Hof: notaris handelde correct bij stemmentelling warmtenet huurders — GHAMS:2026:924
notarieel tuchtrecht / proces-verbaalakte stemmentelling verduurzaming huurwoningen
Eiser / verzoeker
huurder (appellant)
Verweerder / gedaagde
notaris (geïntimeerde)
Het hof bevestigt de beslissing van de kamer en verklaart de klacht tegen de notaris ongegrond.
- Klager is als huurder ontvankelijk in zijn klacht omdat de uitkomst van de stemmentelling hem rechtstreeks als huurder raakt, ook al is hij geen partij bij de notariële opdracht.
- De notaris had een beperkte opdracht: tellen van geldige akkoordverklaringen en vastleggen van de uitkomst; zij was niet gehouden meer te onderzoeken dan haar was gevraagd.
- Het overnemen van het juridische advies over de ongeldigheid van ingetrokken stemmen levert geen schending op van de onpartijdigheidsplicht, nu uit de akte duidelijk blijkt dat dit advies van de opdrachtgever afkomstig was.
- Het hof bevestigt de beslissing van de kamer voor het notariaat: de klacht wegens schending van artikel 17 lid 1 Wna en de beroeps- en gedragsregels is ongegrond.
Samenvatting
Een huurder stapte naar de rechter omdat hij vond dat een notaris partijdig had gehandeld bij een stemmentelling over de verduurzaming van huurwoningen. Het gerechtshof Amsterdam oordeelde dat de klacht ongegrond is en bevestigde daarmee de eerdere uitspraak van de kamer voor het notariaat.
De woningstichting die eigenaar is van 453 huurwoningen wilde de woningen aansluiten op een warmtenet, als onderdeel van een gemeentelijk plan om de wijk als eerste van het aardgas af te halen. Voor een deel van de benodigde werkzaamheden — waaronder het afsluiten van het aardgas en de aansluiting op het warmtenet — was de instemming van minimaal 70 procent van de huurders vereist. De notaris werd ingeschakeld om de uitgebrachte stemmen te tellen en het resultaat vast te leggen in een zogenoemde proces-verbaalakte.
Tijdens de stemming had de SP een eigen actie gevoerd onder de huurders en hen geprobeerd te bewegen voor een ander type warmtenet te kiezen. Zeventien huurders die eerder akkoord hadden gegeven, probeerden dat akkoord in te trekken via een SP-formulier. De woningstichting liet door advocaten onderzoeken of zo'n intrekking juridisch geldig was. Dat bleek niet het geval. De notaris nam die conclusie over in haar akte en telde de zeventien huurders mee als 'akkoord'. Uiteindelijk verklaarde zij dat 315 van de 444 huurders hadden ingestemd — ruim boven de drempel van 311 akkoordverklaringen.
De klager, zelf een van de huurders, verweet de notaris dat zij in strijd had gehandeld met haar wettelijke plicht tot onpartijdigheid. Hij stelde dat de notaris had moeten onderzoeken of er redenen waren haar diensten te weigeren, had moeten nagaan wie gerechtigd waren te stemmen en hoe de identiteit van ondertekenaars was vastgesteld. Bovendien had de notaris het juridische advies van de advocaat van de woningstichting zonder nadere toetsing opgenomen in haar akte. Huurders zijn een kwetsbare groep die financieel en juridisch in het nadeel is ten opzichte van de verhuurder, aldus klager, en de notaris had deze zorgplicht moeten erkennen.
Het hof verwierp ook het argument van de notaris dat de klager niet-ontvankelijk was omdat hij geen partij was bij de opdracht. Omdat de uitkomst van de stemming klager als huurder rechtstreeks raakte — het resultaat bepaalde immers of de verduurzaming doorging — werd hij aangemerkt als belanghebbende.
