Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHAMS:2026:2259Strafrecht

Hof stelt prejudiciële vraag aan Hoge Raad over btw-fraude autohandel — GHAMS:2026:2259

prejudiciële vraag over strafbaarheid van btw-fraude bij intracommunautaire autoleveringen

Eiser / verzoeker

openbaar ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

zeven verdachten (autobedrijven en feitelijk leidinggevenden) in het onderzoek 'Trailers'

Hof schorst het onderzoek in de zeven strafzaken voor onbepaalde tijd en stelt de Hoge Raad een prejudiciële vraag over de strafbaarheid van onjuiste btw-aangiften bij btw-fraude.

  • Zeven hoger-beroepszaken uit het onderzoek 'Trailers' naar internationale btw-fraude met tweedehands auto's worden gelijktijdig behandeld
  • Hof stelt de Hoge Raad een prejudiciële vraag naar aanleiding van het arrest van de belastingkamer van 20 februari 2026 over bestuurlijke beboeting bij btw-fraude
  • Vraag is of dezelfde beperking ook geldt voor strafrechtelijke veroordeling wegens het opzettelijk doen van een onjuiste btw-aangifte
  • Rechtbank had de verdachten in drie van de vier deelonderzoeken al veroordeeld tot geldboetes en deels voorwaardelijke straffen; in een deelonderzoek volgde onherroepelijke vrijspraak
  • Onderzoek ter terechtzitting wordt voor onbepaalde tijd geschorst in afwachting van het antwoord van de Hoge Raad

Samenvatting

Het gerechtshof Amsterdam behandelt in hoger beroep zeven strafzaken tegen Nederlandse autobedrijven en de personen die daaraan feitelijk leiding gaven. De zaken komen voort uit het onderzoek 'Trailers', naar grootschalige internationale btw-fraude met de handel in tweedehands auto's. Op de zitting van 7 augustus 2026 besliste het hof niet over de schuld van de verdachten, maar over een principiële juridische vraag die eerst moet worden beantwoord voordat de inhoudelijke behandeling verder kan.

Het openbaar ministerie verwijt de betrokken autobedrijven dat zij auto's factureerden aan buitenlandse vennootschappen die als stroman fungeerden, terwijl de werkelijke kopers anderen waren. Op de facturen werd het nultarief voor grensoverschrijdende leveringen binnen de Europese Unie toegepast, en in vervoersdocumenten stond dat de auto's naar Oost-Europa of Italië gingen, terwijl ze in werkelijkheid vaak naar Berlijn werden vervoerd. Op die manier zouden de bedrijven ervoor hebben gezorgd dat over de auto's geen omzetbelasting meer werd geheven, dat de echte kopers buiten beeld bleven en dat zij bij doorverkoop de verschuldigde belasting in andere landen konden ontduiken.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De rechtbank had de verdachten in drie van de vier deelonderzoeken al veroordeeld voor het opzettelijk doen van onjuiste btw-aangiften en valsheid in geschrift, met geldboetes voor de bedrijven en deels voorwaardelijke gevangenisstraffen of een taakstraf voor de betrokken personen. In het vierde deelonderzoek waren verdachten vrijgesproken; daartegen is geen hoger beroep ingesteld. Alle overige verdachten gingen wel in beroep, net als het openbaar ministerie in een aantal zaken.

De aanleiding voor de prejudiciële vraag is een arrest van de belastingkamer van de Hoge Raad van 20 februari 2026. Daarin kwam de belastingkamer terug van eerdere rechtspraak over boetes die de Belastingdienst kan opleggen wanneer een ondernemer alleen vanwege btw-fraude ten onrechte het nultarief heeft toegepast. Volgens dat arrest mag zo'n boete niet meer worden opgelegd, omdat anders het beginsel zou worden geschonden dat mensen alleen kunnen worden gestraft voor iets dat de wet duidelijk als strafbaar feit omschrijft. Het hof vraagt zich nu af of hetzelfde moet gelden voor de strafrechtelijke vervolging van het opzettelijk doen van een onjuiste belastingaangifte, zoals in de voorliggende zaken. Een van de verdachten in deze strafzaken is zelfs dezelfde partij als de belanghebbende in het arrest van de belastingkamer, al gaat het in de strafzaak om andere transacties en andere jaren.

