Hof verlaagt straf voor invoer van 400 kilo cocaïne naar 4,5 jaar — GHAMS:2025:268
invoer van cocaïne en wapenbezit
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 4 jaar en 6 maanden gevangenisstraf voor het medeplegen van invoer van 400 kilo cocaïne en wapenbezit
- Hof oordeelt dat het onbeperkt ingestelde hoger beroep ook het wapenbezit-feit omvat, ondanks dat de raadsman dit feit wilde uitsluiten
- Hof verwerpt het verweer dat het telecomonderzoek naar zendmastgegevens door een deskundige had moeten worden verricht
- Hof acht op basis van telefoon-, camera- en pingegevens bewezen dat verdachte samen met twee anderen ongeveer 400 kilo cocaïne Nederland heeft binnengebracht
- Hof acht ook bewezen dat verdachte, die dit bekende, twee boksbeugels voorhanden had
- Hof matigt de straf van 5 jaar naar 4 jaar en 6 maanden wegens overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep met ruim 8 maanden
Samenvatting
Het gerechtshof Amsterdam heeft een man veroordeeld tot 4 jaar en 6 maanden gevangenisstraf voor het samen met twee anderen invoeren van ongeveer 400 kilo cocaïne, verstopt in een lading bananen uit Colombia. Dat is iets minder dan de 5 jaar die de rechtbank Noord-Holland eerder had opgelegd en die de advocaat-generaal ook in hoger beroep vorderde, vanwege de lange duur van de procedure. De man was zelf tegen het vonnis van 4 mei 2022 in hoger beroep gegaan.
De cocaïne kwam op 1 februari 2019 per boot aan in Vlissingen, verstopt in een pallet bananen, en ging diezelfde dag naar rijpingskamers in Moerdijk. In de nacht van 2 op 3 februari 2019 werd de pallet per vrachtwagen naar een loods in Velsen gebracht, waar de politie de partij cocaïne in de vroege ochtend aantrof. De chauffeur van de vrachtwagen werd ter plaatse aangehouden; hij had een telefoon bij zich die hij had gekregen van degene die hem had gevraagd de lading op te halen.
Volgens het hof blijkt uit telefoongegevens, camerabeelden en pintransacties dat de man, samen met twee anderen, de dagen en uren voorafgaand aan de aflevering intensief met elkaar in contact stond en zich gezamenlijk verplaatste tussen Haarlem, Amsterdam en de omgeving van de loods. De avond voor de aflevering schaften de drie mannen in Haarlem drie extra, niet op naam gestelde telefoons aan, waarmee contact werd onderhouden met de chauffeur van het transport, terwijl zij die nacht juist geen gebruik maakten van hun eigen telefoons. Na de ontdekking van de cocaïne door de politie vertrokken alledrie de mannen vanuit de haven van Velsen gezamenlijk naar Amsterdam. Het hof concludeerde dat dit patroon van gedragingen alleen kon worden verklaard door een gedeelde, bewuste betrokkenheid bij het invoeren van de cocaïne.
De verdediging had aangevoerd dat de bevindingen over de locatie van de telefoons, gebaseerd op zendmastgegevens, niet als bewijs mochten worden gebruikt omdat dit onderzoek volgens haar door een onafhankelijke deskundige had moeten worden verricht in plaats van door een opsporingsambtenaar. Het hof verwierp dit verweer: dit soort telecomonderzoek geldt volgens de geldende regels als technisch opsporingsonderzoek, waarvoor geen deskundige nodig is. Ook het verweer dat de tenlastelegging te vaag zou zijn, wees het hof van de hand.
Naast de invoer van cocaïne was de man ook vervolgd voor het voorhanden hebben van twee boksbeugels, een feit dat de rechtbank niet inhoudelijk had kunnen behandelen omdat de dagvaarding op dat punt nietig was verklaard. Omdat de man onbeperkt in hoger beroep was gegaan, oordeelde het hof dat ook dit feit opnieuw aan de orde kon komen. De man bekende dit feit, en het hof achtte het bewezen.
