Raad houdt WGA-vervolguitkering op basis van 45 tot 55% arbeidsongeschiktheid in stand — CRVB:2026:1107
vaststelling van de arbeidsongeschiktheidsklasse bij een WGA-vervolguitkering
Eiser / verzoeker
appellante (uitkeringsgerechtigde)
Verweerder / gedaagde
Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)
Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de WGA-vervolguitkering terecht is gebaseerd op een arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55%, met een vastgesteld percentage van 53,60%.
- Onafhankelijke deskundige ziet zowel voor het standpunt van het UWV als voor dat van de eigen arts van appellante een verdedigbare onderbouwing wat betreft de urenbeperking
- Deskundige ziet geen aanleiding voor extra begeleiding of toezicht, wel voor een voorspelbaar werkrooster
- Arbeidsongeschiktheidspercentage blijft 53,60%, binnen de klasse van 45 tot 55% waarop de WGA-vervolguitkering is gebaseerd
- Motiveringsgebrek dat pas in hoger beroep is hersteld, wordt met toepassing van artikel 6:22 Awb gepasseerd omdat de uitkomst hetzelfde zou zijn geweest
- UWV toch veroordeeld in proceskosten van € 934 en griffierecht, ondanks dat het hoger beroep inhoudelijk niet slaagt
Samenvatting
Een vrouw die als schoonmaakster en huishoudelijk medewerkster werkte, ontving sinds november 2019 een loongerelateerde WGA-uitkering op basis van een arbeidsongeschiktheidspercentage van 53,30%. Na afloop van de loongerelateerde periode kende het UWV haar in november 2021 een WGA-vervolguitkering toe, gebaseerd op een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse van 45 tot 55%. De vrouw was het daar niet mee eens: volgens haar had het UWV te weinig rekening gehouden met haar medische beperkingen, waardoor zij de door een arbeidsdeskundige geselecteerde functies niet zou kunnen uitoefenen.
Haar bezwaar tegen dit besluit werd ongegrond verklaard, en ook de rechtbank Overijssel verklaarde haar beroep op 25 oktober 2023 ongegrond. Tijdens die beroepsprocedure had het UWV overigens alsnog een arbeidskundig onderzoek laten uitvoeren, waarbij enkele niet meer actuele functies kwamen te vervallen en het percentage werd herberekend op 53,60%, nog altijd binnen dezelfde uitkeringsklasse. De rechtbank vond dat dit onderzoek eigenlijk al bij het nemen van het besluit had moeten gebeuren, maar paste een wettelijke regeling toe waarmee zo'n motiveringsgebrek buiten beschouwing kan blijven, en liet het besluit verder in stand.
De vrouw legde zich daar niet bij neer en ging in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep, waar zij herhaalde dat er meer beperkingen in haar beoordeling hadden moeten worden opgenomen. Ter onderbouwing verwees zij naar rapporten van haar eigen bedrijfs- en verzekeringsarts. Deze zaak werd behandeld samen met een andere, vergelijkbare zaak van dezelfde vrouw over haar eerdere WIA-beoordeling.
Omdat er een duidelijk verschil van inzicht bestond tussen de arts van het UWV en de arts van de vrouw, benoemde de Raad een onafhankelijke verzekeringsarts als deskundige. Die concludeerde dat bij de vrouw sprake is van verschillende persoonlijkheidsstoornissen. Over het aantal uren dat zij per week zou kunnen werken, was de deskundige minder stellig dan in de eerdere zaak: hij zag zowel onderbouwing voor het standpunt van het UWV (twintig uur per week) als voor de ruimere beperking waar de arts van de vrouw vanuit ging (twaalf uur per week), en noemde hierin een zekere beoordelingsruimte. Voor extra begeleiding en toezicht op het werk zag de deskundige geen aanleiding, wel voor een voorspelbaar rooster.
De verzekeringsarts van het UWV paste naar aanleiding hiervan de beoordeling nog aan met beperkingen voor werk waarin altijd kan worden teruggevallen op collega's of een leidinggevende en voor regelmatige werktijden, maar zag geen reden om de urenbeperking te verruimen. De aanvullende overzichten die de vrouw over haar behandelingen indiende, gaven de Raad geen aanleiding om op dat punt anders te oordelen. Het arbeidsongeschiktheidspercentage bleef daardoor 53,60%, binnen dezelfde klasse van 45 tot 55%.
De Raad volgt het oordeel van de deskundige en concludeert dat het hoger beroep niet slaagt. Wel stelt de Raad vast dat het besluit, net als bij de rechtbank al bleek, pas in hoger beroep van een toereikende onderbouwing is voorzien en dus aanvankelijk onvoldoende was gemotiveerd. Omdat aannemelijk is dat een besluit zonder dit gebrek tot dezelfde uitkomst had geleid, wordt dit gebrek gepasseerd en blijft het besluit in stand.
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Omdat het motiveringsgebrek pas in hoger beroep is hersteld, veroordeelt de Raad het UWV wel tot vergoeding van € 934 aan proceskosten van de vrouw en tot terugbetaling van het griffierecht van € 136.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2026:862, Rechtbank Gelderland, 27-01-2026, 25_578 en 25-2144
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1503, Centrale Raad van Beroep, 08-10-2025, 23/6 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:3133, Rechtbank Overijssel, 19-05-2025, ak_24_2785
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:6634, Rechtbank Overijssel, 11-12-2024, ak_24_2785 tu
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
23/3261 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.