ECLI:NL:GHAMS:2013:1821, Gerechtshof Amsterdam, 30-05-2013, 12/00406 — GHAMS:2013:1821
Samenvatting
Zolang belanghebbendes regresvordering op de BV blijft bestaan, is er in beginsel sprake van een - bij wetsfictie - belaste terbeschikkingstelling als gevolg waarvan ook de daarmee samenhangende hypothecaire schuld tot belanghebbendes werkzaamheidsvermogen blijft behoren. Niet van belang is dat de vordering tot nihil is afgewaardeerd.
Betrokken advocaten
mr. H.J. Versteeg
belanghebbende
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Hoge Raad laat naheffing van € 55.600 op woningbouwkavel in stand
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2026:424, Hoge Raad, 24-03-2026, 23/00760
Hoge Raad · Strafrecht
ECLI:NL:HR:2026:109, Hoge Raad, 23-01-2026, 25/02771
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1456, Hoge Raad, 03-10-2025, 22/00856
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
12/00406
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. dr.mr. A.M.J.G. van Amsterdam
- mw. mr. E.F. Faase
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nederlandse importeur kocht in 2012 een zending ijzeren en stalen bevestigingsmiddelen van een Indonesische onderneming. Bij de aangifte voor invoer vroeg het bedrijf een nultarief voor douanerechten, op basis van een certificaat dat de goederen uit Indonesië afkomstig waren. Later bleek uit onderzoek van het Europese fraudebureau OLAF dat de Indonesische onderneming zelf helemaal geen bevestigingsmiddelen maakte. Zij liet ze op grote schaal uit China overbrengen en voerde ze na overlading naar de Europese Unie uit. Voor Chinese bevestigingsmiddelen geldt een antidumpingrecht van 85 procent. De douane stuurde de importeur daarom in december 2014 een uitnodiging tot betaling van € 24.383,63, waarvan € 23.366,50 aan antidumpingrechten en € 1.107,13 aan douanerechten. Het geschil ging vooral over de prijsafspraak. Op de factuur stond de leveringsvoorwaarde 'delivered duty paid' (DDP) Rotterdam. Bij die voorwaarde regelt de verkoper de invoer en betaalt hij ook de heffingen bij invoer. Volgens de importeur zaten de rechten dus al in de koopprijs en moesten ze van de douanewaarde worden afgetrokken. Dan zou de nagevorderde heffing een stuk lager uitvallen. De inspecteur van de Belastingdienst/Douane vond dat de voorwaarde in werkelijkheid niet was overeengekomen. De importeur had immers zelf de aangifte laten doen, in eigen naam en voor eigen rekening. De rechtbank Noord-Holland gaf de importeur in 2020 gelijk. Het gerechtshof Amsterdam verminderde de uitnodiging in 2022 tot € 539,02 aan douanerechten en € 12.382,88 aan antidumpingrechten. Op 16 januari 2026 vernietigde de Hoge Raad die uitspraak en wees de zaak terug naar het hof. Het hof had het standpunt van de inspecteur dat de DDP-voorwaarde niet echt was afgesproken niet beoordeeld. De Hoge Raad bepaalde ook dat de inspecteur de gegevens uit een speciale onderzoeksprocedure (artikel 140 van de Uitvoeringsverordening Douanewetboek van de Unie) die hij pas tijdens de beroepsfase had gestart, niet als bewijs mag gebruiken. Het hof Amsterdam beoordeelde die vraag nu zonder die gegevens. Omdat de factuur de voorwaarde DDP vermeldt, moet de inspecteur aannemelijk maken dat die voorwaarde in werkelijkheid niet gold. Het hof vond dat gelukt. Bij DDP regelt de verkoper de invoer en betaalt hij de heffingen, maar hier regelde de importeur de aangifte zelf, in eigen naam en voor eigen rekening. Dat kwam niet overeen met de voorwaarde op de factuur, en de inspecteur wist dat al voordat hij de onderzoeksprocedure startte. Partijen kunnen afwijkende afspraken maken, bijvoorbeeld dat de koper de invoerformaliteiten regelt. Wie zich daarop beroept, moet dan wel aannemelijk maken dat de economische realiteit nog steeds een DDP-levering was. De importeur zei dat de douane-expediteur de aangifte niet in eigen naam wilde doen en dat indirecte vertegenwoordiging destijds technisch niet mogelijk was. Zij kon echter geen stukken of verklaringen overleggen die zo'n afspraak met de Indonesische verkoper bevestigden. Ook de prijzen wezen die kant op. De inspecteur had twee facturen vergeleken, die hij niet via de onderzoeksprocedure had gekregen. De importeur betaalde met voorwaarde DDP Rotterdam minder dan een andere importeur voor identieke goederen met voorwaarde CIF Rotterdam, waarbij kosten van verzekering en vracht in de prijs zitten. Daardoor was er volgens het hof geen reden om de verschuldigde rechten op de transactiewaarde in mindering te brengen. Daarmee viel ook het beroep tegen de beschikking uit de onderzoeksprocedure weg. De importeur had er geen belang meer bij, en partijen waren het erover eens dat de uitnodiging tot betaling dan voor het juiste bedrag was opgelegd. Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank. Het beroep tegen de uitnodiging tot betaling van € 24.383,63 verklaarde het ongegrond, zodat de importeur dat bedrag aan de douane moet betalen. Het beroep tegen de beschikking van 18 maart 2019 verklaarde het niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.