ECLI:NL:GHARL:2024:4985, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 01-08-2024, 21-001952-22 — GHARL:2024:4985
Samenvatting
De verdachte was door de rechtbank veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden wegens bezit en het vervaardigen van kinderporno. Het hof vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging en bevestigt het vonnis voor het overige. Het hof verbetert het vonnis met dien verstande dat het hof zijn bewijsoverwegingen voor twee van de bewijsoverwegingen van de rechtbank in de plaats stelt. Het hof komt ook tot een andere straf dan de rechtbank. Het hof legt namelijk een gevangenisstraf op van 360 dagen waarvan 357 voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren en daarbij oplegging van algemene en bijzondere voorwaarden (te weten een meldplicht, een ambulante behandeling en een verbod om buiten de Europese Unie te reizen) en een taakstraf van 480 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis. Het hof ziet, gelet op de leeftijd van verdachte, de ouderdom van de bewezenverklaarde feiten en de negatieve gevolgen die verdachte zelf al heeft ondervonden van zijn strafbare gedragingen, reden om – ondanks de ernst van de feiten – geen (lange) onvoorwaardelijke gevangenisstraf meer op te leggen. Het hof acht een straf die ziet op speciale preventie in combinatie met een zeer forse taakstraf passender. Het hof komt ten aanzien van het beslag tot dezelfde beslissing als de rechtbank.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2026:460, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 27-01-2026, 21-003225-23
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8738, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 24-12-2025, 21-001266-22
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8578, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 24-12-2025, 21-003892-23
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8009, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 12-12-2025, 21-000617-25
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
21-001952-22
Procedure
Hoger beroep
Vermoedelijke eerste aanleg
Rechtspraak.nl legt bij deze uitspraak geen verwijzing naar de eerste aanleg. Juristi heeft die gezocht op het parketnummer dat in de uitspraak zelf staat. Dat klopt vrijwel altijd, maar is niet door de Rechtspraak bevestigd.
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. M.L. Plas
- mw. mr. J.D. Den Hartog
- dhr. mr.dr. R. Verkijk
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 5 april 2022 stuurde een meisje van twaalf een appje aan haar docent: ze was zojuist verkracht door haar stiefvader. De docent schakelde de politie in. De man zou haar onder haar broek en ondergoed hebben aangeraakt, met zijn hand en vingers over haar vagina hebben gewreven en haar daar met zijn tong hebben gelikt. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat dit niet wettig en overtuigend bewezen is. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde de man in 2024 nog tot zes maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal vroeg in hoger beroep 18 maanden, waarvan zes voorwaardelijk. Het hof komt over het bewijs tot een ander oordeel dan de rechtbank. In zedenzaken zijn meestal alleen aangever en verdachte bij de gebeurtenissen aanwezig. De verklaringen van het slachtoffer alleen zijn dan onvoldoende; er moet steunbewijs bij komen van een andere bron. Een beperkte hoeveelheid steunbewijs kan genoeg zijn als de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. Dat laatste vond het hof hier niet. De man ontkende bij de politie, de rechtbank en het hof stellig. Volgens hem kwam zijn DNA op het meisje terecht doordat zij een vieze snotdoek van hem vasthield. Dat scenario bracht hij naar voren voordat de DNA-uitslagen bekend waren. Het hof volgt het rapport van een rechtspsycholoog. Die concludeerde dat de politie in de verhoren suggestieve en sturende vragen stelde en nieuwe informatie inbracht. Het meisje vertelde bovendien pas over likken, en over speeksel, nadat Veilig Thuis haar voor het verhoor had verteld dat er speekselsporen waren gevonden. Haar verklaringen bevatten ook inconsistenties. Het hof acht de conclusies van de rechtspsycholoog begrijpelijk en navolgbaar en vindt de verklaringen daarom niet bruikbaar voor een bewijsconstructie. Dat betekent volgens het hof niet dat niet kan kloppen wat zij op onderdelen heeft verteld, maar wel dat een veroordeling er niet op kan rusten. Ook het overige materiaal gaf geen soelaas. Het appje aan de docent is te weinig specifiek over wat er precies gebeurde. De emoties van het meisje op de bodycambeelden van de politie kunnen ook door andere omstandigheden zijn veroorzaakt: tijdens het huisbezoek was er veel stress en onveiligheid. De moeder verklaarde bij verschillende gelegenheden, ook bij de raadsheer-commissaris, op essentiële punten wisselend en inconsistent, dus het hof gebruikt haar verklaringen niet. Het DNA-onderzoek veranderde het oordeel niet. De uitkomsten van het onderzoek op activiteitenniveau berusten op een hypothese die mede is opgesteld nadat het meisje haar verklaring had uitgebreid op basis van informatie uit het sporenonderzoek. Over de speekselsporen is bovendien gemeld dat het mengsporen zijn, waarbij niet is vast te stellen of het speeksel van de man, van het meisje of van beiden afkomstig is. Het hof vernietigt het vonnis, spreekt de man vrij en verklaart de vordering van de benadeelde partij van € 2.748,06 niet-ontvankelijk, omdat de schade volgt uit een feit waarvan hij is vrijgesproken. De rechtbank had dat bedrag nog integraal toegewezen. Benadeelde partij en verdachte dragen ieder hun eigen kosten.
