Hof wijst hoger beroep over aanslag inkomstenbelasting 2016 af na reeks uitgestelde zittingen — GHARL:2024:7346
Inkomstenbelasting: giftenaftrek, negatief loon en procesorde bij herhaalde uitstelverzoeken
Eiser / verzoeker
Belanghebbende (particuliere belastingplichtige)
Verweerder / gedaagde
Inspecteur van de Belastingdienst/kantoor Eindhoven
Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank: de aanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen 2016 naar een belastbaar inkomen van € 16.501 en de belastingrentebeschikking van € 200 blijven in stand.
- Het hof weigerde het vierde uitstelverzoek voor de zitting omdat het te laat was ingediend en de ziekte er niet op wees dat die pas op dat moment was ontstaan; de aanwezigheid van een advocaat of jurist maakte uitstel bovendien onnodig.
- De vrouw kon niet aannemelijk maken dat zij in 2016 € 1.200 aan het UWV had terugbetaald; uit UWV-informatie bleek dat slechts € 304 al was verwerkt in het opgegeven loon.
- Giften aan de door de vrouw opgerichte politieke vereniging zijn niet aftrekbaar, omdat de vereniging geen ANBI-status heeft.
- Tijdsverloop na het opleggen van een aanslag is geen grond voor vernietiging van die aanslag; vermindering van de belastingrente wees het hof eveneens af.
- De inspecteur was bevoegd informatie op te vragen bij het UWV, ook als hij mogelijk zelf al over relevante gegevens beschikte.
Samenvatting
Een vrouw uit Friesland voerde jarenlang een procedure over haar aanslag inkomstenbelasting 2016. De Belastingdienst stelde haar belastbaar inkomen vast op € 16.501, terwijl zij in haar aangifte uitkwam op € 6.307. Het verschil zat in drie aftrekposten die de inspecteur weigerde: een giftenaftrek van € 8.000 voor donaties aan een door haarzelf opgerichte politieke vereniging, een negatief loon van € 1.200 dat zij claimde vanwege terugbetalingen aan het UWV, en een vrijwilligersvergoeding van € 3.000.
De vrouw was oprichter van een lokale politieke vereniging in Friesland, die geen ANBI-status had. Giften aan een organisatie zonder die status zijn niet aftrekbaar. De inspecteur weigerde ook de aftrek van negatief loon, omdat de vrouw niet kon aantonen dat zij in 2016 daadwerkelijk € 1.200 aan het UWV had terugbetaald. Uit informatie van het UWV bleek slechts dat een terugbetaling van € 304 al was verwerkt in het opgegeven loonbedrag van € 3.689.
De zaak sleepte zich al jaren voort. De aanslag dateerde van oktober 2019. Zowel bij de rechtbank als bij het gerechtshof vroeg de vrouw meerdere keren om uitstel van de zitting. Bij de rechtbank werd tweemaal uitstel verleend, een derde verzoek vlak voor de zitting werd afgewezen omdat het journaal van haar huisarts vermeldde dat zij op dat moment niet ziek was. De rechtbank verklaarde het beroep op 21 oktober 2022 ongegrond.
In hoger beroep herhaalde de vrouw het patroon. Het hof stelde de zitting driemaal uit, op verzoek vanwege vakantie, ziekte en adresproblemen bij de postbezorging. Bij de vierde geplande zittingsdatum, 18 september 2024, diende haar echtgenoot opnieuw een uitstelverzoek in, ditmaal aan het einde van de voorlaatste dag vóór de zitting. Hij stuurde een doktersverklaring mee en verwees naar maagzweren en een darmontsteking. Het hof weigerde dit verzoek. De ziekte wees er niet op dat die pas op dat moment was ontstaan, zodat eerder om uitstel gevraagd had kunnen worden. Bovendien had de echtgenoot in het telefoongesprek zelf gezegd dat een advocaat was ingeschakeld, die de vrouw ter zitting had kunnen vertegenwoordigen. Het hof oordeelde dat het belang van een tijdige afdoening van de procedure zwaarder woog dan het recht van de vrouw om in persoon aanwezig te zijn.
