Raad bevestigt weigering ZW-uitkering aan ontslagen medewerker van het OM: eigen werk was nog haalbaar — CRVB:2026:1382
weigering Ziektewet-uitkering
Eiser / verzoeker
Appellante, ontslagen medewerker van het Centrale verwerking Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
De Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank, waardoor de weigering van de ZW-uitkering per 24 oktober 2023 in stand blijft.
- De arts bezwaar en beroep van het Uwv deed een voldoende zorgvuldig onderzoek en motiveerde begrijpelijk dat de klachten het eigen werk op 24 oktober 2023 niet in de weg stonden.
- Appellante had geen medische stukken ingebracht die het oordeel van de arts weerlegden; haar hoger beroep herhaalde de beroepsgronden uit de eerdere procedure.
- Van schending van de wapengelijkheid is geen sprake: appellante kon haar standpunt onderbouwen, en een contra-expertise is niet vereist, ook niet bij gesteld financieel onvermogen.
- De Raad benoemt geen deskundige omdat er geen twijfel is aan de medische beoordeling.
Samenvatting
Op een dag in 2023 werd een medewerker van het Centrale verwerking Openbaar Ministerie (CVOM) op staande voet ontslagen. Zij meldde zich direct daarna ziek en wilde een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW). Het ontslag werd later ingetrokken, waarna het dienstverband met wederzijds goedvinden werd beëindigd. Over de vraag of zij daarna recht had op ziekengeld is tot aan de Centrale Raad van Beroep geprocedeerd.
De zaak ligt bij de Raad in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 22 augustus 2025. Het OM is zelf risicodrager voor de Ziektewet, wat betekent dat de werkgever de ziekengeldkosten draagt en het Uwv het besluit neemt. Het OM vroeg het Uwv om een besluit, omdat de bedrijfsarts de vrouw per 24 oktober 2023 geschikt achtte voor haar eigen werk. Het Uwv weigerde haar per die datum een uitkering te geven. Haar bezwaar werd bij besluit van 23 januari 2025 ongegrond verklaard, op basis van een rapport van een arts bezwaar en beroep. Die arts had haar zelf gezien tijdens het spreekuur en medische informatie uit de curatieve sector opgevraagd.
De rechtbank vond het onderzoek zorgvuldig en de motivering van de arts begrijpelijk. De arts had uitgelegd dat zowel de psychische als de lichamelijke klachten op 24 oktober 2023 niet leidden tot het niet kunnen functioneren in haar eigen werk. De vrouw had geen medische stukken ingebracht die dat oordeel konden weerleggen. Een behandeling die zij recent had moeten staken, bleek uit stukken van ver na de beoordelingsdatum en kon daarom niet meetellen.
In hoger beroep herhaalde de vrouw haar eerdere argumenten. Zij vond het onderzoek onzorgvuldig, onder meer omdat de bedrijfsarts haar niet zou hebben onderzocht. Zij verwees naar het journaal van haar huisarts en de informatie van haar fysiotherapeut. Ook voerde zij aan dat het beginsel van wapengelijkheid (equality of arms) was geschonden, omdat zij geen geld had om een eigen deskundige in te schakelen. Zij verzocht de Raad zelf een deskundige te benoemen. Het Uwv vroeg de Raad de uitspraak van de rechtbank te bevestigen.
De Raad volgt de vrouw niet. Volgens de wet heeft iemand recht op ziekengeld als hij zijn arbeid niet kan verrichten als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken. Met 'zijn arbeid' wordt het laatst verrichte werk bedoeld. De Raad vindt dat de rechtbank de beroepsgronden uitvoerig heeft besproken en terecht heeft geoordeeld dat het onderzoek van de arts van het Uwv zorgvuldig genoeg was. Wat de vrouw aanvoerde over het onderzoek door de bedrijfsarts van het OM verandert dat niet.
Ook een schending van de wapengelijkheid ziet de Raad niet. Er is geen reden om aan te nemen dat de vrouw belemmeringen heeft ondervonden bij het onderbouwen van haar standpunt. Zij had ruimte om medische stukken in te dienen en maakte daar ook gebruik van. Een contra-expertise door een externe verzekeringsarts is daarvoor niet vereist, zodat haar gestelde financiële onvermogen buiten beschouwing blijft. Omdat de vrouw in hoger beroep alleen verwees naar de eerder ingezonden informatie, en er geen twijfel is aan de medische beoordeling, ziet de Raad ook geen aanleiding om zelf een deskundige te benoemen.
De Raad bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De weigering van de ZW-uitkering vanaf 24 oktober 2023 blijft daarmee in stand. De vrouw krijgt geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2026:315, Rechtbank Midden-Nederland, 19-01-2026, UTR 25/5826 rectificatie
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7061, Rechtbank Midden-Nederland, 18-12-2025, UTR 24/7793
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1878, Centrale Raad van Beroep, 18-12-2025, 22/2776 TW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:7410, Rechtbank Midden-Nederland, 07-11-2025, UTR 25/5803
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/2002 ZW
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.