Vrouw met ADHD krijgt geen Wlz-zorg: behandelopties nog niet uitgeput — CRVB:2026:387
Wlz-indicatie / toegang tot langdurige zorg bij psychische stoornis en ADHD
Eiser / verzoeker
appellante (vrouw met ADHD en psychische stoornis)
Verweerder / gedaagde
CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg)
Het hoger beroep slaagt niet; de Wlz-aanvraag blijft afgewezen, maar het CIZ moet wel €3.736 aan proceskosten en €186 griffierecht vergoeden wegens een hersteld motiveringsgebrek.
- Grondslag verstandelijke beperking niet vastgesteld: beperkingen verklaard door ADHD en psychische problematiek, niet hoofdzakelijk door verstandelijke handicap.
- Grondslag psychische stoornis wel aanwezig en behoefte aan 24-uurszorg erkend, maar de blijvendheid daarvan kon niet worden vastgesteld.
- Bestreden besluit bevatte een motiveringsgebrek: te algemene onderbouwing van het standpunt dat zorgbehoefte niet blijvend is.
- CIZ herstelde het motiveringsgebrek in hoger beroep met een gedetailleerd medisch advies over nog niet uitgeputte behandelopties.
- Motiveringsgebrek gepasseerd op grond van artikel 6:22 Awb; CIZ veroordeeld tot betaling van €3.736 proceskosten en €186 griffierecht.
Samenvatting
Een vrouw met ADHD en traumatische ervaringen in haar verleden vroeg in 2022 zorg aan op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz). Die wet geeft recht op langdurige zorg voor mensen die blijvend behoefte hebben aan intensieve zorg, zoals voortdurend toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Het CIZ, de instantie die beoordeelt wie in aanmerking komt voor Wlz-zorg, wees haar aanvraag af.
Het CIZ erkende dat de vrouw lijdt aan een psychische stoornis en dat zij behoefte heeft aan 24 uur per dag zorg in de nabijheid om ernstig nadeel te voorkomen. Toch werd de aanvraag afgewezen, omdat het CIZ niet kon vaststellen dat die zorgbehoefte ook blijvend is. De wet stelt dat zorg alleen via de Wlz toegankelijk is als de behoefte van niet-voorbijgaande aard is. De vrouw ging in beroep en later in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep.
De vrouw voerde aan dat haar situatie ten onrechte niet is beoordeeld als een verstandelijke beperking, naast haar psychische stoornis. Ze functioneert op licht verstandelijk beperkt niveau, maar de Raad volgt dat standpunt niet. De medisch adviseurs van het CIZ stelden vast dat haar beperkingen niet hoofdzakelijk door een verstandelijke beperking worden veroorzaakt, maar ook voortkomen uit haar matig ernstige ADHD en verdere psychische problematiek. Bovendien heeft de vrouw regulier onderwijs gevolgd en een mbo-2 diploma behaald in het vakgebied waar ze nu werkt — al had ze daarvoor wel veel extra ondersteuning nodig.
Ook over de vraag of de zorgbehoefte blijvend is, oordeelde de Raad aanvankelijk kritisch richting het CIZ. De motivering in het oorspronkelijke besluit was te vaag: er werd slechts in algemene termen gesteld dat behandelopties voor ADHD nog niet waren uitgeput, zonder concreet te beoordelen of een situatie kon ontstaan waarin de vrouw géén behoefte meer zou hebben aan 24-uurszorg. Dat was een motiveringsgebrek.
In de loop van het hoger beroep herstelde het CIZ dit gebrek met een aanvullend medisch advies uit oktober 2025. Daarin werd gedetailleerd uitgelegd welke behandelingen voor ADHD nog mogelijk zijn: psycho-educatie, cognitieve gedragstherapie, vaardigheidstraining en medicatie, opgebouwd in stappen. De vrouw heeft in het verleden al psychomotorische therapie gevolgd en bleek daarin leerbaar. Ze heeft ook een diploma gehaald, wat aantoont dat ze zich bepaalde vaardigheden eigen kan maken. Volgens de medisch adviseur kan met adequate behandeling de zorgbehoefte afnemen tot een niveau waarop planbare zorg voldoende is.
De vrouw bracht hier tegenin dat verklaringen van haar zorgverlener en haar jobcoach haar zware situatie ondersteunen. De Raad vond echter geen reden om aan de conclusies van het CIZ te twijfelen. Omdat het motiveringsgebrek in hoger beroep was hersteld en de uitkomst hoe dan ook dezelfde zou zijn geweest, paste de Raad een wettelijke bepaling toe die toelaat dit gebrek te passeren zonder de beslissing te vernietigen.
Omdat het CIZ het motiveringsgebrek zelf heeft veroorzaakt — ook al leidde dat niet tot een andere uitkomst — moet het CIZ wel de proceskosten betalen. De Raad bevestigde de uitspraak van de rechtbank, maar veroordeelde het CIZ tot vergoeding van in totaal €3.736 aan proceskosten en €186 aan griffierecht.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2026:507, Rechtbank Overijssel, 28-01-2026, ak_25_1741 mu
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8665, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 30-12-2025, 200.354.906/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:CRVB:2025:1903, Centrale Raad van Beroep, 18-12-2025, 24/1835 WLZ
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1823, Centrale Raad van Beroep, 10-12-2025, 25/106 WLZ
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
23/2660 WLZ
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.