Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk — GHAMS:2026:3162
poging tot zware mishandeling na keelgreep bij conflict over geluidsoverlast
Eiser / verzoeker
verdachte (appellant)
Verweerder / gedaagde
openbaar ministerie
Verdachte veroordeeld voor poging tot zware mishandeling tot een geheel voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met drie jaar proeftijd en € 300 schadevergoeding
- Vrijspraak van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag; bewezen is een poging tot zware mishandeling door het dichtknijpen van de keel tot bewusteloosheid.
- Voorwaardelijk opzet op zwaar lichamelijk letsel: het hof ziet in het met kracht dichtknijpen van de hals een aanmerkelijke kans op zwaar letsel die de verdachte bewust aanvaardde.
- Verweren van vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces verworpen: de verdachte zocht de confrontatie zelf, kon afstand nemen na een lichte klap en liet pas los bij bewusteloosheid.
- Schade 40/60 verdeeld wegens eigen aandeel van het slachtoffer, dat de verdachte eerst met een PDA sloeg: € 300 van de gevorderde € 500 toegewezen.
- Verzoek om de aangever nogmaals als getuige te horen afgewezen; ook is de eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200 alsnog ten uitvoer gelegd.
Samenvatting
Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
23-002013-24
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld. Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging. Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt. Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend. Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur. Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten. Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft. De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan. Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet. Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur. Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022. De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd. Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.
Een vrouw liep in de woning van een man ernstig letsel op aan haar rechterhand: meerdere diepe snijwonden, gewrichtsletsel en breuken. Operatief moesten er metalen pinnen worden geplaatst. Of de man haar dat letsel opzettelijk heeft toegebracht, kon het gerechtshof Amsterdam niet vaststellen. Het hof sprak hem daarom vrij van mishandeling en poging tot zware mishandeling. Het openbaar ministerie ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 22 juni 2023, waarin de man al was vrijgesproken. De advocaat-generaal vond het primair tenlastegelegde wel bewezen en wilde de man laten veroordelen tot 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Volgens hem volgde uit de verklaringen van de vrouw, van een buurman en van medewerkers van het Leger des Heils, uit de omstandigheden in de woning en uit de letselrapportage van de GGD dat de man het letsel had toegebracht. Een realistisch alternatief scenario ontbrak volgens hem. De raadsman van de man vroeg het vonnis te bevestigen. Zijn cliënt ontkende steeds dat hij het letsel had toegebracht. Hij opperde dat de vrouw zichzelf had gesneden toen zij eten bereidde. Volgens de verdediging bleek uit niets welke handeling het letsel had veroorzaakt, en was er geen bloed op het later aangetroffen mes gevonden. Het hof vond de suggestie van de man dat de vrouw zich bij het snijden van groenten had verwond onaannemelijk, gelet op de aard, het aantal en de ernst van de wonden en het ontbreken van aanwijzingen dat er in de keuken eten was bereid. Ook nam het hof aan dat de vrouw dit letsel niet zelf had toegebracht en dat de man er een aandeel in had. De buurman hoorde geschreeuw, en medewerkers van het Leger des Heils zagen kort na het incident bloed in de woning en troffen de vrouw gewond aan. Zij beschreven dat de man boos was en hen de toegang tot de woning bemoeilijkte. Over wat er precies is gebeurd, bieden de bewijsmiddelen echter onvoldoende duidelijkheid. De vrouw verklaarde dat de man met een mes in zijn hand achter haar aanliep, maar kon niet beschrijven wat hij daarmee deed. Ook sprak zij over haar hand die tussen een deur en het kozijn was gekomen. Hoe die gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden, bleef onduidelijk. Het hof woog mee dat de vrouw kort na het incident sterk onder invloed van alcohol was en moeilijk verstaanbaar. Volgens de GGD passen de scherprandige snijwonden goed bij een mes, maar uit de medische gegevens blijkt niet of de breuken op dezelfde manier zijn ontstaan. Nader onderzoek aan het mes en naar het ontstaan van de verschillende verwondingen is niet gedaan. Het hof zag in het dossier een chaotische confrontatie. Daardoor blijft de reële mogelijkheid open dat de vrouw tijdens een worsteling onbedoeld gewond is geraakt. Het hof stelt niet vast dat dit is gebeurd, maar kon evenmin afleiden dat de man haar opzettelijk heeft gesneden of gestoken, of bewust de aanmerkelijke kans op letsel heeft aanvaard. Het hof achtte het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde daarom niet wettig en overtuigend bewezen en bevestigde het vonnis van de rechtbank: de man blijft vrijgesproken.
