Naar inhoud
Juristi.nl

Hof bekrachtigt uithuisplaatsing van achtjarig meisje ondanks bezwaar ouders — GHAMS:2026:2139

machtiging uithuisplaatsing minderjarige

Eiser / verzoeker

de ouders (appellanten in hoger beroep)

VS

Verweerder / gedaagde

William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering

Hof bekrachtigt de machtigingen tot uithuisplaatsing van het meisje en verklaart de ouders niet-ontvankelijk in hun ingetrokken schorsingsverzoek

  • Ook een verlopen, nooit uitgevoerde machtiging tot uithuisplaatsing vormt een inmenging in het gezinsleven en moet daarom inhoudelijk worden getoetst
  • Jarenlange rapportages van opvoedondersteuning laten onverminderde zorgen zien over stimulatie, begrenzing en schoolontwikkeling van het meisje
  • Ouders weigerden eerder zelf een weekendpleeggezin, waardoor hun latere bereidheid daartoe te laat kwam
  • Hof ziet geen aanleiding om aan te nemen dat meer betrokkenheid van Stichting De Waerden de situatie anders had gemaakt
  • Beide machtigingen tot uithuisplaatsing worden bekrachtigd als terecht verleend

Samenvatting

Ouders van een meisje van acht jaar kwamen bij het gerechtshof Amsterdam in hoger beroep tegen twee beschikkingen van de kinderrechter waarmee een machtiging tot uithuisplaatsing van hun dochter was verlengd en later opnieuw was verleend. De ondertoezichtstelling van het meisje loopt al sinds 2019 en is inmiddels verlengd tot 2027. Zij is vanaf haar geboorte tot begin 2024 in een pleeggezin opgegroeid en woont sinds 17 februari 2024 weer volledig bij haar ouders, na een onderzoek van het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie dat concludeerde dat de ouders in staat waren tot goed genoeg ouderschap.

De gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, belast met de ondertoezichtstelling, vroeg eind 2025 alsnog een machtiging tot uithuisplaatsing aan. Die werd op 15 december 2025 verleend, maar verliep doordat er nog geen passend pleeggezin was gevonden. Op 11 februari 2026 verlengde de kinderrechter de machtiging voor de duur van de ondertoezichtstelling, en op 2 juni 2026 verleende hij, na wederom een verval bij gebrek aan tenuitvoerlegging, opnieuw een machtiging. Tegen beide beschikkingen kwamen de ouders in hoger beroep, met een advocaat te Hoorn. Zij trokken hun verzoek om schorsing van de eerste beschikking tijdens de zitting in, waardoor het hof hen daarin niet-ontvankelijk verklaarde. Over het schorsingsverzoek tegen de tweede beschikking had het hof al eerder mondeling uitspraak gedaan.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De ouders vonden een uithuisplaatsing disproportioneel. Zij wezen erop dat er inmiddels een goed contact was met een eerder pleeggezin en dat de instelling zich al niet achter de thuisplaatsing in 2024 had geschaard, waardoor die volgens hen gedoemd was te mislukken. Zij waren bereid hun dochter naar een weekendpleeggezin te laten gaan om zelf ontlast te worden, maar vonden een volledige uithuisplaatsing niet nodig. Zij stelden dagelijkse sturing van passende hulpverlening nodig te hebben en verweten de instelling dat de hulpverleners van Stichting De Waerden, die expertise hebben op het gebied van mensen met een licht verstandelijke beperking, onvoldoende werden ingezet.

De instelling hield vast aan de noodzaak van uithuisplaatsing. Ondanks jarenlange inzet van eerst De Omring en later Incluzio bij de opvoedondersteuning waren de zorgen over de ontwikkeling van het meisje alleen maar toegenomen. Volgens de instelling was sprake van emotionele verwaarlozing en onderstimulatie: de ouders slaagden er onvoldoende in hun dochter te stimuleren, aan te sluiten bij haar ontwikkelingsniveau en haar schermgebruik te begrenzen. Een weekendpleeggezin zou onvoldoende zijn omdat het grootste deel van de opvoeding dan toch bij de ouders zou blijven liggen. Een passend pleeggezin werd op 23 april 2026 gevonden, waarna de ouders er in mei kennis mee maakten en het meisje in juli 2026 al een middag op bezoek was geweest.

