Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHAMS:2026:2221Strafrecht

Hof veroordeelt man tot 2 maanden cel voor gebruik vals verblijfsdocument — GHAMS:2026:2221

gebruik van een vals buitenlands verblijfsdocument en de reikwijdte van artikel 231 Sr

Eiser / verzoeker

Openbaar Ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

verdachte, woonachtig in België

Hof spreekt de verdachte vrij van het bezit van het valse document, maar veroordeelt hem voor het gebruik ervan tot 2 maanden cel waarvan 1 maand voorwaardelijk.

  • Hof spreekt verdachte vrij van het voorhanden hebben van een valse Belgische verblijfsvergunning (artikel 231 Sr), omdat een buitenlands document niet zonder meer onder deze bepaling valt
  • Wel bewezen: opzettelijk gebruikmaken van een vals geschrift (artikel 225 Sr) door het document aan te bieden aan de Koninklijke Marechaussee op Schiphol
  • Hof legt dezelfde straf op als de politierechter eerder deed voor het nu vrijgesproken feit: 2 maanden cel waarvan 1 maand voorwaardelijk, proeftijd 2 jaar
  • Verzoek van de verdediging om een taakstraf op te leggen wordt afgewezen; het hof acht een deels onvoorwaardelijke celstraf passend
  • Redelijke termijn wordt in dit arrest niet besproken

Samenvatting

Het gerechtshof Amsterdam heeft een man die in België woont, veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf voor het gebruiken van een valse Belgische verblijfsvergunning op Schiphol. Van het eigenlijke bezit van dat valse document sprak het hof hem juist vrij, om dezelfde juridische reden die het hof kort daarvoor in een vergelijkbare zaak ook al had gehanteerd.

De man was op 18 mei 2025 op de grensdoorlaatpost van Schiphol gecontroleerd door de Koninklijke Marechaussee. Daar bood hij een verblijfsvergunning van België aan, voorzien van zijn eigen naam, die achteraf vals bleek te zijn. Hij werd daarvoor vervolgd op twee manieren: primair voor het voorhanden hebben van een vals reisdocument of identiteitsbewijs, een feit dat valt onder artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht, en subsidiair voor het opzettelijk gebruiken van een vals geschrift alsof het echt was, strafbaar gesteld in artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De politierechter had de man eerder al veroordeeld voor het primaire feit, tot twee maanden gevangenisstraf waarvan één maand voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. De advocaat-generaal vroeg het hof om dezelfde straf op te leggen. De raadsvrouw van de verdachte bepleitte juist vrijspraak: volgens haar valt een Belgische verblijfsvergunning niet onder de tekst van artikel 231 Sr en de daaraan gekoppelde Wet op de identificatieplicht, omdat het niet om een Nederlands document gaat. Subsidiair voerde zij aan dat de man niet wist dat het document vals was en dus ook geen opzet had op het gebruik ervan.

Het hof twijfelde niet aan de valsheid van het document: qua druktechniek, detaillering en beveiligingskenmerken kwam het niet overeen met een echte Belgische verblijfsvergunning. Ook nam het hof aan dat de man wist dat het document vals was, omdat hij had verklaard dat hij het via een vrouw had geregeld die zaken voor hem behartigde, en niet via de officiële Belgische autoriteiten.

Toch kreeg de verdediging op het eerste punt gelijk. Het hof onderzocht of een Belgische verblijfsvergunning kan worden aangemerkt als een reisdocument of identiteitsbewijs zoals bedoeld in artikel 231 Sr, dat verwijst naar de Wet op de identificatieplicht. Die wet somt specifieke documenten op, zoals Nederlandse paspoorten, identiteitskaarten en rijbewijzen uit de Europese Unie. Volgens het hof kan uit die opsomming niet zonder meer worden afgeleid dat een buitenlandse verblijfsvergunning zoals deze eronder valt, temeer omdat het om een Belgisch en niet om een Nederlands document ging. Om die reden kon het primair tenlastegelegde feit niet wettig en overtuigend bewezen worden, en sprak het hof de man daarvan vrij.

Het subsidiaire feit, het opzettelijk gebruiken van het valse document door het aan te bieden aan de marechaussee, achtte het hof wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog het hof mee dat het gaat om een ernstig feit: autoriteiten die grenscontroles uitvoeren, moeten kunnen vertrouwen op de echtheid van de documenten die hun worden getoond, en dat vertrouwen had de man ondermijnd. Het hof zag geen aanleiding om een taakstraf op te leggen, zoals de raadsvrouw subsidiair had bepleit, en achtte een deels voorwaardelijke gevangenisstraf passend.

Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter, sprak de man vrij van het primair tenlastegelegde bezit van het valse document, maar verklaarde het subsidiaire gebruik ervan bewezen en strafbaar. Uiteindelijk legde het hof dezelfde straf op als de politierechter eerder had gedaan: twee maanden gevangenisstraf, waarvan één maand voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van de tijd die de man al in voorarrest had doorgebracht.

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

23-001968-25

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Hof veroordeelt man voor doodslag op levenspartner tot 11 jaar cel, één jaar minder wegens overschrijding redelijke termijn

Een man werd door het gerechtshof Amsterdam veroordeeld voor de doodslag op zijn levenspartner, die in januari 2016 na een ruzie in hun Amsterdamse woning verdween. Haar lichaam werd op 29 maart 2016 gevonden in een bos bij Nunspeet, gekleed in andere kleding dan de man bij de politie had opgegeven. De rechtbank Amsterdam had hem eerder vrijgesproken; het openbaar ministerie stelde hoger beroep in. De zaak draaide grotendeels om indirecte bewijzen. De vrouw was voor het laatst levend bij de verdachte gezien, haar telefoon, portemonnee en handtas bleven achter in de woning, en er werden kattenharen op haar kleding aangetroffen die hoogstwaarschijnlijk afkomstig waren uit de gezamenlijke woning. De man kende de vindplaats van het lichaam goed, omdat hij er regelmatig had gevist. Zijn telefoon was de middag van 8 januari 2016 ruim twee uur onbereikbaar, terwijl hij in die periode de kans had gehad om het lichaam te dumpen. Kort na de verdwijning zegde hij haar vakbondslidmaatschap op, nog vóór hij contact had opgenomen met Slachtofferhulp, en weken later trok een nieuwe partner bij hem in. Een cruciale getuigenverklaring speelde de rechters parten. De dochter van de verdachte en het slachtoffer verklaarde in 2023, zeven jaar na de feiten, dat zij had gezien hoe haar vader haar moeder wurgde. Zowel het hof als de officier van justitie achtten die verklaring onvoldoende betrouwbaar. De eerste verklaringen van de dochter, afgelegd toen zij acht jaar oud was, hielden in dat zij de ruzie had gehoord maar niets had gezien. De latere verklaring week sterk af, met wisselende verklaringen over waarom zij dit eerder niet had verteld, en een rechtspsycholoog sloot een zogeheten pseudo-herinnering niet uit. Het hof liet de verklaring dan ook buiten de bewijsvoering. Op basis van de overige belastende omstandigheden concludeerde het hof dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte zijn partner door verwurging van het leven heeft beroofd. Voorbedachte raad, wat moord zou hebben opgeleverd, achtte het hof niet bewezen, zodat de kwalificatie doodslag van toepassing is. Naast de doodslag stond de man ook terecht voor een poging in december 2015 om een vuurwapen te kopen. Het hof achtte bewezen dat hij via tussenpersonen een Norinco-pistool had proberen te verwerven en daarvoor € 500 had betaald. Toch hoeft hij daarvoor niet te worden gestraft: de wet strafbaar stelt het overdragen van een vuurwapen, niet het verwerven ervan. Omdat het juiste bestanddeel in de tenlastelegging ontbreekt, is het feit niet strafbaar. De man werd hiervoor ontslagen van alle rechtsvervolging. De dochter van het slachtoffer had als benadeelde partij € 20.000 shockschade gevorderd. Het hof wees die vordering af, omdat haar verklaring dat zij de wurging had gezien onbetrouwbaar werd geacht en er geen andere grond was om aan te nemen dat zij direct met de onrechtmatige daad was geconfronteerd. De officier van justitie had veertien jaar gevangenisstraf geëist. Het hof vond twaalf jaar in beginsel passend, maar verlaagde de straf met één jaar wegens overschrijding van de redelijke termijn: de rechtbankfase duurde negen jaar in plaats van de gebruikelijke twee, een overschrijding van zeven jaar. Het hof legde een gevangenisstraf op van elf jaar.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof Amsterdam spreekt verdachte vrij van heling elektrische fiets: krasjes op slot onvoldoende bewijs