Het hof zet in het proces-verbaal de argumenten voor en tegen uiteen. Enerzijds zou uit het arrest van 20 februari 2026 kunnen volgen dat er geen sprake is van een onjuiste aangifte als volgens de wet op de omzetbelasting wel aan de voorwaarden voor het nultarief is voldaan, ook al wordt dat tarief later vanwege fraude alsnog geweigerd. Anderzijds wijst het hof erop dat de wettelijke omschrijving van het strafbare feit een andere is dan die van de bestuurlijke boete, en dat al langer vaststaat dat een ondernemer die zelf btw-fraude pleegt geen recht heeft op het nultarief. Ook is er volgens het hof een feitelijk verschil: in de zaak van de belastingkamer werd de bestemming van de auto's verhuld, terwijl in de huidige strafzaken (ook) de identiteit van de werkelijke koper verhuld zou zijn.

Omdat de zaak zaaksoverstijgend belang heeft, voor de vervolging van btw-fraude bij meerdere lopende onderzoeken in Nederland, besloot het hof de Hoge Raad om een prejudiciële beslissing te vragen over of nog strafrechtelijk kan worden veroordeeld voor het opzettelijk onjuist doen van een btw-aangifte in dit soort fraudegevallen. Het hof schorste het onderzoek ter terechtzitting in alle zeven strafzaken voor onbepaalde tijd, in afwachting van het antwoord van de Hoge Raad, met een bevel tot oproeping van de verdachten en hun raadslieden zodra nieuwe zittingsdata zijn bepaald.

Betrokken advocaten

mr. L.H.E. Møller

verdachte 1

Vierhoff Advocaten, BREDA

mr. J.B.S. Dorant

verdachte 1

Dorant Law, HAARLEM

2 uitspraken
mr. M.H.W.N. Lammers

verdachte 2

HuygenLammers Advocaten, AMSTERDAM

44 uitspraken
mr. J.T.E. Vis

verdachte 2

Vis & Van Reydt Advocaten, AMSTERDAM

125 uitspraken
mr. C.E. van Dijk

verdachte 3

Vierhoff Advocaten, AMSTERDAM

9 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

23-000799-24, 23-000800-24, 23-000801-24, 23-000820-24, 23-003296-22, 23-003297-22, 23-003298-22

Procedure

Raadkamer

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHAMS:2026:3189
Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar

Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld. Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging. Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt. Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend. Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur. Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten. Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof matigt taakstraf voor openlijke geweldpleging tot 100 uur door te trage behandeling

Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft. De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan. Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet. Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur. Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022. De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd. Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof bevestigt vrijspraak van man voor snijwonden in hand van vrouw: opzet niet bewezen

Een vrouw liep in de woning van een man ernstig letsel op aan haar rechterhand: meerdere diepe snijwonden, gewrichtsletsel en breuken. Operatief moesten er metalen pinnen worden geplaatst. Of de man haar dat letsel opzettelijk heeft toegebracht, kon het gerechtshof Amsterdam niet vaststellen. Het hof sprak hem daarom vrij van mishandeling en poging tot zware mishandeling. Het openbaar ministerie ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 juni 2023, waarin de man al was vrijgesproken. De advocaat-generaal vond het primair tenlastegelegde wel bewezen en wilde de man laten veroordelen tot 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Volgens hem volgde uit de verklaringen van de vrouw, van een buurman en van medewerkers van het Leger des Heils, uit de omstandigheden in de woning en uit de letselrapportage van de GGD dat de man het letsel had toegebracht. Een realistisch alternatief scenario ontbrak volgens hem. De raadsman van de man vroeg het vonnis te bevestigen. Zijn cliënt ontkende steeds dat hij het letsel had toegebracht. Hij opperde dat de vrouw zichzelf had gesneden toen zij eten bereidde. Volgens de verdediging bleek uit niets welke handeling het letsel had veroorzaakt, en was er geen bloed op het later aangetroffen mes gevonden. Het hof vond de suggestie van de man dat de vrouw zich bij het snijden van groenten had verwond onaannemelijk, gelet op de aard, het aantal en de ernst van de wonden en het ontbreken van aanwijzingen dat er in de keuken eten was bereid. Ook nam het hof aan dat de vrouw dit letsel niet zelf had toegebracht en dat de man er een aandeel in had. De buurman hoorde geschreeuw, en medewerkers van het Leger des Heils zagen kort na het incident bloed in de woning en troffen de vrouw gewond aan. Zij beschreven dat de man boos was en hen de toegang tot de woning bemoeilijkte. Over wat er precies is gebeurd, bieden de bewijsmiddelen echter onvoldoende duidelijkheid. De vrouw verklaarde dat de man met een mes in zijn hand achter haar aanliep, maar kon niet beschrijven wat hij daarmee deed. Ook sprak zij over haar hand die tussen een deur en het kozijn was gekomen. Hoe die gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden, bleef onduidelijk. Het hof woog mee dat de vrouw kort na het incident sterk onder invloed van alcohol was en moeilijk verstaanbaar. Volgens de GGD passen de scherprandige snijwonden goed bij een mes, maar uit de medische gegevens blijkt niet of de breuken op dezelfde manier zijn ontstaan. Nader onderzoek aan het mes en naar het ontstaan van de verschillende verwondingen is niet gedaan. Het hof zag in het dossier een chaotische confrontatie. Daardoor blijft de reële mogelijkheid open dat de vrouw tijdens een worsteling onbedoeld gewond is geraakt. Het hof stelt niet vast dat dit is gebeurd, maar kon evenmin afleiden dat de man haar opzettelijk heeft gesneden of gestoken, of bewust de aanmerkelijke kans op letsel heeft aanvaard. Het hof achtte het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde daarom niet wettig en overtuigend bewezen en bevestigde het vonnis van de rechtbank: de man blijft vrijgesproken.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht
Hof veroordeelt snelheidsduivel op A9 na vrijspraak: 154 km/u waar 100 mocht, boete en rijverbod

