Hof verlaagt straf voor verzekeringsfraude met Torbocar tot zes weken; drie andere feiten verjaard — GHAMS:2026:2816
oplichting van een verzekeraar met een gefingeerde diefstal, verjaring en redelijke termijn
Eiser / verzoeker
verdachte (vennoot van een vof)
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Hof vernietigt het vonnis, verklaart het OM niet-ontvankelijk voor drie verjaarde feiten en veroordeelt de verdachte voor oplichting van een verzekeraar tot zes weken gevangenisstraf in plaats van vier maanden.
- Tegen de vrijspraak in eerste aanleg kan de verdachte zelf geen hoger beroep instellen; op dat punt is hij niet-ontvankelijk.
- Voor bedreiging, mishandeling en wapenbezit is de absolute verjaringstermijn van twaalf jaar verstreken; het OM is daarin niet-ontvankelijk.
- Een als gestolen opgegeven Torbocar met hetzelfde serienummer op het eigen terrein, plus de bekentenis van de medevennoot, bewijst oplichting van de verzekeraar.
- Het hof vindt zeven weken passend, maar legt wegens een termijnoverschrijding van meer dan acht maanden in eerste aanleg zes weken op.
Samenvatting
In augustus 2011 meldde een klein bedrijf uit Breezand, een vennootschap onder firma van twee vennoten, een inbraak bij de verzekeraar. Volgens de claim van € 43.669,93 waren onder meer gereedschap, steigerdelen en een Torbocar gestolen, een aanhanger met een machine die het bedrijf in april 2011 voor € 16.000 had gekocht. De verzekeraar keerde voor de Torbocar € 15.750 uit. Op een tip van de tussenpersoon ging een fraudeonderzoeker van de verzekeraar op 21 januari 2013 langs op het bedrijfsterrein. Daar lieten de vennoten hem een Torbocar zien die na de diefstal opnieuw zou zijn aangeschaft. Het serienummer was hetzelfde als dat van de machine die als gestolen was opgegeven. De jongste vennoot verklaarde later bij de politie dat de inbraak in scène was gezet door zijn compagnon, een man geboren in 1986, om de verzekering op te lichten. Die gaf in mei 2013 zelf toe dat ze de verzekeraar bewust hadden voorgelogen.
De rechtbank Noord-Holland veroordeelde de man op 2 februari 2016 voor oplichting, bedreiging en mishandeling van zijn compagnon in maart 2013 en het bezit van twee replicawapens tot vier maanden gevangenisstraf. Van een onderdeel van de oplichting, de nota's voor zogenaamd opnieuw gekochte goederen, sprak de rechtbank hem vrij. De man ging in hoger beroep tegen dat vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 2 februari 2016. Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak pas op 17 september 2026, meer dan tien jaar later.
Dat lange tijdsverloop bepaalde een groot deel van de uitkomst. Tegen de vrijspraak kon de man zelf geen hoger beroep instellen, zodat het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de bedreiging, de mishandeling en het wapenbezit geldt een verjaringstermijn van zes jaar, die door stuiting kan worden verlengd tot hoogstens twaalf jaar. Die absolute termijn was bij de uitspraak in 2026 verstreken. Het hof verklaarde het Openbaar Ministerie daarom niet-ontvankelijk in de vervolging van die drie feiten.
Over de oplichting bleef wel een oordeel nodig. De advocaat-generaal vroeg vrijspraak. De verdediging stelde dat de oorspronkelijke Torbocar echt was gestolen en dat de man zonder factuur via een website een andere machine had gekocht om te kunnen doorwerken. Zijn bekentenis bij de politie zou verkeerd op papier zijn gekomen. Het hof vond die uitleg ongeloofwaardig. De onderzoeker trof de als gestolen opgegeven machine met hetzelfde serienummer weer aan op het terrein, de compagnon verklaarde dat de inbraak in scène was gezet, en de man had dat aanvankelijk zelf bevestigd. Het hof achtte bewezen dat hij de verzekeraar met listige kunstgrepen bewoog tot betaling van € 15.750.
