Hof verklaart klacht over notariële volmacht moeder deels ontvankelijk, maar ongegrond — GHAMS:2026:2645
tuchtklacht tegen notarissen over volmacht en wilsbekwaamheid
Eiser / verzoeker
klager (appellant)
Verweerder / gedaagde
de notarissen (geïntimeerden)
Hof verklaart de klacht deels ontvankelijk voor zover het de communicatie met klager betreft, maar acht dit deel ongegrond en de rest niet-ontvankelijk.
- Hof oordeelt, net als de kamer, dat klager niet als vertegenwoordiger van zijn moeder kan worden aangemerkt en dus geen belang heeft bij het grootste deel van de klacht
- Anders dan de kamer verklaart het hof de klacht wel ontvankelijk voor zover het gaat om de bejegening van en communicatie met klager persoonlijk
- Hof oordeelt dat de notarissen zorgvuldig hebben gecommuniceerd en verklaart dit deel van de klacht ongegrond
- Verklaring van de kandidaat-notaris over het gebruik van MS Teams weerlegt het vermoeden van een geheime opname
- Hof vernietigt de beslissing van de kamer, maar de klacht slaagt uiteindelijk nergens
Samenvatting
Een man diende een tuchtklacht in tegen drie notarissen over de manier waarop zij de volmacht en het testament van zijn hoogbejaarde moeder hadden behandeld. Zijn vader had in 2010 bij een van de notarissen een volmacht laten passeren waarin hij zelf als eerste gevolmachtigde was benoemd en een aan het notariskantoor gelieerde stichting als reservegevolmachtigde. Na het overlijden van de vader in februari 2024 verklaarde een arts, op verzoek van een van de notarissen, dat de moeder wilsbekwaam was. Op basis daarvan passeerde de kandidaat-notaris in oktober 2024 een gewijzigd testament van de moeder.
Kort daarna wees de kantonrechter een verzoek van de zoon tot onderbewindstelling van zijn moeder af, omdat zij voldoende in staat werd geacht haar eigen wil te bepalen. Een maand later passeerde een andere notaris een gewijzigde volmacht (levenstestament) waarin de broer van de klager als enige gevolmachtigde werd aangewezen. De klager vermoedde dat dit alles onder invloed van zijn broer was gebeurd en verwijt de notarissen dat zij de wilsbekwaamheid van zijn moeder onvoldoende hadden onderzocht, de oude volmacht uit 2010 nooit formeel hadden herroepen en hem geen duidelijkheid gaven over hun handelwijze. Ook stelde hij vragen over een gesprek met de kandidaat-notaris waarbij op een scherm het programma MS Teams te zien was, en vroeg hij zich af of dat gesprek werd opgenomen.
De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 10 december 2025 niet-ontvankelijk, omdat de klager geen enig redelijk belang had bij de klacht: hij kon niet als vertegenwoordiger van zijn moeder optreden, zij had zelf kunnen klagen als zij dat had gewild, en zijn belang als toekomstig mede-erfgenaam van zijn vader werd niet geraakt door wat de notarissen met de volmacht en het testament van zijn moeder hadden gedaan. De klager ging tegen die beslissing in beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof onderschreef het oordeel van de kamer dat de klager niet als vertegenwoordiger van zijn moeder kan worden aangemerkt, nu een volmacht van haar ontbreekt en zij zelf een klacht had kunnen indienen. Ook het argument dat de klager namens het algemeen belang van integere notariële dienstverlening klaagde, was volgens het hof niet genoeg om hem als belanghebbende aan te merken. Voor het grootste deel van de klacht bleef de klager dus niet-ontvankelijk. Anders dan de kamer vond het hof echter dat de klager wel een eigen, persoonlijk belang had bij het onderdeel van de klacht dat ging over de manier waarop de notarissen met hem hadden gecommuniceerd, omdat dat hemzelf betrof en niet zijn moeder. Dat deel van de klacht was dus wel ontvankelijk.
Inhoudelijk kwam het hof echter niet tot een ander oordeel dan dat de notarissen zorgvuldig hadden gehandeld. Uit de stukken bleek dat op vragen van de klager per e-mail steeds tijdig en inhoudelijk was gereageerd. Over het gebruik van MS Teams tijdens het gesprek op 19 februari 2025 gaf de kandidaat-notaris op de zitting een verklaring die volgens het hof voldoende weersprak dat er een opname was gemaakt. Van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen was op dit punt dan ook niet gebleken.