Bij de strafoplegging vond het hof de omvang van de ingevoerde cocaïne, bestemd voor verdere verspreiding en handel, zo ernstig dat alleen een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend was. De persoonlijke omstandigheden van de man, die als kostwinner door detentie zijn baan en woning dreigde te verliezen, brachten het hof niet tot een ander oordeel. Wel stelde het hof vast dat de behandeling in hoger beroep de norm van 24 maanden met ruim 8 maanden had overschreden, zonder dat daarvoor bijzondere omstandigheden bestonden. Om die reden verminderde het hof de straf van de aanvankelijk passend geachte 5 jaar naar 4 jaar en 6 maanden gevangenisstraf, met aftrek van het voorarrest. De twee inbeslaggenomen boksbeugels werden onttrokken aan het verkeer.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:1657, Gerechtshof Amsterdam, 26-06-2025, 23-001003-21
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:6020, Rechtbank Den Haag, 10-04-2025, 09-125388-23 en 10-048348-21 (tul)
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:257, Gerechtshof Amsterdam, 30-01-2025, 23-001367-22
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2024:11026, Rechtbank Den Haag, 18-07-2024, 09-015825-24, 09-052049-23 en 10-335140-22
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
23-001260-22
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Vermoedelijke eerste aanleg
Rechtspraak.nl legt bij deze uitspraak geen verwijzing naar de eerste aanleg. Juristi heeft die gezocht op het parketnummer dat in de uitspraak zelf staat. Dat klopt vrijwel altijd, maar is niet door de Rechtspraak bevestigd.
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. L.F. Roseval
- mw. mr. M. Senden
- mw. mr. M. Kool
- mw. mr. M. Koole
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man werd door het gerechtshof Amsterdam veroordeeld voor de doodslag op zijn levenspartner, die in januari 2016 na een ruzie in hun Amsterdamse woning verdween. Haar lichaam werd op 29 maart 2016 gevonden in een bos bij Nunspeet, gekleed in andere kleding dan de man bij de politie had opgegeven. De rechtbank Amsterdam had hem eerder vrijgesproken; het openbaar ministerie stelde hoger beroep in. De zaak draaide grotendeels om indirecte bewijzen. De vrouw was voor het laatst levend bij de verdachte gezien, haar telefoon, portemonnee en handtas bleven achter in de woning, en er werden kattenharen op haar kleding aangetroffen die hoogstwaarschijnlijk afkomstig waren uit de gezamenlijke woning. De man kende de vindplaats van het lichaam goed, omdat hij er regelmatig had gevist. Zijn telefoon was de middag van 8 januari 2016 ruim twee uur onbereikbaar, terwijl hij in die periode de kans had gehad om het lichaam te dumpen. Kort na de verdwijning zegde hij haar vakbondslidmaatschap op, nog vóór hij contact had opgenomen met Slachtofferhulp, en weken later trok een nieuwe partner bij hem in. Een cruciale getuigenverklaring speelde de rechters parten. De dochter van de verdachte en het slachtoffer verklaarde in 2023, zeven jaar na de feiten, dat zij had gezien hoe haar vader haar moeder wurgde. Zowel het hof als de officier van justitie achtten die verklaring onvoldoende betrouwbaar. De eerste verklaringen van de dochter, afgelegd toen zij acht jaar oud was, hielden in dat zij de ruzie had gehoord maar niets had gezien. De latere verklaring week sterk af, met wisselende verklaringen over waarom zij dit eerder niet had verteld, en een rechtspsycholoog sloot een zogeheten pseudo-herinnering niet uit. Het hof liet de verklaring dan ook buiten de bewijsvoering. Op basis van de overige belastende omstandigheden concludeerde het hof dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte zijn partner door verwurging van het leven heeft beroofd. Voorbedachte raad, wat moord zou hebben opgeleverd, achtte het hof niet bewezen, zodat de kwalificatie doodslag van toepassing is. Naast de doodslag stond de man ook terecht voor een poging in december 2015 om een vuurwapen te kopen. Het hof achtte bewezen dat hij via tussenpersonen een Norinco-pistool had proberen te verwerven en daarvoor € 500 had betaald. Toch hoeft hij daarvoor niet te worden gestraft: de wet strafbaar stelt het overdragen van een vuurwapen, niet het verwerven ervan. Omdat het juiste bestanddeel in de tenlastelegging ontbreekt, is het feit niet strafbaar. De man werd hiervoor ontslagen van alle rechtsvervolging. De dochter van het slachtoffer had als benadeelde partij € 20.000 shockschade gevorderd. Het hof wees die vordering af, omdat haar verklaring dat zij de wurging had gezien onbetrouwbaar werd geacht en er geen andere grond was om aan te nemen dat zij direct met de onrechtmatige daad was geconfronteerd. De officier van justitie had veertien jaar gevangenisstraf geëist. Het hof vond twaalf jaar in beginsel passend, maar verlaagde de straf met één jaar wegens overschrijding van de redelijke termijn: de rechtbankfase duurde negen jaar in plaats van de gebruikelijke twee, een overschrijding van zeven jaar. Het hof legde een gevangenisstraf op van elf jaar.