Volgens het hof heeft de man het vertrouwen tussen verzekeraar en verzekerde ernstig geschaad en zichzelf ten koste van de verzekeraar en haar klanten bevoordeeld. Het hof vond in beginsel zeven weken gevangenisstraf passend. Een schuldigverklaring zonder straf, waar de raadsvrouw om vroeg, wees het hof af. Wel was de redelijke termijn in eerste aanleg met meer dan acht maanden overschreden: de man werd op 15 mei 2013 in verzekering gesteld en de rechtbank deed pas op 2 februari 2016 uitspraak. Daarom ging er een week af.
Het hof vernietigde het vonnis, verklaarde het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk voor de bedreiging, de mishandeling en het wapenbezit, en veroordeelde de man voor de oplichting van de verzekeraar tot zes weken gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Hof verklaart hoger beroep niet-ontvankelijk omdat intrekking te laat bij rechtbank binnenkwam
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
Hof halveert ontnemingsbedrag naar € 7.412 na oplichting met gestolen pinpas
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2026:2665, Gerechtshof Amsterdam, 17-09-2026, 23-000399-24
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2026:2815, Gerechtshof Amsterdam, 17-09-2026, 23-000941-24
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
23-000369-26
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. L.F. Roseval
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld. Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging. Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt. Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend. Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur. Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten. Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft. De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan. Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet. Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur. Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022. De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd. Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.
Een vrouw liep in de woning van een man ernstig letsel op aan haar rechterhand: meerdere diepe snijwonden, gewrichtsletsel en breuken. Operatief moesten er metalen pinnen worden geplaatst. Of de man haar dat letsel opzettelijk heeft toegebracht, kon het gerechtshof Amsterdam niet vaststellen. Het hof sprak hem daarom vrij van mishandeling en poging tot zware mishandeling. Het openbaar ministerie ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 juni 2023, waarin de man al was vrijgesproken. De advocaat-generaal vond het primair tenlastegelegde wel bewezen en wilde de man laten veroordelen tot 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Volgens hem volgde uit de verklaringen van de vrouw, van een buurman en van medewerkers van het Leger des Heils, uit de omstandigheden in de woning en uit de letselrapportage van de GGD dat de man het letsel had toegebracht. Een realistisch alternatief scenario ontbrak volgens hem. De raadsman van de man vroeg het vonnis te bevestigen. Zijn cliënt ontkende steeds dat hij het letsel had toegebracht. Hij opperde dat de vrouw zichzelf had gesneden toen zij eten bereidde. Volgens de verdediging bleek uit niets welke handeling het letsel had veroorzaakt, en was er geen bloed op het later aangetroffen mes gevonden. Het hof vond de suggestie van de man dat de vrouw zich bij het snijden van groenten had verwond onaannemelijk, gelet op de aard, het aantal en de ernst van de wonden en het ontbreken van aanwijzingen dat er in de keuken eten was bereid. Ook nam het hof aan dat de vrouw dit letsel niet zelf had toegebracht en dat de man er een aandeel in had. De buurman hoorde geschreeuw, en medewerkers van het Leger des Heils zagen kort na het incident bloed in de woning en troffen de vrouw gewond aan. Zij beschreven dat de man boos was en hen de toegang tot de woning bemoeilijkte. Over wat er precies is gebeurd, bieden de bewijsmiddelen echter onvoldoende duidelijkheid. De vrouw verklaarde dat de man met een mes in zijn hand achter haar aanliep, maar kon niet beschrijven wat hij daarmee deed. Ook sprak zij over haar hand die tussen een deur en het kozijn was gekomen. Hoe die gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden, bleef onduidelijk. Het hof woog mee dat de vrouw kort na het incident sterk onder invloed van alcohol was en moeilijk verstaanbaar. Volgens de GGD passen de scherprandige snijwonden goed bij een mes, maar uit de medische gegevens blijkt niet of de breuken op dezelfde manier zijn ontstaan. Nader onderzoek aan het mes en naar het ontstaan van de verschillende verwondingen is niet gedaan. Het hof zag in het dossier een chaotische confrontatie. Daardoor blijft de reële mogelijkheid open dat de vrouw tijdens een worsteling onbedoeld gewond is geraakt. Het hof stelt niet vast dat dit is gebeurd, maar kon evenmin afleiden dat de man haar opzettelijk heeft gesneden of gestoken, of bewust de aanmerkelijke kans op letsel heeft aanvaard. Het hof achtte het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde daarom niet wettig en overtuigend bewezen en bevestigde het vonnis van de rechtbank: de man blijft vrijgesproken.