Een man uit Amsterdam stond terecht voor het helen van een elektrische fiets. Hij zou de fiets op 12 juni 2024 hebben verworven, voorhanden gehad of overgedragen, terwijl hij wist of had moeten vermoeden dat het om gestolen goed ging. De politierechter in Amsterdam veroordeelde hem in eerste aanleg, maar de man ging in hoger beroep. Het bewijs dat het Openbaar Ministerie aanvoerde, bestond vooral uit krasjes op het slot van de accu van de fiets. De verdachte zou daaruit hebben moeten begrijpen dat de fiets van diefstal afkomstig was. Het hof volgde die redenering niet. Krasjes op een accuslot zijn op zichzelf onvoldoende om te concluderen dat iemand wist of redelijkerwijs had moeten vermoeden dat de fiets gestolen was. De rest van de fiets vertoonde ook geen sporen die op diefstal wezen. De advocaat-generaal had gevorderd de man te veroordelen voor schuldheling, de lichtere variant waarbij niet bewezen hoeft te worden dat iemand wist dat het om gestolen goed ging, maar waarbij het verwijt is dat hij dat had moeten vermoeden. Ook voor die variant achtte het hof het bewijs onvoldoende. De verdediging had daarnaast aangevoerd dat de staandehouding van de verdachte onrechtmatig was geweest, maar aan dat verweer hoefde het hof niet meer toe te komen nu de vrijspraak al op inhoudelijke gronden volgde. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van het tenlastegelegde.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof verlaagt gevangenisstraf na vlucht voor politie en weigering bloedonderzoek in Utrecht

Op 20 juli 2024 reed een man in Utrecht op hoge snelheid weg voor een politieauto in een Audi A3 op de Lunettenbaan en Simplonbaan. Tijdens de vlucht sprong hij uit het nog rijdende voertuig, zonder het eerst tot stilstand te brengen. De auto reed vervolgens door en veroorzaakte materiële schade. De man had geluk dat er geen gewonden vielen. Na zijn aanhouding bleek uit een speekseltest dat hij mogelijk had gereden onder invloed van methamfetamine, MDMA, amfetamine en/of cocaïne. Toen de politie hem beval mee te werken aan een bloedonderzoek, weigerde hij dat. Daarmee negeerde hij een wettelijk verplichte maatregel die de verkeersveiligheid moet waarborgen. De politierechter in Midden-Nederland veroordeelde hem in februari 2025 tot een week hechtenis voor het gevaarlijk rijgedrag en twee maanden gevangenisstraf plus twaalf maanden rijontzegging voor de weigering van het bloedonderzoek. De verdachte ging in hoger beroep en stelde dat de straffen te zwaar waren. Zijn raadsman wees erop dat hij niet eerder was veroordeeld voor precies deze verkeersovertredingen en dat hij verantwoordelijkheid wilde nemen. Het gerechtshof keek ook naar zijn strafrechtelijk verleden en stelde vast dat hij in het verleden herhaaldelijk onherroepelijk was veroordeeld voor overtredingen van de Wegenverkeerswet, en ook strafbeschikkingen had ontvangen, onder meer voor rijden onder invloed. Dat hij al eerder in proeftijden liep, had hem er kennelijk niet van weerhouden opnieuw de fout in te gaan. Het hof oordeelde daarom dat een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf onvermijdelijk was. Het hof verklaarde het openbaar ministerie niet-ontvankelijk voor het rijden zonder rijbewijs, het derde onderdeel van de aanklacht. Ten aanzien van de weigering van het bloedonderzoek week het hof af van de gebruikelijke richtlijn van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht, die een geldboete van € 1.300 en negen maanden rijontzegging als uitgangspunt hanteert. Vanwege zijn recidive legde het hof toch een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, maar korter dan de politierechter had gedaan. Het hof veroordeelde de man voor het gevaarlijk rijgedrag tot één week hechtenis en voor de weigering van het bloedonderzoek tot één maand gevangenisstraf en een rijontzegging van negen maanden. Daarnaast gelastte het hof de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde straffen van elk één week hechtenis, omdat de man zich tijdens zijn proeftijden opnieuw schuldig had gemaakt aan strafbare feiten.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof bevestigt veroordeling voor zware mishandeling ondanks aanval met baksteen door slachtoffer

Een man werd door de rechtbank Noord-Holland veroordeeld voor het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan een ander. In hoger beroep probeerde zijn verdediging de beslissing aan te vechten, maar het gerechtshof Amsterdam ging daar niet in mee en bevestigde het vonnis. De aanleiding voor het geweld lag in een confrontatie waarbij de verdachte eerst zelf slachtoffer werd. De aangever sloeg hem met een baksteen tegen het hoofd nadat de verdachte eerder tegen zijn deur had geschopt en daar ook een brandblusser tegenaan had geslagen. Door die klap met de baksteen verloor de verdachte een aantal tanden. Het hof erkende dat begrijpelijk is dat de verdachte hierdoor woedend werd. Die woede rechtvaardigt echter niet wat er daarna gebeurde. De verdachte reageerde met buitensporig geweld en bracht de aangever zwaar lichamelijk letsel toe. Het hof oordeelde, net als de rechtbank eerder, dat dit niet als een gerechtvaardigde reactie kan worden beschouwd, ook niet gelet op de voorgeschiedenis van het incident. De advocaat-generaal had in hoger beroep gevorderd dat de verdachte zou worden veroordeeld tot 26 maanden gevangenisstraf en dat daarbovenop de maatregel van terbeschikkingstelling met verpleging zou worden opgelegd. Het hof bevestigde het vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 25 juni 2026 volledig, waarbij de aanvullende overwegingen van het hof over de baksteen-context als enige toevoeging gelden.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof veroordeelt man tot 14 jaar cel voor moord op ongeboren zoon en dood van Braziliaanse partner