Het hof stelde vast dat het, ondanks het verval van de eerste machtiging, toch moest beoordelen of de gronden voor uithuisplaatsing er destijds waren, omdat ook een niet-uitgevoerde machtiging al een inbreuk vormt op het recht op eerbiediging van het gezinsleven. Uit jarenlange rapportages, onder meer van Incluzio, bleek dat de ouders de hulpverlening maar beperkt toelieten, moeite hadden met adviezen en onvoldoende in staat waren hun dochter sociaal-emotioneel te ondersteunen en te begrenzen. Het meisje bleef zitten omdat zij niet meekwam met de leerstof, kreeg te veel schermtijd te zien en werd veelvuldig ziekgemeld. Het hof overwoog dat de ouders eerder, in september 2025, een weekendpleeggezin al hadden geweigerd, en dat hun latere bereidheid daartoe te laat kwam. Het hof achtte niet aannemelijk dat een grotere rol van De Waerden de situatie anders zou hebben gemaakt, en constateerde dat de ouders niet hadden laten zien wat zij zelf hadden gedaan om de ontwikkelingsbedreiging weg te nemen. Het hof erkende dat de ouders hun best doen en veel van hun dochter houden, maar oordeelde dat zij niet in staat zijn gebleken van de geboden hulp te profiteren.

Het hof concludeert dat het niet langer in het belang van het meisje is om bij haar ouders te wonen en dat beide machtigingen tot uithuisplaatsing op terechte gronden zijn verleend. Het bekrachtigt de beschikkingen van de kinderrechter van 11 februari 2026 en 2 juni 2026 en verklaart de ouders niet-ontvankelijk in hun ingetrokken schorsingsverzoek tegen de eerste beschikking.

Betrokken advocaten

mr. M. van Espen

de ouders

WF Advocaten, HOORN NH

75 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

200.368.609/01, 200.368.609/02 en 200.370.759/01

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning

Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep. De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde. Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken. Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde. Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet. De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard. Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.

Gerechtshof Amsterdam·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Hof wijst bevel af om woning te verlaten en huur te betalen: spoedeisend belang van vrouw weggevallen

Een echtpaar uit Amsterdam woonde met drie kinderen in een huurwoning in [plaats A]. De vrouw diende in september 2025 een echtscheidingsverzoek in en vroeg daarnaast in kort geding om voorlopige voorzieningen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam bepaalde op 14 januari 2026 dat de man de achterstallige en toekomstige huur moest betalen, dat hij opgave moest doen van zijn inkomsten en uitgaven over 2025 en dat hij de woning per direct moest verlaten. Het exclusieve gebruiksrecht van de woning kwam daarmee aan de vrouw toe. De man ging in hoger beroep tegen het vonnis van de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam van 14 januari 2026. Hij voerde onder meer aan dat het spoedeisend belang ontbrak. Dat is de eis dat een kort geding alleen zin heeft als een snelle voorlopige beslissing echt nodig is. Een deel van zijn hoger beroep, het bevel om opgave te doen van zijn inkomsten en uitgaven, trok hij feitelijk terug: zijn advocaat bevestigde ter zitting dat hij daartegen geen grief had. Daarvoor werd hij niet-ontvankelijk verklaard. Voor de rest keek het hof ambtshalve naar de vraag of er op het moment van het arrest nog spoedeisend belang bestond. Dat is vaste rechtspraak van de Hoge Raad: de rechter in hoger beroep beoordeelt dat zelf, ook als partijen er niet over beginnen. De omstandigheden waren sinds het kort geding sterk veranderd. De vrouw was op 19 februari 2026 met de kinderen naar Servië vertrokken, waar zij onderdak heeft. De man was op 5 maart 2026 weer in de woning getrokken en woont daar nog steeds. De vrouw had haar Nederlandse echtscheidingsverzoek op 19 april 2026 ingetrokken en in Servië een nieuw verzoek ingediend. Over het gebruiksrecht van de woning oordeelde het hof dat de vrouw daar geen spoedeisend belang meer bij heeft. Zij verblijft in Servië en haar advocaat verklaarde ter zitting, na overleg met haar, dat zij niet langer als huurder op het contract wil staan en zelf geen belang meer bij de woning heeft. De man heeft een teruggeleidingsprocedure gestart omdat hij vindt dat de vrouw de kinderen ongeoorloofd naar Servië heeft overgebracht. Als die procedure slaagt, moet de vrouw mogelijk terugkeren naar Nederland. Volgens het hof geeft dat de vrouw nog geen spoedeisend belang om nu al het exclusieve gebruiksrecht te vorderen. Ook bij de huurbetaling viel het belang weg. De man verklaarde dat hij met hulp van familie de achterstallige huur heeft betaald en weer maandelijks het volledige bedrag voldoet. Er dreigt geen ontruiming meer en de vrouw betwistte dit niet. Zijn stelling dat de vrouw de helft van de huur zou moeten dragen, liggen in deze procedure niet voor. Het hof vernietigt daarom het bestreden vonnis voor het overige en wijst de vorderingen van de vrouw alsnog af: het bevel om de huur te betalen en de bepaling dat de man de woning moet verlaten met voorlopig exclusief gebruiksrecht voor de vrouw. De grieven van de man blijven wegens gebrek aan belang onbesproken. Omdat partijen echtgenoten zijn, draagt ieder zijn eigen proceskosten, in beide instanties.

