Raad bevestigt WIA-uitkering na ME/CVS-oordeel van deskundige, Staat betaalt € 1.000 voor trage procedure — CRVB:2026:1378
WIA-uitkering en mate van arbeidsongeschiktheid bij ME/CVS
Eiser / verzoeker
Appellant, een man uit [woonplaats] met ME/CVS die een WGA-uitkering ontving
Verweerder / gedaagde
Het Uwv en, voor het schadevergoedingsverzoek, de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid)
Raad bevestigt de uitspraak van de rechtbank, zodat de arbeidsongeschiktheid op 73,68% blijft staan; de Staat moet € 1.000 schadevergoeding en € 467 proceskosten betalen.
- De Raad volgt de onafhankelijke deskundige verzekeringsarts, die de beperkingen in de FML van 16 mei 2022 juist vond; het arbeidsongeschiktheidspercentage van 73,68% blijft daarmee staan.
- Het neuropsychologisch onderzoek van 17 januari 2023 is volgens de deskundige niet valide en kan daarom geen conclusies dragen.
- De totale procedure duurde vier jaar en negen maanden, waarmee de redelijke termijn van vier jaar met negen maanden is overschreden.
- De vertraging is volledig aan de bestuursrechter toe te schrijven, omdat het Uwv binnen een half jaar op het bezwaar besliste; de Staat betaalt daarom € 1.000 schadevergoeding.
- Voor het schadevergoedingsverzoek krijgt de man € 467 aan proceskosten, voor het overige geen proceskostenvergoeding of griffierecht.
Samenvatting
Een manager beheer van een cultureel centrum, die daarnaast zzp'er was, meldde zich in maart 2019 ziek. Hij had last van een voet die geopereerd was, jicht, een verwijderde galblaas en slaapapneu. Daarna bleef hij zich langdurig vermoeid voelen en kreeg hij de diagnose ME/CVS, een aandoening waarbij mensen aanhoudend uitgeput zijn zonder duidelijke oorzaak. Over de vraag hoeveel hij nog kan werken liep een procedure die bijna vijf jaar zou duren.
Het Uwv kende hem per 30 maart 2021 een loongerelateerde WGA-uitkering toe, een uitkering voor mensen die gedeeltelijk arbeidsongeschikt zijn. De Uwv-arts nam beperkingen aan, waaronder een urenbeperking van zes uur per dag en dertig uur per week. De arbeidsdeskundige berekende een arbeidsongeschiktheid van 73,68%. In bezwaar nam de verzekeringsarts nog enkele beperkingen toe, voor pollen, huisstof en lawaai, en schrapte de beperking voor een kantoortuin. Een extra urenbeperking en cognitieve beperkingen zag hij niet. Het bezwaar werd ongegrond verklaard, en ook de rechtbank Noord-Nederland vond de medische beoordeling zorgvuldig en deugdelijk.
In hoger beroep voerde de man aan dat hij meer beperkt is, vooral voor duurbelasting en prikkels. Volgens hem was de bezwaarverzekeringsarts uitgegaan van een andere persoon, was zijn dagverhaal anders opgeschreven dan besproken en had het Uwv ten onrechte een neuropsychologisch onderzoek van 17 januari 2023 buiten beschouwing gelaten. Het Uwv wilde dat de uitspraak van de rechtbank bleef staan.
De Centrale Raad van Beroep twijfelde over de vastgestelde beperkingen en schakelde verzekeringsarts Perquin in als onafhankelijk deskundige. Die deed dossieronderzoek, sprak de man uitgebreid en onderzocht hem lichamelijk. Hij constateerde vermoeidheidsklachten zonder aanwijsbare onderliggende oorzaak, die ontstonden na twee operaties. Onderzoek door een internist leverde geen verklarende diagnose op. Het neuropsychologisch onderzoek van januari 2023 was volgens de deskundige niet valide en daarom niet bruikbaar. Zijn conclusie was dat de beperkingen in de FML (de lijst met wat iemand nog kan) van 16 mei 2022 juist waren vastgesteld. De Raad vond zijn motivering overtuigend en volgde hem. Ook de door de arbeidsdeskundige gekozen functies bleven daarmee passend.
Daarnaast had de man gevraagd om schadevergoeding omdat de procedure te lang duurde. Voor een procedure in drie instanties geldt in zaken als deze in beginsel een maximum van vier jaar. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 25 januari 2022 tot de uitspraak verstreken vier jaar en negen maanden. De zaak was niet complex en de man had de vertraging niet veroorzaakt, zodat de termijn met negen maanden is overschreden. Het Uwv besliste binnen een half jaar op het bezwaar, dus de vertraging ligt volledig bij de bestuursrechter. Daarom moet de Staat betalen.
De Raad bevestigt de uitspraak van de rechtbank, zodat de WGA-uitkering met een arbeidsongeschiktheid van 73,68% in stand blijft. De Staat (de minister van Justitie en Veiligheid) moet de man € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn en € 467 aan proceskosten voor het schadevergoedingsverzoek. Voor de rest van de proceskosten en het griffierecht krijgt hij geen vergoeding.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2025:547, Centrale Raad van Beroep, 01-04-2025, 23/3465 PW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:192, Centrale Raad van Beroep, 05-02-2025, 24/814 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2024:1487, Centrale Raad van Beroep, 18-07-2024, 22/2084 WMO15
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBNNE:2024:2435, Rechtbank Noord-Nederland, 17-06-2024, 195159
Rechtbank Noord-Nederland · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
24/1299 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.