Een man die met zijn bedrijven jarenlang in strijd met de Geneesmiddelenwet handelde, moet aanzienlijk minder wederrechtelijk verkregen voordeel terugbetalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden stelde het bedrag vast op € 1.561.301,47. De rechtbank was uitgegaan van € 3.682.504, het bedrag dat ook de advocaat-generaal vorderde. Het hof behandelde de zaak in hoger beroep tegen de beslissing van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. Een ontnemingszaak draait om de vraag hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend. Dat bedrag kan de rechter hem laten terugbetalen aan de Staat. Het hof had de man in een apart arrest van dezelfde dag veroordeeld voor meermalen opzettelijk overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet, deels samen met anderen. Het verschil met de rechtbank zit in de manier van rekenen. De rechtbank nam het ontnemingsrapport als uitgangspunt. Dat rapport komt volgens het hof te algemeen over en kijkt te veel naar de omzet van de betrokken bedrijven. Het hof miste een berekening die is toegespitst op het voordeel dat de man zelf heeft gehad. De verdediging had gewezen op een andere benadering: het voordeel van een rechtspersoon kan niet zonder meer aan een natuurlijk persoon worden toegerekend omdat die feitelijk de zeggenschap had. Het hof sloot in grote lijnen aan bij de berekening van de verdediging in de pleitnota. Voor de periode van 1 januari 2013 tot en met 20 mei 2016 nam het hof de winst van € 1.326.821,95 over. De verdediging wilde die winst 50/50 delen met een medebetrokkene, waardoor de man de helft zou hebben gehad. Het hof ging daar niet in mee, omdat het dossier en de bewijsmiddelen onvoldoende steun bieden voor zo'n verdeling. Ook voor de stelling dat de medebetrokkene contant geld zou hebben ontvangen vond het hof geen steun. Voor de periode van 20 mei 2016 tot en met 29 maart 2018 nam het hof € 234.479,52 over, gebaseerd op de berekening van de verdediging en de eigen verklaring van de man. Samen is dat € 1.561.301,47. Ook de duur van de procedure kwam aan bod. Het hof stelde vast dat de redelijke termijn, de termijn waarbinnen een zaak volgens het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens moet worden afgedaan, in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het hof liet het bij die constatering. De strafzaak en de ontnemingszaak werden tegelijk afgedaan en in de strafzaak is al compensatie gegeven voor de overschrijding. Het hof vernietigde de beslissing van de rechtbank en deed opnieuw recht. De man moet € 1.561.301,47 aan de Staat betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, bepaalde het hof op 1.080 dagen, het wettelijk maximum voor feiten van vóór 25 juli 2020.