Een man uit Amsterdam stond terecht voor het helen van een elektrische fiets. Hij zou de fiets op 12 juni 2024 hebben verworven, voorhanden gehad of overgedragen, terwijl hij wist of had moeten vermoeden dat het om gestolen goed ging. De politierechter in Amsterdam veroordeelde hem in eerste aanleg, maar de man ging in hoger beroep. Het bewijs dat het Openbaar Ministerie aanvoerde, bestond vooral uit krasjes op het slot van de accu van de fiets. De verdachte zou daaruit hebben moeten begrijpen dat de fiets van diefstal afkomstig was. Het hof volgde die redenering niet. Krasjes op een accuslot zijn op zichzelf onvoldoende om te concluderen dat iemand wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat de fiets gestolen was. De rest van de fiets vertoonde ook geen sporen die op diefstal wezen. De advocaat-generaal had gevorderd de man te veroordelen voor schuldheling, de lichtere variant waarbij niet bewezen hoeft te worden dat iemand wist dat het om gestolen goed ging, maar waarbij het verwijt is dat hij dat had moeten vermoeden. Ook voor die variant achtte het hof het bewijs onvoldoende. De verdediging had daarnaast aangevoerd dat de staandehouding van de verdachte onrechtmatig was geweest, maar aan dat verweer hoefde het hof niet meer toe te komen nu de vrijspraak al op inhoudelijke gronden volgde. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van het tenlastegelegde.
Op 20 juli 2024 reed een man in Utrecht op hoge snelheid weg voor een politieauto in een Audi A3 op de Lunettenbaan en Simplonbaan. Tijdens de vlucht sprong hij uit het nog rijdende voertuig, zonder het eerst tot stilstand te brengen. De auto reed vervolgens door en veroorzaakte materiële schade. De man had geluk dat er geen gewonden vielen. Na zijn aanhouding bleek uit een speekseltest dat hij mogelijk had gereden onder invloed van methamfetamine, MDMA, amfetamine en/of cocaïne. Toen de politie hem beval mee te werken aan een bloedonderzoek, weigerde hij dat. Daarmee negeerde hij een wettelijk verplichte maatregel die de verkeersveiligheid moet waarborgen. De politierechter in Midden-Nederland veroordeelde hem in februari 2025 tot een week hechtenis voor het gevaarlijk rijgedrag en twee maanden gevangenisstraf plus twaalf maanden rijontzegging voor de weigering van het bloedonderzoek. De verdachte ging in hoger beroep en stelde dat de straffen te zwaar waren. Zijn raadsman wees erop dat hij niet eerder was veroordeeld voor precies deze verkeersovertredingen en dat hij verantwoordelijkheid wilde nemen. Het gerechtshof keek ook naar zijn strafrechtelijk verleden en stelde vast dat hij in het verleden herhaaldelijk onherroepelijk was veroordeeld voor overtredingen van de Wegenverkeerswet, en ook strafbeschikkingen had ontvangen, onder meer voor rijden onder invloed. Dat hij al eerder in proeftijden liep, had hem er kennelijk niet van weerhouden opnieuw de fout in te gaan. Het hof oordeelde daarom dat een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf onvermijdelijk was. Het hof verklaarde het openbaar ministerie niet-ontvankelijk voor het rijden zonder rijbewijs, het derde onderdeel van de aanklacht. Ten aanzien van de weigering van het bloedonderzoek week het hof af van de gebruikelijke richtlijn van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht, die een geldboete van € 1.300 en negen maanden rijontzegging als uitgangspunt hanteert. Vanwege zijn recidive legde het hof toch een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, maar korter dan de politierechter had gedaan. Het hof veroordeelde de man voor het gevaarlijk rijgedrag tot één week hechtenis en voor de weigering van het bloedonderzoek tot één maand gevangenisstraf en een rijontzegging van negen maanden. Daarnaast gelastte het hof de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde straffen van elk één week hechtenis, omdat de man zich tijdens zijn proeftijden opnieuw schuldig had gemaakt aan strafbare feiten.
Een man werd door de rechtbank Noord-Holland veroordeeld voor het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan een ander. In hoger beroep probeerde zijn verdediging de beslissing aan te vechten, maar het gerechtshof Amsterdam ging daar niet in mee en bevestigde het vonnis. De aanleiding voor het geweld lag in een confrontatie waarbij de verdachte eerst zelf slachtoffer werd. De aangever sloeg hem met een baksteen tegen het hoofd nadat de verdachte eerder tegen zijn deur had geschopt en daar ook een brandblusser tegenaan had geslagen. Door die klap met de baksteen verloor de verdachte een aantal tanden. Het hof erkende dat begrijpelijk is dat de verdachte hierdoor woedend werd. Die woede rechtvaardigt echter niet wat er daarna gebeurde. De verdachte reageerde met buitensporig geweld en bracht de aangever zwaar lichamelijk letsel toe. Het hof oordeelde, net als de rechtbank eerder, dat dit niet als een gerechtvaardigde reactie kan worden beschouwd, ook niet gelet op de voorgeschiedenis van het incident. De advocaat-generaal had in hoger beroep gevorderd dat de verdachte zou worden veroordeeld tot 26 maanden gevangenisstraf en dat daarbovenop de maatregel van terbeschikkingstelling met verpleging zou worden opgelegd. Het hof bevestigde het vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 25 juni 2026 volledig, waarbij de aanvullende overwegingen van het hof over de baksteen-context als enige toevoeging gelden.
