Raad bevestigt UWV-verrekening proceskosten met openstaande schuld — CRVB:2026:569
verrekening proceskostenvergoeding met openstaande terugvordering en boete (Toeslagenwet)
Eiser / verzoeker
appellante (vrouw met openstaande UWV-schuld)
Verweerder / gedaagde
Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank en laat het bestreden besluit over de verrekening in stand; het hoger beroep van appellante slaagt niet.
- Het verrekeningsbesluit ziet uitsluitend op verrekening van de proceskostenvergoeding met de openstaande vordering; de rechtmatigheid van de eerder opgelegde boete valt buiten de omvang van het geding.
- De terugvordering en boete uit 2017 staan onherroepelijk in rechte vast omdat appellante destijds geen beroep heeft ingesteld.
- Een beroep op het nieuwe kwijtscheldingsbeleid van het UWV (per 1 januari 2024) slaagt niet omdat er geen verzoek om kwijtschelding is ingediend.
- Het verrekeningsbesluit had materieel niet genomen hoeven te worden na de rectificatie-uitspraak, maar het UWV heeft toegezegd hier niet op terug te komen, zodat appellante niet wordt benadeeld.
- Appellante krijgt geen vergoeding voor proceskosten of griffierecht nu het hoger beroep niet slaagt.
Samenvatting
Een vrouw die jarenlang te veel toeslag ontving en daarvoor in 2017 een terugvordering én een boete opgelegd kreeg, probeerde via een omweg de hoogte van haar schuld ter discussie te stellen. De Centrale Raad van Beroep floot haar terug: de zaak ging uitsluitend over een verrekening van bedragen, niet over de rechtmatigheid van de boete.
De achtergrond: het UWV vorderde ruim €29.300 terug aan te veel ontvangen toeslag over de periode 2013 tot 2017, en legde daarbovenop een boete op van €5.200. De vrouw tekende destijds geen beroep aan tegen die besluiten, waardoor ze in rechte vaststonden. Jaren later, in 2024, kreeg ze van de Centrale Raad een proceskostenvergoeding van €437,50 toegekend. Het UWV verrekende dat bedrag direct met de nog openstaande schuld van ruim €28.000, die het resultaat was van de eerdere terugvordering en de boete.
De vrouw maakte bezwaar tegen die verrekening. Haar eigenlijke punt was dat de boete van €5.200 ten onrechte was opgelegd en dus in mindering had moeten worden gebracht op de openstaande vordering. Ze wees daarbij op publieke uitlatingen van een UWV-bestuurder dat in het verleden mensen onterecht waren beboet wegens het schenden van de inlichtingenplicht. In haar geval had die boete dan ook geschrapt of verlaagd moeten worden, zo stelde zij.
Zowel het UWV als de rechtbank Amsterdam wezen dit standpunt af. Het bezwaar en beroep gingen over het verrekeningsbesluit, en dat besluit zag uitsluitend op het verrekenen van de proceskostenvergoeding met de openstaande vordering. De omvang van die schuld als zodanig — inclusief de boete — was een afgedane zaak. Dat het openstaande bedrag mede uit de boete voortvloeide, maakte niet dat de rechtmatigheid van die boete opnieuw ter beoordeling voorlag.
In hoger beroep herhaalde de vrouw haar argumenten, maar de Centrale Raad volgde de rechtbank volledig. De rechtbank had de beroepsgronden afdoende behandeld en juist geoordeeld. De Raad voegde daar aan toe dat de vrouw in feite vroeg om verlaging of schrapping van de boete — iets wat buiten de omvang van dit geding viel. De berekening van de hoogte van de vordering had ze zelf ook niet betwist.
Over het nieuwe kwijtscheldingsbeleid dat het UWV per 1 januari 2024 heeft ingevoerd, merkte de Raad op dat dit evenmin soelaas bood: er lag geen verzoek om kwijtschelding voor. Het UWV wees erop dat de vrouw zo'n verzoek desgewenst alsnog kan indienen.
Een bijzonderheid was nog dat de proceskostenvergoeding van €437,50, die aanleiding was voor het hele verrekeningsgeschil, achteraf helemaal niet aan het UWV had moeten worden toegekend: na een rectificatie-uitspraak bleek de Staat der Nederlanden de schuldenaar te zijn, niet het UWV. Het verrekeningsbesluit had dus eigenlijk niet genomen hoeven te worden. Maar het UWV zegde toe hier niet op terug te komen, zodat de vrouw per saldo niet werd benadeeld.
De Centrale Raad bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Het hoger beroep slaagt niet, het bestreden besluit blijft in stand, en de vrouw krijgt geen vergoeding voor haar proceskosten of griffierecht.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2026:86, Centrale Raad van Beroep, 21-01-2026, 24/1789 WAO
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2026:71, Centrale Raad van Beroep, 15-01-2026, 24/1765 ZW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2026:58, Centrale Raad van Beroep, 15-01-2026, 24/948 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:1741, Centrale Raad van Beroep, 27-11-2025, 23/2848 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/757 TW
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.