Een man werd op 1 oktober 2025 in de woning van zijn partner, met wie hij sinds mei 2024 een relatie had en een zoontje van enkele maanden oud kreeg, boos tijdens een ruzie. Hij sloeg haar meerdere keren in het gezicht, greep haar bij de keel en kneep die met kracht dicht. Ze kreeg moeite met ademhalen en werd tegen een kledingkast geduwd. Op de spoedeisende hulp werd letsel aan haar gezicht en handen vastgesteld, samen met licht traumatisch schedel-hersenletsel. De dag erna dreigde hij haar tanden uit haar mond te slaan en haar gezicht te verminken met sneeën van mond tot ogen. Ook appte hij haar dat hij het hele huis zou afbranden als ze niet antwoordde. Op 7 oktober 2025 bedreigde hij bovendien een agent die hem aanhield met de woorden 'Ik schiet je door je kop'. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 26 maart 2026 over deze feiten. De rechtbank had de man 6 maanden gevangenisstraf en tbs met voorwaarden gegeven. Het hoger beroep ging alleen over de veroordeling voor mishandeling en bedreiging, niet over een vrijspraak in een andere zaak. De advocaat-generaal vorderde een gevangenisstraf gelijk aan de duur van de voorlopige hechtenis, met tbs met bevel tot verpleging en de maatregel van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht. De verdediging voerde aan dat de vrouw geen 'levensgezel' van de man was, omdat zij nooit een gemeenschappelijke huishouding hadden gevoerd. Het hof wees dat af. Een levensgezel is iemand met wie de verdachte een nauwe persoonlijke band van zekere hechtheid heeft, en dat vereist niet per se samenwonen. Het hof wees op de bestendige relatie van bijna anderhalf jaar, het gezamenlijke kind, het feit dat de man vaak in de woning van de vrouw sliep en betrokken was bij de zorg voor het kind. De mishandeling is daardoor strafverzwarend. Het bewijs steunde op de aangifte, foto's van het letsel, de medische gegevens en de eigen verklaringen van de man, die eerder had verklaard dat hij haar twee keer had geslagen. Zijn nieuwe verhaal ter zitting, dat zij hem eerst sloeg en dat het hem zwart voor de ogen werd, vond het hof te summier en in strijd met eerdere verklaringen. De bedreigingen bewees het hof mede op grond van zijn bekennende verklaring. Psychiater en psycholoog stelden bij de man cognitieve beperkingen, impulsbeheersingsproblemen en trauma-gerelateerde problematiek vast. Zij adviseerden de feiten verminderd toe te rekenen, schatten het recidiverisico hoog in en achtten een langdurig behandelkader nodig. Het hof volgde dat en rekende de feiten in verminderde mate toe. Strafverzwarend woog mee dat de man eerder onherroepelijk is veroordeeld, onder meer voor partnermishandeling. Het reclasseringsrapport van 20 oktober 2026 liet zien dat de man in juni 2026 aan een klinische opname begon, maar dat die op 14 augustus 2026 voortijdig stopte door dreigend en agressief gedrag. Sinds 9 september 2026 zit hij weer in een penitentiaire inrichting en de reclassering zag geen mogelijkheden meer voor tbs met voorwaarden. Het hof vond een voorwaardelijke straf of alleen een gedragsbeïnvloedende maatregel desondanks niet toereikend. Het hof koos toch voor tbs met voorwaarden en niet voor tbs met bevel tot verpleging, omdat de man heeft verklaard dat hij behandeling nodig heeft en een behandelrelatie tijd kost. Het hof beveelde die maatregel dadelijk uitvoerbaar. De voorlopige hechtenis wordt geschorst zodra hij in een zorginstelling wordt opgenomen. Daarnaast legde het hof de maatregel van artikel 38z op, zodat hij ook na de tbs onder toezicht kan blijven. Het hof veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 11 maanden, met aftrek van voorarrest. Dat is vijf maanden meer dan de rechtbank oplegde. Die tijd geeft de reclassering ruimte om een geschikte kliniek te vinden. Het hof beveelde bovendien de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van 2 weken uit 2024.
Een man uit de omgeving van Arnhem ging tussen 2014 en 2016 onder valse voorwendselen relaties aan met jonge vrouwen om hen financieel en seksueel te misbruiken. Twee van hen moesten seksuele handelingen verrichten met een derde en dat filmen, terwijl ze dat niet wilden. Een meisje van 14 jaar had een seksuele relatie met de man, die toen 22 was. Hij had een seksfilm van haar en dreigde die door te sturen als ze niet deed wat hij zei. Meerdere vrouwen sloten onder zijn invloed telefoonabonnementen af en bleven daardoor met schulden zitten. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden hield in 2022 de man verantwoordelijk voor mensenhandel, oplichting en ontucht met een minderjarige en legde vier jaar cel op, waarvan acht maanden voorwaardelijk. De Hoge Raad vernietigde dat arrest op 3 september 2024 voor een deel: de beslissingen over drie van de oplichtingen en over de straf. Het hof moest die onderdelen opnieuw beoordelen. Dat gebeurde in deze uitspraak, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Gelderland van 10 mei 2019, na terugwijzing door de Hoge Raad. Over de drie oplichtingen van vrouwen die telefoonabonnementen afsloten, spreekt het hof de man nu vrij. Het hof vindt wel dat zijn voorstellen en overredingskracht een samenweefsel van verdichtsels vormden, een vorm van bedrog die de wet als oplichting kan aanmerken. Maar het kan niet buiten redelijke twijfel vaststellen dat de vrouwen daardoor werden bewogen om de abonnementen af te sluiten. Alle drie hadden twijfels, onder meer het gevoel dat het niet klopte, maar stonden open voor het idee om er geld mee te verdienen. Een van hen zei in een audiobestand tegen een vriendin dat ze 'zwaar veel' zouden maken. Ze kozen daarom zelf om mee te gaan. De overige bewezenverklaarde feiten blijven staan: de mensenhandel, de oplichting van een andere vrouw en de ontucht met het 14-jarige meisje. Volgens het hof zaten de vrijgesproken feiten qua gedragingen in de eerder bewezenverklaarde mensenhandel, en bepaalde vooral de ernst daarvan de hoogte van de eerdere straf. Het hof noemt de feiten ernstig: er zijn zeven slachtoffers, waaronder jonge vrouwen en een meisje van 14, en de man toonde volgens het hof geen compassie. Bij de straf weegt het hof mee dat de feiten ruim negen tot twaalf jaar geleden zijn gepleegd, toen de man 20 tot 23 was. Hij is nu 32, heeft naar het zich laat aanzien zijn leven op orde en kwam volgens zijn justitiële documentatie niet opnieuw met politie en justitie in aanraking. Ook is de redelijke termijn in de fase na terugwijzing opnieuw overschreden. De man zat bovendien ongeveer twintig maanden in voorarrest en is al ruim zes jaar op vrije voeten. Daarom maakt het hof een groot deel van de straf voorwaardelijk, om te voorkomen dat hij nu opnieuw lang in detentie moet. Het hof veroordeelt de man tot 38 maanden gevangenisstraf, waarvan 18 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij via een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat € 9.008,01 betalen ten behoeve van een van de slachtoffers (€ 6.508,01 materiële en € 2.500 immateriële schade) en € 1.300,10 ten behoeve van een tweede slachtoffer, plus wettelijke rente. Het hof gelast ook de teruggave van het in beslag genomen rijbewijs en een iPhone.
Een man uit Friesland die samen met anderen betrokken was bij overtredingen van de Geneesmiddelenwet, moet het voordeel dat hij daaruit haalde terugbetalen aan de Staat. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden legt hem een betalingsverplichting op van € 137.654,25. Het hof bevestigt daarmee in de kern wat de rechtbank eerder bepaalde, maar vernietigt de eerdere beslissing en doet de zaak zelf opnieuw. Het hoger beroep richt zich tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. De rechtbank schatte het wederrechtelijk verkregen voordeel toen op hetzelfde bedrag en stelde de betalingsverplichting daarop vast. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en beslist opnieuw. De man is in de bijbehorende strafzaak, bij arrest van dezelfde dag, veroordeeld voor het opzettelijk, meermalen overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat hij uit die feiten financieel voordeel heeft gehaald. Het hof neemt een rapport van de politie van 12 juli 2022 tot uitgangspunt. Daarin is op basis van banktransacties de totale opbrengst van de betrokken ondernemingen vastgesteld op € 7.361.479,70. Na aftrek van bedrijfskosten (€ 2.002.514,75), kosten in de onderneming van een medeveroordeelde (€ 31.165) en betaalde belastingen (€ 597.839) bleef een totaalvoordeel over van € 4.729.960,95. Het deel dat naar de rekeningen van deze man ging, bedraagt € 137.654,25. Het hof vindt die berekening voldoende onderbouwd. De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair betwistte zij de berekening. Volgens de verdediging ging het om vergoedingen voor boekhouding en huur, waarvan hooguit € 20.000 als voordeel zou kunnen gelden, en stonden daar veel kosten tegenover: belastingen, autokosten, post, advocaat, software en accountant. Het hof volgt dat niet. Alleen kosten die in directe relatie staan tot de strafbare feiten komen voor aftrek in aanmerking, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat hij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. De accountantskosten en de verzekeringspremie van een auto horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde belastingen telt het hof niet mee, omdat de wetgever uitgaat van het standpunt dat de strafrechter geen rekening houdt met belastingheffing. Wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens zijn eigen verklaring door een medeveroordeelde betaald. De overige kostenposten zijn niet concreet gemaakt en niet met stukken onderbouwd. Ook de duur van de procedure speelt een rol. Het hof stelt vast dat zowel in eerste aanleg als in hoger beroep de redelijke termijn aanzienlijk is overschreden. Het hof laat het bij de constatering daarvan, omdat de straf- en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie is gegeven voor het tijdsverloop. Het hof legt de man de verplichting op om € 137.654,25 aan de Staat te betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, stelt het hof vast op 1.080 dagen, het wettelijke maximum voor feiten van voor 25 juli 2020. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover zijn mededaders hun deel aan de Staat hebben betaald.