Een man uit Diemen stond terecht voor de dood van zijn hoogzwangere Braziliaanse partner en hun ongeboren zoon, die in oktober 2019 levenloos werden aangetroffen in zijn woning. De man had via internet abortuspillen besteld, misoprostol, en die aan zijn partner verstrekt omdat hij geen jongen wilde. Alleen een dochtertje was acceptabel voor hem; als het een jongen was, wilde hij aborteren en had hij zijn partner daarin meermalen duidelijk gemaakt dat ze dan zou moeten kiezen tussen de abortus en hun relatie. De man had de pillen besteld met zijn creditcard, en zijn partner had in de nacht van 16 op 17 oktober 2019 meerdere pillen ingenomen, gecombineerd met forse hoeveelheden alcohol, MDMA, cocaïne en ketamine. Al deze stoffen had de verdachte aan haar verstrekt. Daarna brak de baarmoeder van zijn partner open, een zeldzame maar bij vergevorderde zwangerschap bekende bijwerking van misoprostol. Desondanks riep de man geen medische hulp in. Hij wist dat het illegaal was: in berichten had hij zijn partner expliciet afgeraden naar het ziekenhuis te gaan, 'ook niet in het geval het een gevaar voor je leven is'. Toen de politie de woning binnentrad, lagen de vrouw en de baby dood in bed. De zwangerschap was op dat moment al minstens 32 weken gevorderd, vermoedelijk 34 tot 35 weken. DNA-onderzoek bevestigde dat de verdachte de biologische vader was. De verdachte beriep zich in hoger beroep op vrijspraak. Zijn raadsvrouw stelde dat zijn partner uit eigen beweging had gekozen voor de abortus, dat er geen sprake was van dwang of een ongelijkwaardige relatie, en dat niet kon worden vastgesteld welke van de aanwezige factoren de baarmoederverscheuring had veroorzaakt. Ook betwistte de verdediging dat de baby levensvatbaar was en dat de verdachte hulp had nagelaten in te schakelen. Het hof verwierp deze verweren. Uit de duizenden berichten en verklaringen van de verdachte zelf bleek dat hij de abortus had geïnitieerd en georganiseerd, de pillen had besteld en betaald, en zijn partner actief had ontmoedigd medische hulp te zoeken. De bijsluiter van de misoprostol waarschuwde uitdrukkelijk voor het risico van een baarmoederruptuur bij een vergevorderde zwangerschap, een risico dat de man kende maar bewust accepteerde. Dat hij vervolgens naast zijn bloedende, bewusteloze partner bleef liggen zonder alarm te slaan, rekende het hof hem zwaar aan. Het hof kwalificeerde de feiten als moord op het ongeboren kind, zware mishandeling met voorbedachte rade van de moeder met de dood als gevolg, en illegale abortusbehandeling met de dood als gevolg. Van meerdere deelfeiten sprak het hof de verdachte partieel vrij, onder meer voor het 'toedienen' van de middelen en de strafverzwarende kwalificatie dat de partner zijn 'levensgezel' was. De rechtbank had in eerste aanleg 16 jaar gevangenisstraf én terbeschikkingstelling met dwangverpleging opgelegd. Het hof week op beide punten af. De tbs-maatregel achtte het hof niet gerechtvaardigd, omdat geen van de deskundigen met voldoende zekerheid een psychische stoornis had kunnen vaststellen. De verdachte had steeds geweigerd mee te werken aan gedragskundig onderzoek. Aanwijzingen voor narcistische trekken waren er wel, maar dat was onvoldoende grondslag voor een tbs-maatregel. Ook op de strafmaat paste het hof een korting toe vanwege overschrijding van de redelijke termijn. In eerste aanleg liep de behandeling meer dan 40 maanden uit; in hoger beroep was dat nog eens ruim 11 maanden. De verdachte zat al die tijd in voorlopige hechtenis. Het hof begon bij een straf van 15 jaar en verlaagde die met een jaar vanwege de termijnoverschrijdingen. Vier nabestaanden, de twee minderjarige kinderen van de vrouw en haar ouders, kregen elk € 20.000 affectieschade toegewezen. De vordering van de zus voor repatriëringskosten wees het hof af, omdat die kosten al waren betaald uit inbeslaggenomen gelden van de verdachte. Het hof veroordeelde de man tot 14 jaar gevangenisstraf en wees de tbs-maatregel af.