Een man uit Diemen stond terecht voor de dood van zijn hoogzwangere Braziliaanse partner en hun ongeboren zoon, die in oktober 2019 levenloos werden aangetroffen in zijn woning. De man had via internet abortuspillen besteld, misoprostol, en die aan zijn partner verstrekt omdat hij geen jongen wilde. Alleen een dochtertje was acceptabel voor hem; als het een jongen was, wilde hij aborteren en had hij zijn partner daarin meermalen duidelijk gemaakt dat ze dan zou moeten kiezen tussen de abortus en hun relatie. De man had de pillen besteld met zijn creditcard, en zijn partner had in de nacht van 16 op 17 oktober 2019 meerdere pillen ingenomen, gecombineerd met forse hoeveelheden alcohol, MDMA, cocaïne en ketamine. Al deze stoffen had de verdachte aan haar verstrekt. Daarna brak de baarmoeder van zijn partner open, een zeldzame maar bij vergevorderde zwangerschap bekende bijwerking van misoprostol. Desondanks riep de man geen medische hulp in. Hij wist dat het illegaal was: in berichten had hij zijn partner expliciet afgeraden naar het ziekenhuis te gaan, 'ook niet in het geval het een gevaar voor je leven is'. Toen de politie de woning binnentrad, lagen de vrouw en de baby dood in bed. De zwangerschap was op dat moment al minstens 32 weken gevorderd, vermoedelijk 34 tot 35 weken. DNA-onderzoek bevestigde dat de verdachte de biologische vader was. De verdachte beriep zich in hoger beroep op vrijspraak. Zijn raadsvrouw stelde dat zijn partner uit eigen beweging had gekozen voor de abortus, dat er geen sprake was van dwang of een ongelijkwaardige relatie, en dat niet kon worden vastgesteld welke van de aanwezige factoren de baarmoederverscheuring had veroorzaakt. Ook betwistte de verdediging dat de baby levensvatbaar was en dat de verdachte hulp had nagelaten in te schakelen. Het hof verwierp deze verweren. Uit de duizenden berichten en verklaringen van de verdachte zelf bleek dat hij de abortus had geïnitieerd en georganiseerd, de pillen had besteld en betaald, en zijn partner actief had ontmoedigd medische hulp te zoeken. De bijsluiter van de misoprostol waarschuwde uitdrukkelijk voor het risico van een baarmoederruptuur bij een vergevorderde zwangerschap, een risico dat de man kende maar bewust accepteerde. Dat hij vervolgens naast zijn bloedende, bewusteloze partner bleef liggen zonder alarm te slaan, rekende het hof hem zwaar aan. Het hof kwalificeerde de feiten als moord op het ongeboren kind, zware mishandeling met voorbedachte rade van de moeder met de dood als gevolg, en illegale abortusbehandeling met de dood als gevolg. Van meerdere deelfeiten sprak het hof de verdachte partieel vrij, onder meer voor het 'toedienen' van de middelen en de strafverzwarende kwalificatie dat de partner zijn 'levensgezel' was. De rechtbank had in eerste aanleg 16 jaar gevangenisstraf én terbeschikkingstelling met dwangverpleging opgelegd. Het hof week op beide punten af. De tbs-maatregel achtte het hof niet gerechtvaardigd, omdat geen van de deskundigen met voldoende zekerheid een psychische stoornis had kunnen vaststellen. De verdachte had steeds geweigerd mee te werken aan gedragskundig onderzoek. Aanwijzingen voor narcistische trekken waren er wel, maar dat was onvoldoende grondslag voor een tbs-maatregel. Ook op de strafmaat paste het hof een korting toe vanwege overschrijding van de redelijke termijn. In eerste aanleg liep de behandeling meer dan 40 maanden uit; in hoger beroep was dat nog eens ruim 11 maanden. De verdachte zat al die tijd in voorlopige hechtenis. Het hof begon bij een straf van 15 jaar en verlaagde die met een jaar vanwege de termijnoverschrijdingen. Vier nabestaanden, de twee minderjarige kinderen van de vrouw en haar ouders, kregen elk € 20.000 affectieschade toegewezen. De vordering van de zus voor repatriëringskosten wees het hof af, omdat die kosten al waren betaald uit inbeslaggenomen gelden van de verdachte. Het hof veroordeelde de man tot 14 jaar gevangenisstraf en wees de tbs-maatregel af.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht