Svb wint hoger beroep over ziekengeldvergoeding bij pgb-zorgverlener — CRVB:2026:997
recht op ziekengeldvergoeding en een aanvullende dwangsom bij een persoonsgebonden budget onder de Wmo 2015
Eiser / verzoeker
Sociale Verzekeringsbank (Svb, appellant)
Verweerder / gedaagde
betrokkene
Centrale Raad van Beroep verklaart het beroep tegen zowel de ziekengeldvergoeding als de dwangsombeslissing ongegrond, waarmee beide besluiten van de Svb in stand blijven
- Ziekengeldvergoeding bij een pgb berust op buitenwettelijk begunstigend beleid van de Svb, dat de rechter slechts terughoudend mag toetsen
- Beleid om voor de vergoedingstermijn aan te sluiten bij de eerste ziektedag in plaats van de meldingsdatum niet onevenredig geacht
- Een toekenningsbrief over de ziekengeldvergoeding is wel degelijk een besluit in de zin van de Awb
- Svb was na het instellen van hoger beroep niet meer bevoegd zelf te beslissen op het bezwaar over de dwangsom
- Geen recht op een aanvullende dwangsom omdat voor het te laat nemen van een dwangsombesluit zelf geen dwangsom verschuldigd is
Samenvatting
Een vrouw met een persoonsgebonden budget voor huishoudelijke hulp krijgt toch geen hogere ziekengeldvergoeding en ook geen extra dwangsom van de Sociale verzekeringsbank. De Centrale Raad van Beroep heeft de Svb op de belangrijkste punten in het gelijk gesteld, nadat twee rechtbankuitspraken eerder anders hadden geoordeeld.
De vrouw ontvangt een pgb op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning voor huishoudelijke hulp. Toen haar zorgverlener in februari 2022 ziek werd, meldde zij dat niet meteen, maar pas een aantal dagen later bij de Svb. De Svb kent in zo'n geval een vergoeding toe voor het loon dat de budgethouder tijdens de ziekte van de zorgverlener moet doorbetalen, maar alleen vanaf het moment van de eerste ziektedag als de melding op tijd is gedaan. Is de melding te laat, dan wordt pas vanaf de melddatum vergoed. Omdat de vrouw pas een aantal dagen na de eerste ziektedag meldde, kreeg zij over die eerste dagen geen vergoeding.
De vrouw maakte hiertegen bezwaar en ging vervolgens naar de rechtbank, die haar deels gelijk gaf: de rechtbank vond de motivering van de Svb onvoldoende duidelijk en vernietigde het besluit. Volgens de rechtbank was niet duidelijk waarom voor het ingaan van de vergoedingstermijn moest worden aangesloten bij de eerste ziektedag in plaats van bij de datum van de melding. Tegen deze uitspraak stelde de Svb hoger beroep in.
De Centrale Raad van Beroep gaf de Svb daarin gelijk. Volgens de Raad berust de ziekengeldvergoeding op een vaste gedragslijn van de Svb die niet rechtstreeks in de wet staat, maar die de Svb desondanks als beleid mag toepassen: zogeheten buitenwettelijk begunstigend beleid. Bij dit soort beleid moet een rechter terughoudend toetsen, omdat de Svb een grote beleidsvrijheid heeft. De rechtbank had dat volgens de Raad niet onderkend en te streng getoetst. Inhoudelijk vond de Raad het beleid van de Svb niet onredelijk: het is niet onlogisch om voor de ziekengeldvergoeding aan te sluiten bij dezelfde termijn die ook geldt voor de loondoorbetalingsplicht bij ziekte, en het is evenmin onredelijk om te eisen dat een ziekmelding snel wordt doorgegeven, onder meer omdat een arbodienst arbeidsongeschiktheid vaak niet met terugwerkende kracht kan vaststellen. De vrouw wist bovendien van dit beleid en de gevolgen van een te late melding. De Raad zag geen bijzondere omstandigheden die tot een onredelijke uitkomst voor haar zouden leiden, en liet het besluit van de Svb daarom alsnog in stand.
Daarnaast liep er nog een geschil over een aanvullende dwangsom. Nadat de Svb niet op tijd op het bezwaar van de vrouw had beslist, kreeg zij al een dwangsom van € 1.442 en wettelijke rente uitgekeerd. Zij vond dat zij daarbovenop nog recht had op een extra dwangsom, maar de rechtbank verklaarde haar bezwaar daartegen niet-ontvankelijk, met als reden dat de eerdere brief over de ziekengeldvergoeding volgens de rechtbank helemaal geen formeel besluit was. Zowel de Svb als de vrouw waren het daar niet mee eens, en de Raad ook niet: zo'n brief is wel degelijk een besluit, omdat ermee een financiële aanspraak wordt toegekend of onthouden.
Toch kreeg de vrouw ook op dit punt geen gelijk. De Raad stelde vast dat de Svb, nadat de vrouw al hoger beroep had ingesteld tegen de eerste uitspraak, niet meer bevoegd was om zelf op haar bezwaar over de dwangsom te beslissen; dat bezwaar had moeten worden doorgestuurd. De Raad nam de beoordeling daarom zelf over en oordeelde dat de vrouw sowieso geen recht heeft op een aanvullende dwangsom, omdat vaste rechtspraak bepaalt dat er geen dwangsom verschuldigd is voor het te laat nemen van een dwangsombesluit zelf. Per saldo bevestigde de Raad dat de eerdere besluiten van de Svb over zowel de ziekengeldvergoeding als de dwangsom in stand blijven. Wel moet de Svb het griffierecht van € 147 aan de vrouw vergoeden.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
24/1927 WMO15
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.