Op 6 juli 2025, kort voor twee uur 's nachts, zag een motoragent op de A4 richting Amsterdam een Volkswagen Golf rijden. Door een afsluiting van de A4 moest het verkeer naar de A9. Bij knooppunt Badhoevedorp nam de bestuurder op het laatste moment de afrit naar de A9 richting Haarlem. De agent reed hem achterna en hield over ruim twee kilometer een vrijwel gelijke afstand van ongeveer 600 meter aan. Zijn snelheidsmeter gaf 170 kilometer per uur aan. Na correctie met de ijktabel en een verdere meetcorrectie bleef 154 kilometer per uur over, terwijl op die weg 100 mocht. Bij Hoofddorp kreeg de bestuurder een volgteken en werd hij aangehouden. Hij zei tegen de agent: 'Ik weet dat ik honderdvijftig heb gereden. Ik dacht dat ik honderddertig mocht rijden.' De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland (locatie Haarlem) sprak de man op 13 januari 2026 vrij. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam vernietigde het vonnis, omdat daarvan alleen aantekening was gedaan op grond van artikel 395a van het Wetboek van Strafvordering, en deed de zaak opnieuw. Voor het hof betwistte de man dat zijn snelheid betrouwbaar was vastgesteld. Volgens hem was hij een andere route gereden: hij zou bij Badhoevedorp zijn gekeerd en via de A4 en de Schipholtunnel richting Rotterdam zijn gegaan. Hij stelde dat hij maar kort ongeveer 150 kilometer per uur had gereden, nadat zijn cruisecontrol de eerder ingestelde snelheid hervatte. Ook voerde hij aan dat de agent zijn snelheid op 600 meter afstand, met tussenliggend verkeer en in- en uitvoegen, niet nauwkeurig kon vaststellen. Verder twijfelde hij aan de geschiktheid van de boordsnelheidsmeter en wees hij erop dat camerabeelden ontbreken. De advocaat-generaal vond het feit bewezen. Het hof zag geen reden om aan het proces-verbaal te twijfelen. De afstand van 600 meter maakt de meting op zichzelf niet onbetrouwbaar. Voor het tussenliggende verkeer en het in- en uitvoegen zag het hof te weinig aanknopingspunten, mede omdat het 's nachts rustig was op de weg. De boordsnelheidsmeter bleek geijkt, met een geldige ijking ten tijde van de meting. Het ontbreken van beeldopnamen deed volgens het hof niet af aan de waarnemingen van de agent. De route die de man beschreef week aanzienlijk af van de gedetailleerde route in het proces-verbaal, en dat gaf het hof juist reden te twijfelen aan zijn verklaring over de plaats en duur van de snelheidsoverschrijding. Het hof verwierp het verweer en achtte bewezen dat de man op de A9 ongeveer 154 kilometer per uur reed waar 100 was toegestaan. Bij de straf woog het hof mee dat de man op een autosnelweg ruim te hard reed en zo de verkeersveiligheid in gevaar bracht. In zijn voordeel telde dat hij niet eerder was veroordeeld en dat de invordering van zijn rijbewijs voor twee maanden ingrijpende gevolgen had voor zijn werk als rijinstructeur. De advocaat-generaal had een geldboete van € 770 gevorderd, te vervangen door 7 dagen hechtenis. Het hof veroordeelde de man tot een geldboete van € 770, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 7 dagen hechtenis. De boete is geheel voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Daarnaast ontzegde het hof hem voor 2 maanden de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen. De tijd dat zijn rijbewijs al was ingevorderd en ingehouden, gaat daar volledig van af.
Op 6 mei 2023 raakte een medewerker van een coffeeshop in Amsterdam met een man in discussie bij de deur van de zaak. De man was agressief toen hem iets niet aanstond. Camerabeelden laten zien dat de medewerker plotseling naar achteren stapt, terwijl een grijs blok ter grootte van een hand, een stuk tegel, van buiten naar binnen vliegt en zijn linker onderarm raakt. Het slachtoffer hield er een klein rood wondje aan over. De man pleegde ook vernieling en verzette zich bij zijn aanhouding, wat de rechter wederspannigheid noemt. Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 19 oktober 2023. De rechtbank had de verdachte toen veroordeeld voor mishandeling, vernieling en wederspannigheid en hem twee maanden gevangenisstraf opgelegd. Van een vierde tenlastegelegd feit sprak de rechtbank hem vrij. Tegen die vrijspraak kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, dus het hof verklaarde hem op dat onderdeel niet-ontvankelijk. Het hof sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank over wat bewezen was, en bevestigde het vonnis behalve voor de straf. Wel verbeterde het de kwalificatie van het feit waarbij de verdachte zich verzette bij zijn aanhouding tot wederspannigheid, meermalen gepleegd. Ook vulde het de bewijsmiddelen aan met zijn eigen waarneming van de camerabeelden en foto's uit het dossier. Daaruit blijkt dat het blok de onderarm van de medewerker raakte op de plek waar de wond zichtbaar is. Bij de straf woog het hof mee dat de verdachte geweld gebruikte tegen een coffeeshopmedewerker, tegen eigendommen van de zaak en tegen het openbaar gezag. Hij toonde geen respect voor anderen en hun spullen. Strafverzwarend was dat hij eerder onherroepelijk was veroordeeld voor een mishandeling en een bedreiging. De advocaat-generaal eiste 54 dagen gevangenisstraf. De raadsman vroeg om een straf die korter is dan de tijd die de verdachte al in voorarrest zat. Het hof vond in beginsel 60 dagen onvoorwaardelijk passend. De redelijke termijn voor berechting is in hoger beroep overschreden. De verdachte stelde op 24 oktober 2023 hoger beroep in en het hof wees pas op 13 november 2026 arrest, zodat de termijn met 1 jaar en 3 weken is overschreden. Daarom matigde het hof de straf van 60 naar 54 dagen. Het hof veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 54 dagen, met aftrek van het voorarrest. De gijzeling die hoort bij de schadevergoedingsmaatregel stelde het op ten hoogste 12 dagen. Het schorste bevel voorlopige hechtenis is opgeheven.