegde waarde had. De datum waarover het ging lag toen al ruim tien maanden terug, en de man had zelf tijdens de hoorzitting verteld dat zijn klachten daarna juist waren verergerd. Voor de beoordeling van duurzaamheid gaat het bovendien om een inschatting van de verwachte verbetering in het eerstkomende jaar en het jaar daarna, waarvoor een nieuw lichamelijk onderzoek weinig zou toevoegen.
Over de kern van de zaak, de duurzaamheid van de arbeidsongeschiktheid, overwoog de Raad dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep aan de hand van het geldende beoordelingskader inzichtelijk had gemotiveerd dat er op de datum in geding nog reële kansen op verbetering waren. Een neuroloog constateerde kort na die datum al enige verbetering in de nekklachten en adviseerde voorzichtige hervatting van bewegingen, de kinesitherapie liet langzame maar gestage vooruitgang zien, en er was net een revalidatietraject met injecties gestart. Op basis daarvan verwachtte de verzekeringsarts dat de man onder meer beter met zijn hoofd zou kunnen bewegen, langer zou kunnen lopen en staan en sneller zou kunnen handelen, en dat die verbetering ook het jaar daarna zou doorzetten. Dat achteraf bleek dat de kinesitherapeut vanaf het najaar van 2023 nauwelijks meer vooruitgang zag en in 2026 concludeerde dat er in vier jaar weinig was veranderd, doet volgens de Raad niets af aan de juistheid van de inschatting die destijds, op basis van de toen beschikbare informatie, kon worden gemaakt. Ook een latere conclusie van de bedrijfsarts dat de man slechts marginaal belastbaar was, zegt volgens de Raad niets over de duurzaamheid van zijn beperkingen, omdat dat een ander beoordelingskader betreft.
Omdat het hoger beroep niet slaagde, bevestigde de Raad de uitspraak van de rechtbank. De toekenning van de WGA-uitkering in plaats van een IVA-uitkering blijft daarmee in stand, en de man krijgt geen vergoeding voor zijn proceskosten of het betaalde griffierecht.
Betrokken advocaten
mr. G.A. Vermeijden
het Uwv
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2026:82, Centrale Raad van Beroep, 21-01-2026, 23/2159 TW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1874, Centrale Raad van Beroep, 18-12-2025, 25/610 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1846, Centrale Raad van Beroep, 18-12-2025, 24/1725 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1861, Centrale Raad van Beroep, 17-12-2025, 24/1958 WAJONG
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/1684 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.