Inhoudelijk volgde het hof het standpunt van de notaris. Haar opdracht was beperkt: zij moest tellen hoeveel geldige stemmen waren uitgebracht en vaststellen of de drempel van 70 procent was gehaald. Die taak heeft zij naar behoren uitgevoerd. De notaris was niet gehouden meer te onderzoeken dan haar was gevraagd. Het feit dat zij in de inleiding van de akte het juridische advies over de intrekking van akkoordverklaringen heeft verwerkt, maakt haar handelwijze niet onzorgvuldig of partijdig — uit de akte blijkt immers dat de woningstichting de opdrachtgever was en dat de informatie in de inleiding van haar afkomstig was.
Het hof bevestigde de beslissing van de kamer en verklaarde de klacht ongegrond.
Betrokken advocaten
H. Schraven
appellant
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:5141, Rechtbank Gelderland, 30-06-2025, 451199
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:2704, Gerechtshof Amsterdam, 01-10-2024, 200.338.968/01 NOT
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2024:2598, Gerechtshof Amsterdam, 17-09-2024, 200.331.540/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:354, Gerechtshof Amsterdam, 27-02-2024, 200.327.221/01 NOT
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.359.502
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
In 2019 kocht een vrouw via bemiddelingsbedrijf twee percelen landbouwgrond voor in totaal € 40.000. De verkoper presenteerde de percelen als strategisch gelegen grond met potentie voor bestemmingswijziging en toekomstige waardestijging. Na het overlijden van de vrouw in 2024 vernietigde haar man de koopovereenkomsten buitengerechtelijk, met een beroep op dwaling en oneerlijke handelspraktijken. Hij eiste terugbetaling van de koopsom. De rechtbank Noord-Holland gaf de man gelijk. Volgens de rechtbank had de verkoper de kopers beter moeten informeren over de risico's, had hij met de brochures een onjuist rooskleurig beeld geschetst en was uit onderzoek van het Kadaster gebleken dat de percelen in werkelijkheid onverkoopbaar en daarmee waardeloos waren. In hoger beroep oordeelde het Gerechtshof Amsterdam anders. Het hof stelde vast dat de vrouw vóór het sluiten van de koopovereenkomsten op meerdere manieren was gewaarschuwd. De brochures bevatten naast wervende teksten ook uitdrukkelijke disclaimers dat geen garanties werden gegeven over toekomstige waardeontwikkelingen en dat sprake was van agrarische grond. Ook de blanco koopovereenkomst, die een week van tevoren naar haar was gestuurd met het verzoek die te lezen, bevatte duidelijke vrijwaringen. Bovendien had de verkoper haar tijdens het verkoopgesprek mondeling op de risico's gewezen, waaronder het feit dat de betaalde prijs ruim boven de reële agrarische waarde lag en dat zij een lange adem moest hebben. Het hof verwierp elk van de drie dwalingsgronden die de man had aangevoerd. Ten eerste kon niet worden vastgesteld dat de percelen bij aankoop in werkelijkheid geen bijzondere potentie hadden: de verkoper had onderbouwd dat hij zorgvuldig grond selecteerde en samenwerkte met planologen, en rapporten van de gemeente wezen uit dat de percelen destijds al als eventuele bouwlocaties in beeld waren. Ten tweede had de verkoper geen te rooskleurig beeld geschetst over kansen en rendement, gelet op alle verstrekte waarschuwingen. Ten derde kon niet worden vastgesteld dat de percelen zonder bestemmingswijziging onverkoopbaar zouden zijn: de grond kon ook aan boeren worden verkocht, worden verpacht of als tuin dienen. Het hof wees ook het beroep op een oneerlijke handelspraktijk af. Van een gemiddeld omzichtige consument mag worden verwacht dat die niet alleen de aanprijzende delen van de brochures bekijkt, maar ook de voorzichtigere teksten leest en de toegezonden contractinformatie doorneemt. Op basis van alle beschikbare informatie was de vrouw in staat geweest een geïnformeerd besluit te nemen. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees alle vorderingen van de man alsnog af. De man werd veroordeeld in de proceskosten van beide instanties: € 5.432 voor de eerste aanleg en € 7.104,45 voor het hoger beroep. Ook moet hij alles terugbetalen wat de verkoper hem op grond van het vernietigde vonnis had uitbetaald.
Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn. De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband. De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat. De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief. Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is. De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt. Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.