De zitting vond door zonder dat iemand namens de vrouw verscheen. Het hof beoordeelde vervolgens alle inhoudelijke grieven. De stelling dat de inspecteur geen informatie bij het UWV had mogen opvragen, verwierp het hof: de inspecteur heeft die wettelijke bevoegdheid. De claim dat tijdsverloop reden zou zijn om de aanslag te vernietigen, vond evenmin grondslag in wet of rechtspraak. Ook de bezwaren tegen de belastingrente en de procesgang bij de rechtbank hielden geen stand.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De aanslag inkomstenbelasting 2016 naar een belastbaar inkomen van € 16.501, met een bijbehorende belastingrentebeschikking van € 200, blijft in stand.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNNE:2024:1911, Rechtbank Noord-Nederland, 16-05-2024, 18.30302.23
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RVS:2024:365, Raad van State, 31-01-2024, 202306218/1/R4
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBNNE:2023:5118, Rechtbank Noord-Nederland, 11-12-2023, 18-016287-23
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2023:3017, Rechtbank Noord-Nederland, 20-07-2023, 18.092470.23
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
23/15
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. P. van der Wal
- dhr. mr. G.B.A. Brummer
- mw. mr. L.S. Langius
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gemachtigde die namens 59 belastingplichtigen hoger beroep voert, verzocht tijdens de zitting om wraking van de drie raadsheren die de zaken behandelden. Hij betoogde dat zij vooringenomen waren, onder meer omdat zij stukken die hij ter zitting had overgelegd buiten beschouwing lieten. Een raadsheer kan worden gewraakt als er feiten of omstandigheden zijn waardoor zijn onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Wraking is bedoeld om zo'n rechter te laten vervangen. De zaken liggen bij de belastingkamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De gemachtigde, mr. D.A.N. Bartels, trad namens zijn eigen bedrijf Bartels Consultancy B.V. voor alle 59 verzoekers op. Het onderzoek ter zitting vond plaats op 30 september 2026. Daar deed hij het wrakingsverzoek tegen de raadsheren Van de Sande, Keuning en Woeltjes. Zij lieten weten dat zij niet in de wraking berustten en dat zij niet gehoord wilden worden. Wel gaven zij schriftelijk een reactie op het verzoek. De wrakingskamer van het hof behandelde het verzoek op 13 oktober 2026 mondeling, tegelijk met een ander wrakingsverzoek van dezelfde gemachtigde. De raadsheren verschenen daar niet. Tijdens die behandeling gebeurde iets opmerkelijks. De gemachtigde had eerst een grote hoeveelheid stukken ingediend om zijn standpunt te onderbouwen. Daarna lichtte hij het verzoek uitvoerig toe. Pas tegen het einde van de zitting verklaarde hij uitdrukkelijk en ondubbelzinnig dat hij niet wilde dat de zaken aan andere raadsheren werden toegedeeld. Hij wilde dat de gewraakte raadsheren de behandeling zouden voortzetten. De wrakingskamer oordeelde dat verzoekers daardoor geen belang hebben bij een inhoudelijke beoordeling. Met een wrakingsverzoek kan immers alleen worden bereikt dat de raadsheren worden vervangen. Wie dat uitdrukkelijk niet wil, heeft niets aan een uitspraak over de vraag of de raadsheren vooringenomen waren. De kamer verklaarde het verzoek daarom niet-ontvankelijk, zonder de gronden te beoordelen. De kamer ging een stap verder en oordeelde dat de gemachtigde misbruik van het wrakingsmiddel heeft gemaakt. Volgens haar heeft hij onnodig beslag gelegd op de rechterlijke capaciteit en op de capaciteit van de griffie. Zij zag in zijn handelwijze geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren. Daarbij speelde mee dat het de wrakingskamer ambtshalve bekend is dat deze gemachtigde veelvuldig op oneigenlijke gronden naar het wrakingsmiddel grijpt. Zij verwees naar beslissingen van het gerechtshof 's-Hertogenbosch van 24 oktober 2025, van de rechtbank Den Haag van 2 april 2026 en van het gerechtshof Amsterdam van 18 september 2026. De kamer waarschuwde bovendien voor een vervolg. Als bij een volgende beslissing opnieuw misbruik wordt vastgesteld, overweegt zij wrakingsverzoeken van (cliënten van) deze gemachtigde in alle procedures voor een nader te bepalen periode buiten behandeling te laten. De wrakingskamer verklaarde het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk. Zij bepaalde ook dat een volgend wrakingsverzoek van verzoekers in deze zaken niet in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Een adviseur die voor een Amsterdams bedrijf optrad in vijf belastingzaken, wilde drie raadsheren van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden weg hebben. Direct na de zitting van 30 september 2026 stuurde hij om 16:42 uur een e-mail met het verzoek om wraking van de raadsheren die de zaken behandelden. Wraking is het middel waarmee een partij kan vragen dat een rechter van een zaak wordt gehaald omdat er twijfel is aan zijn onpartijdigheid. De adviseur voerde aan dat een aantal processuele beslissingen van de raadsheren liet zien dat zij vooringenomen waren. De drie raadsheren gaven aan dat zij niet in de wraking berustten. Zij maakten geen gebruik van de mogelijkheid om te worden gehoord en stuurden alleen een schriftelijke reactie. De wrakingskamer van het hof behandelde het verzoek op 13 oktober 2026, samen met een tweede wrakingsverzoek dat dezelfde adviseur had ingediend. Tijdens die zitting kwam het keerpunt. Na een uitvoerig betoog en nadat hij een grote hoeveelheid stukken had ingediend, verklaarde de adviseur uitdrukkelijk en ondubbelzinnig dat hij helemaal niet wilde dat de zaken aan andere raadsheren werden toegedeeld. Hij wilde juist dat de gewraakte raadsheren de zaken bleven behandelen. Met een geslaagde wraking worden de raadsheren echter vervangen, en een ander resultaat kan het middel niet opleveren. Het bedrijf had daarom geen belang bij een inhoudelijke beoordeling van het verzoek. Het hof liet het daar niet bij. Volgens de wrakingskamer heeft de adviseur onnodig beslag gelegd op de capaciteit van zowel de rechters als de griffie. Hij gebruikte het wrakingsmiddel kennelijk voor geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren, en dat is misbruik. De kamer wees erop dat het haar ambtshalve bekend is dat deze adviseur vaker op oneigenlijke gronden naar het wrakingsmiddel grijpt. Zij verwees naar beslissingen van het gerechtshof 's-Hertogenbosch, de rechtbank Den Haag en het gerechtshof Amsterdam. Bij een volgende beslissing waarin misbruik wordt vastgesteld, overweegt het hof wrakingsverzoeken van de adviseur of zijn cliënten voor een nader te bepalen periode in alle procedures buiten behandeling te laten. De wrakingskamer verklaarde het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk. Ook bepaalde zij dat een volgend wrakingsverzoek van het bedrijf in deze zaken niet in behandeling wordt genomen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.