Op 6 juli 2025, kort voor twee uur 's nachts, zag een motoragent op de A4 richting Amsterdam een Volkswagen Golf rijden. Door een afsluiting van de A4 moest het verkeer naar de A9. Bij knooppunt Badhoevedorp nam de bestuurder op het laatste moment de afrit naar de A9 richting Haarlem. De agent reed hem achterna en hield over ruim twee kilometer een vrijwel gelijke afstand van ongeveer 600 meter aan. Zijn snelheidsmeter gaf 170 kilometer per uur aan. Na correctie met de ijktabel en een verdere meetcorrectie bleef 154 kilometer per uur over, terwijl op die weg 100 mocht. Bij Hoofddorp kreeg de bestuurder een volgteken en werd hij aangehouden. Hij zei tegen de agent: 'Ik weet dat ik honderdvijftig heb gereden. Ik dacht dat ik honderddertig mocht rijden.' De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Haarlem) sprak de man op 13 januari 2026 vrij. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam vernietigde het vonnis, omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering, en deed de zaak opnieuw. Voor het hof betwistte de man dat zijn snelheid betrouwbaar was vastgesteld. Volgens hem was hij een andere route gereden: hij zou bij Badhoevedorp zijn gekeerd en via de A4 en de Schipholtunnel richting Rotterdam zijn gegaan. Hij stelde dat hij maar kort ongeveer 150 kilometer per uur had gereden, nadat zijn cruisecontrol de eerder ingestelde snelheid hervatte. Ook voerde hij aan dat de agent zijn snelheid op 600 meter afstand, met tussenliggend verkeer en in- en uitvoegen, niet nauwkeurig kon vaststellen. Verder twijfelde hij aan de geschiktheid van de boordsnelheidsmeter en wees hij erop dat camerabeelden ontbreken. De advocaat-generaal vond het feit bewezen. Het hof zag geen reden om aan het proces-verbaal te twijfelen. De afstand van 600 meter maakt de meting op zichzelf niet onbetrouwbaar. Voor het tussenliggende verkeer en het in- en uitvoegen zag het hof te weinig aanknopingspunten, mede omdat het 's nachts rustig was op de weg. De boordsnelheidsmeter bleek geijkt, met een geldige ijking ten tijde van de meting. Het ontbreken van beeldopnamen deed volgens het hof niet af aan de waarnemingen van de agent. De route die de man beschreef week aanzienlijk af van de gedetailleerde route in het proces-verbaal, en dat gaf het hof juist reden te twijfelen aan zijn verklaring over de plaats en duur van de snelheidsoverschrijding. Het hof verwierp het verweer en achtte bewezen dat de man op de A9 ongeveer 154 kilometer per uur reed waar 100 was toegestaan. Bij de straf woog het hof mee dat de man op een autosnelweg ruim te hard reed en zo de verkeersveiligheid in gevaar bracht. In zijn voordeel telde dat hij niet eerder was veroordeeld en dat de invordering van zijn rijbewijs voor twee maanden ingrijpende gevolgen had voor zijn werk als rijinstructeur. De advocaat-generaal had een geldboete van € 770 gevorderd, te vervangen door 7 dagen hechtenis. Het hof veroordeelde de man tot een geldboete van € 770, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 7 dagen hechtenis. De boete is geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast ontzegde het hof hem voor 2 maanden de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen. De tijd dat zijn rijbewijs al was ingevorderd en ingehouden, gaat daar volledig van af.