Turkse man krijgt geen IVA-uitkering: arbeidsongeschiktheid niet duurzaam — CRVB:2026:356
IVA-uitkering geweigerd wegens niet-duurzame arbeidsongeschiktheid
Eiser / verzoeker
appellant (woonachtig in Turkije)
Verweerder / gedaagde
Raad van bestuur van het UWV
Het hoger beroep slaagt alleen op het punt van proceskosten: het UWV wordt veroordeeld tot betaling van in totaal €1.401,- aan proceskosten en terugbetaling van €143,- griffierecht; het verzoek om IVA-uitkering en aanvullende schadevergoeding wordt afgewezen.
- Volledige arbeidsongeschiktheid stond vast, maar de vraag was of deze ook duurzaam was in de zin van de Wet WIA
- De verzekeringsarts van het UWV heeft voldoende concreet onderbouwd dat er op de peildatum behandelmogelijkheden waren met een te verwachten positief resultaat voor de belastbaarheid
- Dat een behandeling achteraf minder verbetering bracht dan verwacht, maakt de destijds uitgesproken prognose niet onjuist
- Het verzoek om een onafhankelijk deskundige te benoemen werd afgewezen omdat er geen aanleiding was te twijfelen aan de conclusies van de verzekeringsarts
- Het hoger beroep slaagt alleen op het punt van proceskosten voor het schadevergoedingsverzoek wegens overschrijding van de redelijke termijn
Samenvatting
Een man die in Turkije woont en vroeger als algemeen manager in de horeca werkte, vocht jarenlang voor een IVA-uitkering — de zwaarste arbeidsongeschiktheidsuitkering uit de Wet WIA. Hij meldde zich in juni 2019 ziek en ontving daarna een WGA-uitkering, gebaseerd op een arbeidsongeschiktheid van 65 tot 80 procent. Volgens hem waren zijn beperkingen echter volledig én duurzaam, en had hij recht op de hogere IVA-uitkering.
Het UWV erkende dat de man volledig arbeidsongeschikt was, maar betwistte dat dit ook duurzaam het geval was. De kern van de discussie: was er op de peildatum van 16 juni 2021 een redelijke verwachting dat zijn belastbaarheid in de toekomst zou verbeteren? Als dat zo is, voldoet iemand niet aan de wettelijke definitie van duurzame arbeidsongeschiktheid en heeft hij geen recht op een IVA-uitkering.
De zaak had een turbulent juridisch verloop. De rechtbank Amsterdam vernietigde het UWV-besluit tweemaal vanwege motiveringsgebreken. De verzekeringsarts had onvoldoende onderbouwd waarom er verbetering kon worden verwacht. Na herhaaldelijk ingrijpen van de rechtbank stelde het UWV aanvullende rapporten op, waarbij uitgebreider werd ingegaan op de behandelmogelijkheden die behandelend psychiater Kaya had geïdentificeerd. Uiteindelijk oordeelde de rechtbank dat het UWV het motiveringsgebrek had hersteld en liet zij de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand.
De man stapte vervolgens naar de Centrale Raad van Beroep. Hij beriep zich onder meer op rapportages van zijn eigen arts, Wijers, die concludeerde dat de beperkingen wél duurzaam waren. Wijers stelde dat de behandeling van psychiater Kaya op de peildatum nog niet had aangeslagen en wees op de complexe verwevenheid van psychische en lichamelijke klachten.
De Centrale Raad volgde dit standpunt niet. De verzekeringsarts van het UWV had concreet beschreven welke behandelingen mogelijk waren, hoe lang die zouden duren en welk resultaat ervan kon worden verwacht. Dat de behandeling achteraf minder goed heeft uitgewerkt dan gehoopt, is volgens vaste rechtspraak geen reden om de destijds uitgesproken verwachting voor onjuist te houden. Bovendien gold dat psychiater Kaya in een brief van juni 2021 juist aangaf dat werd uitgezocht waar de man een klinische behandeling kon krijgen — er waren dus nog behandelmogelijkheden. Het verzoek om een onafhankelijke deskundige te benoemen wees de Raad af.
Wel slaagde het hoger beroep op een klein punt. De procedure had in totaal bijna vijf jaar geduurd, terwijl vier jaar als redelijke termijn geldt. De rechtbank had al een schadevergoeding van 1.500 euro toegekend wegens deze overschrijding, wat meer was dan de door de Raad berekende vergoeding van 1.000 euro. Een aanvullende vergoeding was daarom niet aan de orde. Maar de rechtbank had verzuimd de man te compenseren voor de proceskosten die hij had gemaakt voor zijn verzoek om schadevergoeding wegens de termijnoverschrijding. De Centrale Raad corrigeerde dit: het UWV moet alsnog 467 euro aan proceskosten vergoeden voor die procedure in beroep, plus 934 euro voor het hoger beroep. Het griffierecht van 143 euro wordt terugbetaald.
Betrokken advocaten
mr. V.Y. Jokhan
appellant
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2026:122, Centrale Raad van Beroep, 22-01-2026, 23/2013 AOW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2026:50, Centrale Raad van Beroep, 14-01-2026, 25/736 WAJONG
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:15006, Rechtbank Noord-Holland, 19-12-2025, 11741654
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1849, Centrale Raad van Beroep, 17-12-2025, 25/621 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/50 WIA
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. D.S. de Vries
- mw. mr. M.E. Fortuin
- dhr. mr. dr. J.H. Ermers
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.