Het gerechtshof Amsterdam vernietigde de beslissing van de kamer voor het notariaat, verklaarde de klacht ontvankelijk voor zover het ging om de bejegening van en communicatie met de klager, verklaarde de klacht voor het overige niet-ontvankelijk, en oordeelde het ontvankelijke deel van de klacht ongegrond.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2026:305, Gerechtshof Amsterdam, 17-02-2026, 200.353.843/01 NOT
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2026:359, Rechtbank Midden-Nederland, 04-02-2026, C/16/584641 / HA ZA 24-585
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBZWB:2025:9708, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 24-12-2025, C/02/421689 / HA ZA 24-204 (T) en C/02/427903 / HA ZA 24-592 (E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:4995, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 12-08-2025, 200.330.672
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.363.016
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
In 2019 kocht een vrouw via bemiddelingsbedrijf twee percelen landbouwgrond voor in totaal € 40.000. De verkoper presenteerde de percelen als strategisch gelegen grond met potentie voor bestemmingswijziging en toekomstige waardestijging. Na het overlijden van de vrouw in 2024 vernietigde haar man de koopovereenkomsten buitengerechtelijk, met een beroep op dwaling en oneerlijke handelspraktijken. Hij eiste terugbetaling van de koopsom. De rechtbank Noord-Holland gaf de man gelijk. Volgens de rechtbank had de verkoper de kopers beter moeten informeren over de risico's, had hij met de brochures een onjuist rooskleurig beeld geschetst en was uit onderzoek van het Kadaster gebleken dat de percelen in werkelijkheid onverkoopbaar en daarmee waardeloos waren. In hoger beroep oordeelde het Gerechtshof Amsterdam anders. Het hof stelde vast dat de vrouw vóór het sluiten van de koopovereenkomsten op meerdere manieren was gewaarschuwd. De brochures bevatten naast wervende teksten ook uitdrukkelijke disclaimers dat geen garanties werden gegeven over toekomstige waardeontwikkelingen en dat sprake was van agrarische grond. Ook de blanco koopovereenkomst, die een week van tevoren naar haar was gestuurd met het verzoek die te lezen, bevatte duidelijke vrijwaringen. Bovendien had de verkoper haar tijdens het verkoopgesprek mondeling op de risico's gewezen, waaronder het feit dat de betaalde prijs ruim boven de reële agrarische waarde lag en dat zij een lange adem moest hebben. Het hof verwierp elk van de drie dwalingsgronden die de man had aangevoerd. Ten eerste kon niet worden vastgesteld dat de percelen bij aankoop in werkelijkheid geen bijzondere potentie hadden: de verkoper had onderbouwd dat hij zorgvuldig grond selecteerde en samenwerkte met planologen, en rapporten van de gemeente wezen uit dat de percelen destijds al als eventuele bouwlocaties in beeld waren. Ten tweede had de verkoper geen te rooskleurig beeld geschetst over kansen en rendement, gelet op alle verstrekte waarschuwingen. Ten derde kon niet worden vastgesteld dat de percelen zonder bestemmingswijziging onverkoopbaar zouden zijn: de grond kon ook aan boeren worden verkocht, worden verpacht of als tuin dienen. Het hof wees ook het beroep op een oneerlijke handelspraktijk af. Van een gemiddeld omzichtige consument mag worden verwacht dat die niet alleen de aanprijzende delen van de brochures bekijkt, maar ook de voorzichtigere teksten leest en de toegezonden contractinformatie doorneemt. Op basis van alle beschikbare informatie was de vrouw in staat geweest een geïnformeerd besluit te nemen. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees alle vorderingen van de man alsnog af. De man werd veroordeeld in de proceskosten van beide instanties: € 5.432 voor de eerste aanleg en € 7.104,45 voor het hoger beroep. Ook moet hij alles terugbetalen wat de verkoper hem op grond van het vernietigde vonnis had uitbetaald.
Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn. De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband. De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat. De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief. Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is. De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt. Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.