Hof houdt huurgeschil aan om prejudiciële vragen te stellen over ambtshalve toetsing algemene voorwaarden — GHARL:2026:4772
huurrecht / ambtshalve toetsing oneerlijke bedingen in algemene voorwaarden / prejudiciële vragen
Eiser / verzoeker
Stichting Lefier (verhuurder, geïntimeerde)
Verweerder / gedaagde
appellante (huurster)
Het hof houdt iedere verdere beslissing aan en verwijst de zaak naar de rol voor aktes, in afwachting van te stellen prejudiciële vragen aan de Hoge Raad over ambtshalve toetsing van algemene voorwaarden in consumentenzaken.
- Beroep op bedrog en dwaling verworpen: niet bewezen dat Lefier bij aanvang van de huurovereenkomst wist van sloopnoodzaak of bewust gebreken verzweeg.
- Beroep op vernietiging wegens bedrog of dwaling als verweer is niet vatbaar voor verjaring (artikel 3:51 lid 3 BW).
- Het hof wil prejudiciële vragen stellen aan de Hoge Raad over de vraag of de rechter in hoger beroep bij een consumentenovereenkomst verplicht is algemene voorwaarden op te vragen als deze niet zijn overgelegd maar wel van toepassing zijn.
- Ambtshalve toetsing van bedingen op oneerlijkheid op grond van Richtlijn 93/13/EEG kan ook in hoger beroep worden toegepast, mits de rechter beschikt over alle noodzakelijke feitelijke en juridische gegevens.
- Iedere verdere beslissing over wettelijke rente, buitengerechtelijke incassokosten en proceskosten is aangehouden in afwachting van de prejudiciële procedure.
Samenvatting
Een vrouw huurde vanaf oktober 2020 een woning van woningcorporatie Stichting Lefier in Groningen. De woning bleek gebreken te hebben, waaronder scheurvorming in een muur op de zolder, en er speelden ook aardbevingsgerelateerde kwesties. De Huurcommissie verlaagde de huurprijs vanwege die gebreken, maar de verhuurder bleef de volledige huurprijs vorderen. Uiteindelijk oordeelde de kantonrechter in 2023 dat de huurprijs terecht was verlaagd naar ongeveer € 474 per maand.
Toen Lefier de achterstallige huurpenningen bij de kantonrechter probeerde te incasseren, stelde de huurster zich onder meer op het standpunt dat zij bedrogen was dan wel gedwaald had bij het aangaan van de huurovereenkomst, omdat Lefier haar bij aanvang niet had verteld dat de woning mogelijk gesloopt zou worden en dat er al gebreken zouden zijn. De kantonrechter wees die verweren af en veroordeelde de vrouw in maart 2025 tot betaling van ruim € 11.800, vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten.
In hoger beroep herhaalt de vrouw haar beroep op bedrog en dwaling. Het hof verwerpt deze grieven net als de kantonrechter. Uit openbare bronnen en het overgelegde fotomateriaal valt niet af te leiden dat Lefier bij het aangaan van de huurovereenkomst in oktober 2020 al wist dat de woning gesloopt zou worden. Evenmin is bewezen dat de gestelde gebreken er toen al waren en bewust werden verzwegen. Het enkele feit dat de woning vlak voor de verhuur opnieuw was behangen, rechtvaardigt die conclusie niet.
Maar bij de beoordeling van de wettelijke rente, de buitengerechtelijke incassokosten en de proceskosten die Lefier vordert, stuit het hof op een lastige juridische kwestie. Op de huurovereenkomst zijn algemene voorwaarden van Lefier van toepassing, maar niemand heeft die voorwaarden in het geding gebracht of er een beroep op gedaan. Omdat het hier gaat om een consumentenovereenkomst, is de Europese richtlijn over oneerlijke bedingen van toepassing. Die richtlijn verplicht de rechter om uit eigen beweging, dus ook zonder dat partijen dat aankaarten, te onderzoeken of bedingen in algemene voorwaarden oneerlijk zijn.
Het hof weet dat verhuurders in hun algemene voorwaarden regelmatig bedingen opnemen over rente en incassokosten die als oneerlijk kunnen worden aangemerkt. Of dat bij Lefier ook het geval is, kan het hof niet beoordelen, omdat de voorwaarden simpelweg niet in het dossier zitten. Moet het hof die voorwaarden dan zelf opvragen, of mag het de gevorderde bedragen gewoon beoordelen op basis van het reguliere wettelijke recht?
Dit is een rechtsvraag waarover de Hoge Raad zich nog niet uitdrukkelijk heeft uitgesproken. Het hof wil daarom prejudiciële vragen stellen aan de Hoge Raad, een procedure waarbij een lagere rechter een rechtsvraag van principieel belang rechtstreeks voorlegt aan de hoogste civiele rechter. Het hof houdt de zaak aan en geeft partijen de gelegenheid zich uit te laten over het voornemen en de inhoud van die vragen. Een verdere inhoudelijke beslissing over de proceskosten, wettelijke rente en incassokosten blijft daarmee voorlopig uit.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2025:1621, Centrale Raad van Beroep, 30-10-2025, 25/54 WAJONG
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:5363, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 26-08-2025, 200.347.574/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:3287, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 20-05-2025, 200.342.454/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:1809, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 25-03-2025, 200.328.491/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
200.358.746/01
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. H. de Hek
- dhr. mr. W.F. Boele
- dhr. mr. P.S. Bakker
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.