Op 6 juli 2025, kort voor twee uur 's nachts, zag een motoragent op de A4 richting Amsterdam een Volkswagen Golf rijden. Door een afsluiting van de A4 moest het verkeer naar de A9. Bij knooppunt Badhoevedorp nam de bestuurder op het laatste moment de afrit naar de A9 richting Haarlem. De agent reed hem achterna en hield over ruim twee kilometer een vrijwel gelijke afstand van ongeveer 600 meter aan. Zijn snelheidsmeter gaf 170 kilometer per uur aan. Na correctie met de ijktabel en een verdere meetcorrectie bleef 154 kilometer per uur over, terwijl op die weg 100 mocht. Bij Hoofddorp kreeg de bestuurder een volgteken en werd hij aangehouden. Hij zei tegen de agent: 'Ik weet dat ik honderdvijftig heb gereden. Ik dacht dat ik honderddertig mocht rijden.' De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Haarlem) sprak de man op 13 januari 2026 vrij. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam vernietigde het vonnis, omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering, en deed de zaak opnieuw. Voor het hof betwistte de man dat zijn snelheid betrouwbaar was vastgesteld. Volgens hem was hij een andere route gereden: hij zou bij Badhoevedorp zijn gekeerd en via de A4 en de Schipholtunnel richting Rotterdam zijn gegaan. Hij stelde dat hij maar kort ongeveer 150 kilometer per uur had gereden, nadat zijn cruisecontrol de eerder ingestelde snelheid hervatte. Ook voerde hij aan dat de agent zijn snelheid op 600 meter afstand, met tussenliggend verkeer en in- en uitvoegen, niet nauwkeurig kon vaststellen. Verder twijfelde hij aan de geschiktheid van de boordsnelheidsmeter en wees hij erop dat camerabeelden ontbreken. De advocaat-generaal vond het feit bewezen. Het hof zag geen reden om aan het proces-verbaal te twijfelen. De afstand van 600 meter maakt de meting op zichzelf niet onbetrouwbaar. Voor het tussenliggende verkeer en het in- en uitvoegen zag het hof te weinig aanknopingspunten, mede omdat het 's nachts rustig was op de weg. De boordsnelheidsmeter bleek geijkt, met een geldige ijking ten tijde van de meting. Het ontbreken van beeldopnamen deed volgens het hof niet af aan de waarnemingen van de agent. De route die de man beschreef week aanzienlijk af van de gedetailleerde route in het proces-verbaal, en dat gaf het hof juist reden te twijfelen aan zijn verklaring over de plaats en duur van de snelheidsoverschrijding. Het hof verwierp het verweer en achtte bewezen dat de man op de A9 ongeveer 154 kilometer per uur reed waar 100 was toegestaan. Bij de straf woog het hof mee dat de man op een autosnelweg ruim te hard reed en zo de verkeersveiligheid in gevaar bracht. In zijn voordeel telde dat hij niet eerder was veroordeeld en dat de invordering van zijn rijbewijs voor twee maanden ingrijpende gevolgen had voor zijn werk als rijinstructeur. De advocaat-generaal had een geldboete van € 770 gevorderd, te vervangen door 7 dagen hechtenis. Het hof veroordeelde de man tot een geldboete van € 770, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 7 dagen hechtenis. De boete is geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast ontzegde het hof hem voor 2 maanden de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen. De tijd dat zijn rijbewijs al was ingevorderd en ingehouden, gaat daar volledig van af.

Gerechtshof Amsterdam·
Strafrecht