Hof: Vrije Universiteit moet afdelingshoofd € 44.490 betalen voor onterechte functieontheffing — GHAMS:2026:3029
ontbinding arbeidsovereenkomst en billijke vergoeding wegens ernstig verwijtbaar handelen werkgever
Eiser / verzoeker
Afdelingshoofd VU-NT2 (appellante in principaal hoger beroep)
Verweerder / gedaagde
Stichting VU (Vrije Universiteit Amsterdam)
Arbeidsovereenkomst terecht ontbonden, maar de Vrije Universiteit handelde ernstig verwijtbaar en moet € 44.490,55 billijke vergoeding, € 9.137,10 voor vakantie-uren en € 5.080 buitengerechtelijke kosten betalen.
- De arbeidsovereenkomst is terecht ontbonden op de g-grond: beide partijen verloren het vertrouwen in elkaar, zodat de arbeidsverhouding ernstig en duurzaam is verstoord; het opzegverbod bij ziekte staat daar niet aan in de weg.
- De uitfunctieplaatsing was ten onrechte en ernstig verwijtbaar: er was geen duidelijke waarschuwing of verbetertraject en haar leidinggevende had juist vertrouwen uitgesproken.
- De billijke vergoeding gaat van € 20.000 naar € 44.490,55 bruto, gebaseerd op vijf maanden salaris; de gevraagde € 400.000 wijst het hof af omdat een dienstverband tot de pensioenleeftijd niet aannemelijk is.
- De universiteit moet 169,74 vakantie-uren uitbetalen (€ 9.137,10 bruto) omdat zij niet aantoonde de werknemer op het verval te hebben gewezen; compensatie-uren zijn wel vervallen.
- Werkelijke proceskosten worden afgewezen; buitengerechtelijke kosten worden begroot op € 5.080 in plaats van de gevraagde € 31.726,81.
Samenvatting
Een afdelingshoofd van de afdeling Nederlands als tweede taal (NT2) aan de Vrije Universiteit Amsterdam trad in maart 2021 in dienst bij een afdeling die niet bleek te zijn zoals haar was voorgespiegeld. Haar was verteld dat zij een goed draaiende en financieel gezonde organisatie zou aantreffen, maar de werkdruk was hoog, de administratie verouderd en de financiën liepen uit de pas. In december 2021 sprak haar leidinggevende, de directeur bedrijfsvoering, vertrouwen uit en kreeg zij een vast contract. Toen zij zich in juli 2022 ziekmeldde, werd zij in september 2022 uit haar functie geplaatst. Daarna volgde een slepend conflict over herplaatsing en re-integratie. In 2024 legde het UWV de universiteit een loonsanctie op omdat te weinig was gedaan om haar in het eerste spoor, bij de eigen werkgever, te laten re-integreren.
De universiteit vroeg de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter deed dat per 1 december 2025 en kende de vrouw een transitievergoeding van € 14.088,67, een billijke vergoeding van € 20.000 en € 1.739,85 aan onkosten toe. Zij ging in hoger beroep en vroeg primair herstel van het dienstverband, subsidiair een billijke vergoeding van € 400.000. Ook wilde zij nog niet uitbetaalde verlofuren en de vergoeding van haar buitengerechtelijke kosten. De universiteit stelde incidenteel hoger beroep in en wilde dat de billijke vergoeding geheel verviel.
Het hof oordeelt dat de arbeidsovereenkomst terecht is ontbonden. Het opzegverbod tijdens ziekte staat daaraan niet in de weg, want de vrouw heeft niet onderbouwd dat de verwijten over haar functioneren samenhangen met haar auto-immuunziekte PBC, die in februari 2026 is vastgesteld. Volgens het hof hebben beide partijen het vertrouwen in elkaar verloren. De universiteit legde een verklaring over van zeven medewerkers, onder wie vier coördinatoren, die haar gedrag als grensoverschrijdend en intimiderend ervaarden. De vrouw bestreed dat en verweet haar leidinggevende juist een onveilige werksfeer. Of de verwijten terecht zijn, doet er voor het hof niet toe: de arbeidsverhouding is ernstig en duurzaam verstoord. Herplaatsing ligt niet meer in de rede, omdat partijen elkaar nog steeds stevige verwijten maken.
