Hof weigert proceskostenvergoeding na fout gemachtigde met betaalbewijs — GHAMS:2026:2266
proceskostenvergoeding na ingetrokken beroep tegen een naheffingsaanslag parkeerbelasting
Eiser / verzoeker
Automobilist met een naheffingsaanslag parkeerbelasting (belanghebbende)
Verweerder / gedaagde
Heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam
Hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank en wijst de gevraagde proceskostenvergoeding voor de beroepsfase af.
- Naheffingsaanslag parkeerbelasting werd alsnog vernietigd nadat pas in de beroepsfase bleek dat er wel was betaald, met een verkeerd ingevoerd kenteken
- Gemachtigde stuurde het betalingsbewijs in de bezwaarfase per abuis naar een no-reply e-mailadres van de gemeente, waardoor het de heffingsambtenaar niet bereikte
- Gemachtigde reageerde ook niet op een herinneringsmail van de gemeente waarin om het ontbrekende bewijs werd gevraagd
- Rechtbank en hof oordelen dat de noodzaak tot (hoger) beroep uitsluitend voortvloeit uit het eigen gedrag van de gemachtigde, zodat geen recht bestaat op proceskostenvergoeding
- Hof spreekt van mogelijk kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht door de gemachtigde en waarschuwt voor een proceskostenveroordeling bij herhaling in andere zaken
Samenvatting
De auto van een automobilist stond op 6 februari 2023 geparkeerd op een plek waar parkeerbelasting verschuldigd was. Omdat de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam dacht dat er niet was betaald, legde hij een naheffingsaanslag op. De gemachtigde van de automobilist maakte bezwaar met als enige grond dat er geen sprake was geweest van parkeren, wat feitelijk niet klopte: er was namelijk wel betaald, alleen was daarbij een verkeerd kenteken ingevoerd.
Tijdens een telefonische hoorzitting op 11 mei 2023 kondigde de gemachtigde aan dat het bewijs van betaling nog zou volgen. Kort na het gesprek stuurde hij dat bewijs per e-mail, maar naar het verkeerde adres: een no-reply e-mailadres van de gemeente, hetzelfde adres waarvandaan eerder de uitnodiging voor de hoorzitting was verstuurd. Zo'n adres is niet bedoeld om berichten naartoe te sturen, en de gemeente ontving het bewijs dan ook niet. Toen de gemeente op 8 juni 2023 per e-mail liet weten nog geen bewijs te hebben ontvangen en een week de tijd gaf om dat alsnog te leveren, reageerde de gemachtigde niet. Bij de uitspraak op bezwaar van 25 juli 2024 hield de heffingsambtenaar de naheffingsaanslag daarom in stand.
Pas in de beroepsfase bij de rechtbank kwam het betalingsbewijs alsnog boven water, waaruit bleek dat er inderdaad was betaald, maar met een verkeerd kenteken. De heffingsambtenaar liet daarop weten de naheffingsaanslag alsnog te vernietigen. De gemachtigde trok vervolgens het beroep in en vroeg de rechtbank om de gemeente te veroordelen in de proceskosten van de beroepsfase, een verzoek dat mogelijk is als de heffingsambtenaar alsnog aan het beroep tegemoetkomt.
De rechtbank wees dat verzoek af. Volgens de rechtbank had de automobilist zelf, via zijn gemachtigde, het bewijs al in de bezwaarfase in handen gehad, maar was het door een fout van de gemachtigde niet bij de heffingsambtenaar terechtgekomen. Het gebruik van een no-reply adres was een duidelijke vergissing, en van de gemeente kon niet worden verwacht dat zij toch berichten via dat adres zou lezen of de gemachtigde er expliciet op zou wijzen dat het adres niet werkte. Bovendien had de gemachtigde nog een herkansing gekregen met de herinneringsmail van 8 juni 2023, waarop hij evenmin reageerde. Wel moest de gemeente het griffierecht van € 50,00 aan de automobilist terugbetalen.
De automobilist ging tegen de afwijzing van de proceskostenvergoeding in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Het hof onderschreef het oordeel van de rechtbank volledig. Dat een no-reply adres niet bedoeld is om op te reageren, noemde het hof van algemene bekendheid en glashelder uit de naam van het adres zelf af te leiden. De noodzaak om beroep en hoger beroep in te stellen vloeide naar het oordeel van het hof uitsluitend voort uit het eigen gedrag van de gemachtigde: het verzenden van het bewijs naar een adres dat daar duidelijk niet voor bedoeld was, en het niet reageren op de herinnering.
Het hof ging nog verder en liet doorschemeren twijfels te hebben over de manier van werken van deze gemachtigde. Een bezwaarschrift indienen met een grond die niets met de feiten te maken heeft, herhaaldelijk bewijsstukken naar een adres sturen waar ze niet aankomen, en vervolgens niet reageren op een waarschuwing daarover, wekt volgens het hof de indruk dat de gemachtigde bewust een beroepsprocedure uitlokt om pas dan met bewijs te komen, in de hoop alsnog een proceskostenvergoeding te krijgen. Het hof noemde dit een mogelijk kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht en liet weten dat het bij herhaling van dit patroon in andere zaken van dezelfde gemachtigde de betrokken belanghebbende zelfs in de proceskosten van de heffingsambtenaar zou kunnen veroordelen. Het hof verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank, zonder dat een proceskostenveroordeling in hoger beroep werd uitgesproken.
