Raad houdt arbeidsongeschiktheidspercentage van 53,3% in stand — CRVB:2026:1106
vaststelling van het arbeidsongeschiktheidspercentage bij een WIA-uitkering
Eiser / verzoeker
appellante (uitkeringsgerechtigde)
Verweerder / gedaagde
Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)
Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het arbeidsongeschiktheidspercentage van 53,30% terecht is vastgesteld en het hoger beroep niet slaagt.
- Raad benoemt een onafhankelijke verzekeringsarts als deskundige vanwege het verschil van inzicht tussen het UWV en de eigen arts van appellante
- Deskundige onderschrijft de eerder aangenomen urenbeperking van circa twintig uur per week als redelijk gezien de intensiteit van de behandeling
- Naar aanleiding van het deskundigenrapport past het UWV de beperkingenlijst nog aan, zonder dat dit het arbeidsongeschiktheidspercentage van 53,30% wijzigt
- Hoger beroep slaagt niet: het percentage van 53,30% en de weigering van een hogere urenbeperking blijven in stand
- UWV toch veroordeeld in proceskosten van € 3.445,95 omdat het besluit pas in hoger beroep afdoende is gemotiveerd
Samenvatting
Een vrouw die als schoonmaakster en huishoudelijk medewerkster in de thuiszorg werkte, meldde zich in november 2017 ziek. Nadat zij een WIA-uitkering had aangevraagd, stelde het UWV vast dat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt was en weigerde een uitkering. Na bezwaar kreeg zij alsnog een uitkering, met een arbeidsongeschiktheidspercentage van 53,30%. Zij vond dat dit percentage te laag was: volgens haar had het UWV te weinig rekening gehouden met haar medische beperkingen, waardoor zij niet in staat zou zijn de door een arbeidsdeskundige geselecteerde functies te vervullen.
Zij stapte naar de rechtbank Overijssel, die op 9 november 2021 oordeelde dat het medisch onderzoek weliswaar zorgvuldig was, maar dat het besluit niet op alle punten voldoende was gemotiveerd: pas in een later rapport was toereikend uitgelegd waarom een verdergaande urenbeperking niet nodig was. De rechtbank verklaarde het beroep daarom gegrond en vernietigde het besluit, maar liet de gevolgen ervan in stand: het percentage van 53,30% bleef gelden, en de vrouw kreeg een vergoeding van proceskosten en griffierecht.
Zij legde zich daar niet bij neer en ging in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep. Zij verwees naar een rapport van haar eigen bedrijfs- en verzekeringsarts, die concludeerde dat zij eigenlijk maar driemaal vier uur per week kon werken, met extra hersteltijd, onregelmatige werktijden en intensieve begeleiding vanwege haar beperkte initiatief. De vrouw stelde dat de verzekeringsarts van het UWV onvoldoende rekening had gehouden met haar dagelijkse leven en persoonlijkheidskenmerken, en dat de jarenlange intensieve behandelingen die zij volgt veel tijd en energie kosten.
Omdat er een duidelijk verschil van inzicht bestond tussen de artsen van het UWV en de arts van de vrouw, benoemde de Raad een onafhankelijke verzekeringsarts als deskundige. Die onderzocht de vrouw persoonlijk en concludeerde dat zij lijdt aan verschillende persoonlijkheidsstoornissen, en dat een aanvullende beperking nodig is voor toezicht en begeleiding. Over het aantal te werken uren was de deskundige duidelijk: de eerder aangenomen beperking van ongeveer twintig uur per week vond hij redelijk en in lijn met de intensiteit van de behandeling die de vrouw op de relevante datum volgde. Naar aanleiding van dit rapport paste de verzekeringsarts van het UWV de beoordeling nog aan met beperkingen voor werk waarin altijd op collega's of een leidinggevende kan worden teruggevallen en voor regelmatige werktijden. Het percentage van 53,30% bleef daarbij ongewijzigd; een van de eerder geselecteerde functies verviel, maar dat had geen invloed op de uitkomst omdat die functie niet was gebruikt bij de berekening.
De Raad volgt het oordeel van de deskundige, dat volgens de Raad blijk geeft van een zorgvuldig, inzichtelijk en consistent onderzoek. De aanvullende stukken die de vrouw over de intensiteit van haar behandelingen indiende, gaven volgens de Raad geen aanleiding om tot een ander oordeel te komen over de urenbeperking. Het hoger beroep slaagt daarom niet en het arbeidsongeschiktheidspercentage van 53,30% blijft staan.
Omdat het besluit van het UWV pas tijdens de hoger-beroepsprocedure van een toereikende medische en arbeidskundige onderbouwing is voorzien, veroordeelt de Raad het UWV toch tot vergoeding van de proceskosten die de vrouw in hoger beroep heeft gemaakt: in totaal € 3.445,95, inclusief reiskosten en de kosten van de rapporten van haar eigen arts. Ook moet het UWV het griffierecht van € 134 terugbetalen. De uitspraak van de rechtbank wordt, met een verbeterde motivering, bevestigd.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2026:862, Rechtbank Gelderland, 27-01-2026, 25_578 en 25-2144
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1503, Centrale Raad van Beroep, 08-10-2025, 23/6 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:3133, Rechtbank Overijssel, 19-05-2025, ak_24_2785
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:6634, Rechtbank Overijssel, 11-12-2024, ak_24_2785 tu
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
21/4421 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.