Tegelijk oordeelt het hof, anders dan de geschillencommissie van de universiteit, dat de uitfunctieplaatsing ten onrechte plaatsvond. De vrouw was er niet duidelijk op gewezen dat ook haar eigen functioneren beter moest en er was geen verbetertraject gestart. Haar leidinggevende had in december 2021 juist vertrouwen uitgesproken. Dat is ernstig verwijtbaar handelen en heeft in grote mate bijgedragen aan de verstoorde arbeidsverhouding. Het hof rekent de universiteit ook aan dat zij te weinig deed om de vrouw in het eerste spoor te laten re-integreren. Het incidenteel hoger beroep van de universiteit faalt daarom.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding houdt het hof geen rekening met het bedrag van € 400.000 dat de vrouw vroeg. Zij ging ervan uit dat zij tot haar pensioen in dienst zou blijven, maar dat acht het hof niet aannemelijk. Haar ziekte is chronisch en bij langdurige arbeidsongeschiktheid zou de arbeidsovereenkomst na twee jaar zijn geëindigd. Zij is tijdens ziekte doorbetaald en kan aanspraak maken op uitkeringen en een arbeidsongeschiktheidspensioen. Ook zonder het verwijtbare handelen zou de arbeidsrelatie door de wederzijdse verwijten binnen ongeveer vijf maanden zijn geëindigd. Het hof rekent bovendien de vrouw aan dat zij zich bij de zoektocht naar een andere functie niet coöperatief opstelde en niet op haar eigen handelen reflecteerde. Het komt uit op vijf maanden salaris van € 8.898,11 bruto per maand.
Ook de verlofuren krijgen een andere uitkomst. De universiteit toonde niet aan dat zij de vrouw had gewezen op het vervallen van haar wettelijke vakantie-uren over 2022 en 2023, dus die zijn niet vervallen. Haar aanspraak op 218,60 compensatie-uren verviel wel, omdat die volgens de cao moeten worden opgenomen in het jaar waarin ze zijn opgebouwd. Een verzoek om de eis te vermeerderen met de proceskosten die haar rechtsbijstandsverzekeraar niet dekt, laat het hof buiten beschouwing wegens de twee-conclusieregel. Vergoeding van de werkelijke proceskosten wijst het af, omdat van misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen geen sprake is. Van de gevraagde € 31.726,81 aan buitengerechtelijke kosten begroot het hof een deel, omdat de vrouw haar kosten niet had gespecificeerd en zelf ook meer had kunnen meewerken.
Het hof veroordeelt de universiteit tot betaling van een billijke vergoeding van € 44.490,55 bruto, € 9.137,10 bruto voor 169,74 niet genoten vakantie-uren en € 5.080 aan buitengerechtelijke kosten, met wettelijke rente. In het principaal hoger beroep draagt elke partij de eigen proceskosten. In het incidenteel hoger beroep moet de universiteit € 1.670 aan proceskosten betalen, plus € 189 aan nasalaris.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:3620, Gerechtshof Amsterdam, 30-12-2025, 200.354.715/02 OK
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:6273, Rechtbank Amsterdam, 19-08-2025, 11653186 EA VERZ 25-427
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1665, Gerechtshof Amsterdam, 27-06-2025, 200.343.535/01 OK
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1613, Gerechtshof Amsterdam, 20-06-2025, 200.354.715/01 OK
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.361.644
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. M.L.D. Akkaya
- mw. mr. A.S. Arnold
- mw. prof. dr. S.M.M. Garben
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.