Betrokken advocaten
mr. I.N.D.J. Rissema
belanghebbende
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:481, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 28-01-2026, 23/12275, 23/12276, 23/12277, 23/12278, 23/12279 ,23/12280
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:9169, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-12-2025, BRE 24/851
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:8083, Rechtbank Oost-Brabant, 10-12-2025, 25/554
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:6501, Rechtbank Midden-Nederland, 02-12-2025, 11484506
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
25/1618
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M.J. Leijdekker
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nederlandse importeur kocht in 2012 een zending ijzeren en stalen bevestigingsmiddelen van een Indonesische onderneming. Bij de aangifte voor invoer vroeg het bedrijf een nultarief voor douanerechten, op basis van een certificaat dat de goederen uit Indonesië afkomstig waren. Later bleek uit onderzoek van het Europese fraudebureau OLAF dat de Indonesische onderneming zelf helemaal geen bevestigingsmiddelen maakte. Zij liet ze op grote schaal uit China overbrengen en voerde ze na overlading naar de Europese Unie uit. Voor Chinese bevestigingsmiddelen geldt een antidumpingrecht van 85 procent. De douane stuurde de importeur daarom in december 2014 een uitnodiging tot betaling van € 24.383,63, waarvan € 23.366,50 aan antidumpingrechten en € 1.107,13 aan douanerechten. Het geschil ging vooral over de prijsafspraak. Op de factuur stond de leveringsvoorwaarde 'delivered duty paid' (DDP) Rotterdam. Bij die voorwaarde regelt de verkoper de invoer en betaalt hij ook de heffingen bij invoer. Volgens de importeur zaten de rechten dus al in de koopprijs en moesten ze van de douanewaarde worden afgetrokken. Dan zou de nagevorderde heffing een stuk lager uitvallen. De inspecteur van de Belastingdienst/Douane vond dat de voorwaarde in werkelijkheid niet was overeengekomen. De importeur had immers zelf de aangifte laten doen, in eigen naam en voor eigen rekening. De rechtbank Noord-Holland gaf de importeur in 2020 gelijk. Het gerechtshof Amsterdam verminderde de uitnodiging in 2022 tot € 539,02 aan douanerechten en € 12.382,88 aan antidumpingrechten. Op 16 januari 2026 vernietigde de Hoge Raad die uitspraak en wees de zaak terug naar het hof. Het hof had het standpunt van de inspecteur dat de DDP-voorwaarde niet echt was afgesproken niet beoordeeld. De Hoge Raad bepaalde ook dat de inspecteur de gegevens uit een speciale onderzoeksprocedure (artikel 140 van de Uitvoeringsverordening Douanewetboek van de Unie) die hij pas tijdens de beroepsfase had gestart, niet als bewijs mag gebruiken. Het hof Amsterdam beoordeelde die vraag nu zonder die gegevens. Omdat de factuur de voorwaarde DDP vermeldt, moet de inspecteur aannemelijk maken dat die voorwaarde in werkelijkheid niet gold. Het hof vond dat gelukt. Bij DDP regelt de verkoper de invoer en betaalt hij de heffingen, maar hier regelde de importeur de aangifte zelf, in eigen naam en voor eigen rekening. Dat kwam niet overeen met de voorwaarde op de factuur, en de inspecteur wist dat al voordat hij de onderzoeksprocedure startte. Partijen kunnen afwijkende afspraken maken, bijvoorbeeld dat de koper de invoerformaliteiten regelt. Wie zich daarop beroept, moet dan wel aannemelijk maken dat de economische realiteit nog steeds een DDP-levering was. De importeur zei dat de douane-expediteur de aangifte niet in eigen naam wilde doen en dat indirecte vertegenwoordiging destijds technisch niet mogelijk was. Zij kon echter geen stukken of verklaringen overleggen die zo'n afspraak met de Indonesische verkoper bevestigden. Ook de prijzen wezen die kant op. De inspecteur had twee facturen vergeleken, die hij niet via de onderzoeksprocedure had gekregen. De importeur betaalde met voorwaarde DDP Rotterdam minder dan een andere importeur voor identieke goederen met voorwaarde CIF Rotterdam, waarbij kosten van verzekering en vracht in de prijs zitten. Daardoor was er volgens het hof geen reden om de verschuldigde rechten op de transactiewaarde in mindering te brengen. Daarmee viel ook het beroep tegen de beschikking uit de onderzoeksprocedure weg. De importeur had er geen belang meer bij, en partijen waren het erover eens dat de uitnodiging tot betaling dan voor het juiste bedrag was opgelegd. Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank. Het beroep tegen de uitnodiging tot betaling van € 24.383,63 verklaarde het ongegrond, zodat de importeur dat bedrag aan de douane moet betalen. Het beroep tegen de beschikking van 18 maart 2019 verklaarde het niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.