Gerechtshof Amsterdam·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Hof laat moeder alleen gezag houden over zoon: vader in Turkije en doodsbedreigingen

Een jongen van 8 groeit op bij zijn moeder in Nederland, terwijl zijn vader in Turkije woont. De moeder zegt dat de vader haar meermalen met de dood heeft bedreigd, per telefoon en per e-mail. Veilig Thuis raakte erbij betrokken. Op aanraden van de politie staakte zij het contact met hem. Sinds eind november 2025 is zij in behandeling voor angst- en traumagerelateerde klachten. Bij de echtscheiding ondertekenden de ouders in oktober 2025 een convenant. Daarin staat dat het gezamenlijk gezag eindigt en dat de moeder alleen het gezag krijgt. De vader tekende ook een referteverklaring, waarmee hij zich niet verzette tegen het verzoek van de moeder om het gezag te beëindigen. De rechtbank Amsterdam beëindigde het gezamenlijk gezag daarna in de echtscheidingsbeschikking. De vader ging in hoger beroep en wilde het gezamenlijk gezag terug. Hij voerde aan dat hij het Nederlands onvoldoende beheerst en geen eigen advocaat had. Daardoor zou hij niet hebben begrepen dat hij afstand deed van het gezag. Verder vond hij dat de rechtbank niet had uitgelegd waarom gezamenlijk gezag onmogelijk is, en dat hij ten onrechte niet was gehoord. Hij belt zijn zoon dagelijks en wil betrokken blijven. De beëindiging van het gezag noemde hij een onevenredige inbreuk op de band met zijn zoon. De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren, omdat hij met het convenant had ingestemd. Het hof wees dat af. Wie in eerste aanleg met een beslissing instemde, kan volgens de Hoge Raad toch belang hebben bij hoger beroep. Bovendien staat de beëindiging van het gezag niet ter vrije beschikking van partijen: de rechter moet die uitspreken. Wat de vader heeft ondertekend, speelt hooguit mee bij de inhoudelijke beoordeling. Op dat punt gaf het hof de moeder gelijk. Gezamenlijk gezag is het uitgangspunt, en slechte communicatie tussen ouders is niet genoeg om het te beëindigen. Ouders moeten wel in staat zijn om belangrijke beslissingen samen te nemen, zonder dat het kind klem raakt tussen hen. Dat is hier niet het geval. De verhouding is ernstig verstoord en er is geen rechtstreeks contact. De ouders wonen in verschillende landen, waardoor hulpverlening om de communicatie te verbeteren nauwelijks haalbaar is. Van de moeder kan niet worden gevergd dat zij over belangrijke beslissingen met de vader overlegt. Dat geeft haar veel stress, en zij moet beschikbaar zijn voor haar zoon. Dat de ouders elkaar nog per e-mail kunnen bereiken, vond het hof onvoldoende. De moeder doet de dagelijkse verzorging en regelt school en medische zaken. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde ook om de beschikking te bekrachtigen. Het beroep van de vader op artikel 6 EVRM, het recht op een eerlijk proces, slaagde niet. Het hof liet in het midden of hij bij het tekenen voldoende was geïnformeerd. Dat de rechtbank hem niet hoorde, is in hoger beroep hersteld, want daar kon hij zijn standpunt toelichten. Het hof benadrukt dat de vader betrokken moet blijven bij het leven van zijn zoon. De moeder moet hem blijven informeren, zoals in het convenant is afgesproken, en de vader moet zijn betrokkenheid respectvol en zonder bedreigingen vormgeven. Het hof bekrachtigde de beschikking van de rechtbank over het gezag. De moeder houdt daarmee alleen het gezag over haar zoon.

Gerechtshof Amsterdam·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
GHAMS:2026:3173
Gerechtshof Amsterdam·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht
GHAMS:2026:3098
Gerechtshof Amsterdam·
Civiel Recht; Personen- En Familierecht